leygardagur 19. mai 1951síða 4

HAVNAR SJÓN- xx | Sætt | LEIKAFELAG Aðalfundur verður í Sjónleikar- h húsinum, mikudagin 30. maj kl. AO hoyrt ||? Dagskrá eflir lógini. - i NA NEYNDIN. „/7 y veilslu, er Pápin, ið fara skal til við atlata seg í. Bílig og haldgóð POT til rennur og septiktankar Sonur hansara Læars stendur hugtikin og hyggur at honum. í sín besta jakka. lá pápir letur se; rópar drengurin: »Påpi, pápi, far ikki | hjå í handa jekkan. ti minst til. atso hev- | Poul Arne Poulsen ur tú aftur høvuðpínu í morgin«. i Tlf. 81. Tvøroyri Mamman gav lítla soni sínum bróst. rr = T Birita stóð leingi grundandi og hugdi | | fåa »Mamma. M. P, Jacobsens málarabúð Tórshavn - Telf. 323. hvussu fyllir tú í tær aftur? A ———£nmu——————=—e I HEINESEN Skulu tit keypa skótoy | og undirtoy? Tlgr. Glimma - T Feroyskar verur keypast: Hvít ull 11,00 kr.pr. kg Dimm ull 600 - - - Ullintir klåtar 2,70 - - - Salt. seyðask. 18,00 - - stk. | | | Komið so tit til okkara! Salt. kålvask. 13.00 - - Rotað roð 73 - - - NIC. JOENSENS EFTF. tlf. 15. Térshavn tlf. 15. | býti móti verum. Heðin Brú: Feðgar á ferð. 9. Ja, ja, kanska tit taka tykkum ein fisk meðni. so tit fáa uppyvir Tá id tær fóru avstað var ikki verður eftir á gólvinum. Har var einki at selja >Soleiðis fór hattax. suffaði Ketil. Kann sa staðin og læt seg úr um føturnar. Ja, nú vóru tær skjótar. pyntireyvarnar maturin kemur so nær. at tær kunna duga tær. men søkja hann. nei, tå eru ter ov fínar ta 12 krónur fyri kobbahí meir enn sóður t deyðeivin við fýr gapa tvørtur um hann, tå <, hvessti konan. Fey fingu iðina frá presti >Hann mátti viljað nt tey okkurt hugsi eg Um kvøldið fer Ketil oman at vitja Klåvus: latið meg fingið plankan, hann fann. S» kundi eg eg lítið afturfyri. Tað man ikki vera so rún sátt hjá teimum. Klávus læt toliliga at livimåtanum: > Men legan verður so long. eg geri onga nyttu, eg liggi her «Nei, nei, tað er alt ov satt«, sigur Ketil, vildi tå latid meg fingid handa plankan hjå tær, so teg fingið eitt sindur av døgurðamati ofturfyri«. Tað var gaman í. helt Klávus. >Men tað er so uttanhanda, at lata ein sovorðnan planka av Hove, eingir veit, hvat id aftur kemur«. Tað er so við, ja, ja. Nei, eg segð . helt Ketil. >Ja. ja, nei, nei«, svaraði Klåvus. Tá ið Ketil kemur uttar aftur, sigur Klávusarkona við hann: »Tit skulu hava takk fyri hatta, tit góvu dóttrini oman aftur við sær í morgun, tað kom væl við<. Hvat var tað?< pyr Ketil Á ja, tú veit einki um tað. tað var cin kóking av erind«. Nei, eg veit tað ikki, men einki at tøkka fyri. Væl gagnist tykk- um tað<. So fór hann niðan aftur. Nú. fekk tú plankan?< spyr konan. Nei. fyrsta fekk eg plankan. Hann lizgur feitur og fregin uppi í eingini og etur okkara grind. áneyðir at lata plankan. Hvat liggja tit soleidsini og dríta ar at um stadin til, eri eg at fáa okkum nakað aftur?« Hvat sigur tú, hvussu hava tey fingið grind frå okkum? ast konan. >Kálvur. er tað tú Fo, nei«, sigur Kålvur, >eg havi on; >Jú. tað má tað vera. Tey í morgun Ja. ella hava tey stolið hana. Tá kom tað burtur úr Kálvi. at hann hevdi givið grindina. »Er tå rættsiktaður. stakkalur. hví ger tú sovorðið ?- Þá rúgvaði Kálvur seg upp. og gjørdi seg reystan: »Ja, rættsiktaður, eg gav Klávusardóttur tvøst, ti eg havi hana til gentu«. »men tað var hetta, at kundu vit latið nú soleiðsini< hann hevur ongar so bireur undr- ið hevur borið teimum oman“ a grind horið teimum. at tey høvdu fingið hana slødurtsignad«, søgdu sjálv. eg eri FOROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 19. maí 1951 ——— FA u + Tað eru roykpylsurnar id dugatær frå HOULBERG Matligt er, og væl rykur, tå id hurdin verdur gloppad inn i royk- rúmið hjá Houlberg, har hundrað- tals nossligar roykpylsur hanga lið . HOUL- BERGS roykpylsur eru gjørdar av um lið til at ,búnast“ fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, EN vælsaltaðar og vælbúuar .. onemen | 5; HOULBERG %% B. Mortensen Tórshavn . tlf. 8 BYEN BENNAYN SNOWCEM Málið cementhúsini við SNOWCEM. SNOWCEN ger húsini tålt. SNOWCEM er nógv biligari enn onnur máling. Vit hava hvílum og cremlarvaðum, aðrir litir fåast seinri N. S. Johannesens Eftf. Ti lagir av 192 & 514. MARGARINE VITA No I VITAMINISERET FÆROSK FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT >Ája, barnið, tú hevur hana til gentu«, stórlær Ketil. >Hvat ger tú við hana. nasvíst at spyrja ?< >Tað sigi eg ikki«, svarar me hann stappar seg saman yviri i kråkinum og ger seg treiskan. >Tit skulu ikki læa at mær, eg eri eingin smi idron: ur lomgur. So tekur hann eina pípu upp år lumm- anum og festir sær í. »Nå eri eg vaksin madur« Dagurin endaði við ovfarakæti í Ketilshúsi. Tridja dagin eftir var Ketil aftur niðri hjá Klåvusi og tosaði um plankan. Men tað bar ikki til. Klávus møsnaði um allan |* obban ella eitt skinn í grind afturfyri, og tað var okur. Tá id hann kom niðan aftur, settu tey gomlu sterki at Kálvi. hann skuldi íkki geva grind aftur. fyrr enn tey høvdu fingið plankan. >Tí so leingi hann hevur nokk fyri tonnina, vil hann ikki lata hann, veitst tå«. Sætta per noktaði Klåvus aftur. »Ja, ja. Nei, eg segði nú soleidsni«, »Ja, Í. nei, nei<, svaraði Klávus. Men ka dagin, tá bar til: >Nevn ikki grind fyri mær<, bað Klávus. »eg fljágvi av vitinum, havi ikki leskað nakað við beini í á niggjunda dag. Gev mær eitt hålvt skinn i grind, og tå skal fåa plankan í løtuni«. So settist Ketil at smíðja árar. helt Ketil. V. ORGUN við kuldaluft og kava í fjøllunum. Ketil situr niðan fyri neystini og tettir borðrivur. Á morgunmatartíð kemur Tummas oman við knýttum nevum niðri í buksunum, hattleysur. Hann letur seg detta afturav neystahurðunum og verður standandi. Tanneardarnir ganga sum myllusteinar og skrás sprænini pumsa út um brúgvarsteinarnar uttan um hann. móti Tummas er ein ungur maður, hann eigur konu og børn, eini hús i sparik: issanum, einki annað. Um summarið fiskar hann. »Tad er eitt óluksáligt seiggi. Ketil«, undrast Tummas. »longu av seingini í morgun at tetta borðrivur. Tygum skammfara teir ungu menninar«, >Tað man so lítla nyttu vera til, eg fjasi uppii«, fýsir Ketil. »Tad er barastani hetta, at tad gamla fólkið dugir ikki at binda frið, lukkan«, >Hvat skulu tygum gera við båtin, sidan tygum leggja so til brots — selja hann ?< »He, selja«, lær Ketil, »hetta man vera tað at selja. Hvør heldur tú keypir eitt sovorðið lasafar ?«