týsdagur 29. mai 1951síða 4

Nr. 31 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 29. maí 1951 % x Tad eru roykpylsurnar i dugatær frå HOULBERG VITA No 1 hurdin verdur gloppad inn i royk- FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT rúmið hjá Houlberg, har hundrað- FÆRØSK MARGARINE tals nossligar roykpylsur hanga lið um lið til at ,bunast" .. . HOUL- TRYGGINGARSAMBANDID BERGs roykpylsur eru gjørdar av É fyrsta flokks tilfari, vælkryddradar, F Ø R O YA R vælsaltaðar og vælbunar ... Foroya Kríggstrygging.. telf. 372 Føroya Sjóvátrygging... telf. 372 Umboð: $ HO U LB | RG ef Førova Brunatrygging .. telf. 372 Føroya Vanlukkutrygging telf. 221 . B. Mortensen Vit tryggja: hen „#8 KØDBYEN KØBENHAVN ; | rare: , » P Bátar - skip - veru - hús - innbúgv - ferðagóðs bilar o.a. Feroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging — P.F. FØROYA BANKI (Stovnaður 1906) Høvudsskrivstova: Suduroyar deild: TURSHAVN TRONGISVAGI Tlf. 6, 50, 365 Tlf. 32 . . Renta av innskoti við uppsøgn uppá 3 mánaðar 4 %/ p. a. Skipafelagið Feroyar Renta av bankabók 3!/2*/o p. a. Telefonir 209 171 274 Bankin er opin 11—15 — Leygardag 11—14 Térshavn Grót og skervur. Øl, id vilja keypa skerv ella gråt eiga at venda sær til kom- Å K p i X-T] RÅ munukantórið. B Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. Bilstjórar verða ámintir, at teir ikki kunnu heimta grót ella skerv uttan við einum limi av vegnevndini ella einum umboðsmann fyri kommununa. P 0 U L IS A KS E N Tlf. 58. Froðbiar sóknar kommuna blackwarnichs og finsk tjøra. Tað var ikki meir tosað, men Tummas ánaði mangt, hann fylltist Tá kom Jóhan aftur við hakanum á økslini. við tíðindum og fór bygdina runt: >Nú, er tú ikki farin inn í Dal enn?« „Ketil, nú skal hann selja hin niðurflaknaða bátin. Hann fór Nei, hann hevði hitt fólk, so hann hevdi drálað: >Nú er komið so longu í lýsingini í morgun at tetta borðrivur. nær døgurðatíð, at tað verður einki burtur úr at fara«. Hann tók Ný uppkomnir menn sita við hosunum niður um øklar og tyggja. undir við hinum at tosa um tær ringu tíðirnar. teir grava sær í høvdinum og bannast: >Ólukka í handa Ketil, hann Nú setir Ketil tjøruílatið inn undir båtin, turkar hendurnar niður leggur inn, um enn tú setir hann á tað blankasta útsker. Tú veit eftir buksulørunum og kemur niðan til hinar. Hann dregur ein drýl ikki, hvat hann fær fyri hann — hvør skal keypa ?< upp úr einum vøttum, hann hevur undir buksureimini og setir seg „Spyr meg ikki«, svarar Tummas, »er tað ikki ein reiðari, veit har hjá teimum at eta. eg. Gott er til skipsbát, halda teir. Fær hann ikki einar hundrað Hvat ið hann helt um tær ringu tíðirnar. krónur fyri hann, veit eg<. Nei, hann visti einki. var nú so býttur í øllum, ongan hevdi hann Men Tummas var ikki komin víða um bygdina, fyrr enn hetta um havt skúlagangin: >Men heilsan er alt , lukkusignað. Tað eri eg upp- reiðaran og tær hundrað krónurnar ikki var gisningur longur, tað lærdur við, um enn Gud unnir hana, gerst okkurt, alt so næst. Og var sannspurt. Tey nevndu eisini reiðaran, sum skuldi keypa. takk fái Gud, her hjá okkum komu allir frískir og ferðugir aftur, Tað vardi ikki leingi, so hevði Tummas verið runt og kom aftur sum fóru oman av landi í vár. Kríggj og óár hevur heldur ikki verið undir neystið. Tá setti hann beinini fram undan sær, so allur dynt- her á okkara leiðum<. Hann tagnar og etur av drylinum. ilin og ryggurin uppeftir lá aftur at neystarhurðini, og pípan Men so kom sovorðin óró í flokkin. Andlitini gruggadust, og teir tyngdi høvdið niður yvir bringuna. Hann stóð soleiðsini og hálv- fingu lyndi til at krógva amboðini, teir høvdu hjá sær. Allir lata syvjaði. munnarna upp og stara, men tað gekk ein løta, áðrenn teir fingu orð Aðrir komu til. komu so isi gangandi allastaðnis frá at neyst- fyri seg. unum. Summir høvdu amboð hjá sær, vóru á veg til arbeiðis, men Tá brestur år Jógvani: »Heilsan er góð, ja, men fanin, hon er ikki stukku so oman henda vegin, áðrenn teir fóru. Aðrir høvdu eingi etandi . . . tå ið einki er at vinna<. amboð, og ongar ætlanir, gingu bara og kendu seg nýafturkomnar „Eg veit líka, hvussu tað er«, svarar Ketil sáttliga aftur. »Vit hava hesar fimm mánaðirnar, til teir fóru avstað aftur til skips. somikið, vit fáa sett hakan i, og båt«. Har stóð Jóhan og fetti sær: >Tygum eru forbannaður Ketil, sum Tá læð ein stokkut: >Eta mold, ja«. tygum duga at fáa burturúr. Skulu tygum nú eisini fáa nyttu burtur »Og vadskit«, svarar ein annar. úr hasum gamla eyrsáldinum? Hann verður væl flótandi, ið fær >Eg veit lika«, svarar Ketil og herkir tann føroyska drýlin í seg: eina sovorðna skútu at sita í<. >Teir gomlu vóru vanir at siga, at har sum kúgvin var í húsinum, Ketil kveitti upp og spýtti, men segði einki. Jóhan blakaði sær har doyðist ikki. Og velta vit, fáa vit eplir og korn. Hann, ið so held- og lædi, væl hyrdur, hann hevði torað at skotið Ketil. — Nei, hann ur pottin og kanska enn betur av sjónum í heimatíðini, tá er so væl var óður, hann stóð her, var á veg at fara inn í Dal at gera eitt fingið. Torvið, tað hava vit. Afturat hesum kann avrokningin røkka sindur til nvttu. So tók hann hakan á økslina og fór. Kona hansara gilt«, ... hann ætlaði sær at siga meir, men tá varnaðist hann, at lá á song við tí níggjunda. Tvey hálvvaksin komu rætt nú oman eingin var eftir undir neystunum. So fór hann aftur at bøta bátin. um garðarnar við leypi, tey høvdu verið og stolið torv. — — — Hinir stóðu og tagdu, vildu ikki leypa á ein gamlan mann við Morgunin eftir flóta feðgarnir úti til miðis. Teir sita og munn- orðum soleiðsini, teir vóru bert komnir oman at fáa at síggja við høggast. sínum egnu eygum, um tað var so skaft, um Tummas segði, at hann >Skamm og last í teg, situr tú og lær, meðan eg kýti meg fyri at gjørdi handa burturkastaða båtin aftur til skipsbát. Nú stóðu %eir fáa skil á leiðunum. Ei var tað min ungdóm, at tað var læið at, ta ið og Otadust, hugdu inn i eyguni hvor á øðrum og ristu við høvd- tann eldri maðuin lærdi upp á tann yngra. Tað var at kappast um at unum. Summir bannaðust. vita so gott skil sum gjørligt, fyri at fáa sum mesta fiskin og kunna Teir fóru at tosa um onnur ting, eitt nú tær ringu tidirnar: »For- metast millum menn«. bannað ringar tíðir. Sjey hundrað krónur, ein skipsmaður fær ikki »Nei, eg læi ikki at tygum, påpin, eg læi at mánanum, tað er und- meir. Hvussu skal fólk hava útkomu ?< |