týsdagur 5. juni 1951síða 4

Nr. 34 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 5. juní 1951 Føroya Bjór Øl- og Mineralvatnsvirki Citrón sodavatn Tað eru roykpylsurnar id duga tær frá HOULBERG Matligt er, og væl rýkur, tá ið Máltráð nr. 4 Appelsin limonada hurðin verður gloppað inn í royk- Hindber limonada FØROYA PILSNAR EKTA MALTØL rúmið hjá Houlberg, har hundrað- Jerðber limonada tals nossligar roykpylsur hanga lið Vanillie limonada um lið til at. búnast“... HOUL- BERGS roykpylsur eru gjørdar av Appolinaris Øl og mineralvatn verður bert sent til teir kundar, id senda fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, kassar og fløskur aftur. Sendið tómt góðs aftur! N vælsaltaðar og vælbunar ... + Umboð: B. Mortensen $. HOULBERG '; EINAR WAAG Klakksvik. Tórshavn . ti. 8 | KGPBYEN KOÐENRAYK Skipafelagið Feroyar Telefonir 209 171 274 A Bílig og haldgóð (> orsnavn PØR til rennur og . rr septiktankar G t k já | rót og skervur. ØI, ið vilja keypa skerv ella grót eiga at venda s i - Poul Arne Poulsen j ypa skerv ella grót eiga at venda sær til kom ol Sar munukantórið. Tlf, 81. Fyvorovri | ; Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. Bílstjórar verða ámintir, at teir íkki kunnu heimta grót ella me ff ff [ „ve skerv uttan við einum limi av vegnevndini ella einum umboðsmann Sí fyri kommununa. riV1- —" , - 2 Sk á og . Froðbiar sóknar kommuna roknimaskinur —— - — verða reinskaðar og um- I valdar væl og virðiliga hj FÆRØSK MARGARINE Hans A. Nielsen Lastvognskoyring | STIANINISERKT Anton Arge (y) Húsabrúgv FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT ; . . . Tlf. 443. | Haldið Sosialin — | re] KT fb [fy [fy Tá var Kålvur sovnadur á beinkinum við einum greytafati á búk- kom apostilins orð: >Eders Tale skal være Ja, ja. og nei, nei, alt inum. hvad der er ud over dette er af det onde«. Ég tali til tin sum tann. Tað kvøldið sovnaði hvørki av hjúnunum, tey lógu háls um háls ið hevur umsorgan fyri tínari sjel«. Hann reiv sær sáttliga ein bita og grótu. av seiðinum og tagnadi. Um fýratíðina fór Ketil av seingini, honum leiðist við at liggja og Men Ketil var eingin bloyta í nátt, hann knýtti nevan og gríslaði vaka. Og tað var kanska okkurt. hann kundi taka hondina í. Eitt hann niður eftir nøsini á Klávusi: »Skal eg javna teg allan niður nú oljutroyggjan, hann blakaði frå sær í gjárkvøldið. hann kom av frammanfyri, tín búrtjóvur. At tå skal troysta tær at taka Guds sjónum. Hon skuldi verið hongd upp á eitt træ, so hon tornaði. orð í munnin. Hann fer út í hjall og tekur eina lykt í hondina við sær. Tá fór Klávus at gráta og bað Ketil ikki gera feigðina um seg: Nú. hann kemur út. stendur hurðin opin. Hann stúrsar vid. men „Eg eri tann maður, at mín syndabyrða er stór. Men tess meir er hugsar. tað man vera Kålvur, sum heyði sett opið í gjárkvøldið. mær forlátið. og tess meir havi eg at lovprisa fyri. O Ketil, mín han var eftir brosmuni, gevur sær so ikki meiri far um tað. Hann vinur. gloym ikki í tínum fortørnilsi, at einki mannsbarn hevur sitið setur lyktina á gólvið, fær sær eitt træ og setir út í oljutroyggjuna. matleyst, av ti at Klåvus vandradi sína syndafullu leið imillum skal so heingja hana upp í erva. Tá sær hann ein standa uppi á bit- teirra. Tað skal ikki kunna sigast á uppstandilsins morgni. at eg havi unum og støkkur saman: >Á Jesus náði tú meg, hvor Guðs vinur ølað fattigmanns búr. Í ydmigheit havi eg leskað mína tungu, har er her so síðla ?« sum Guds gåvan var í ovurflóð. Stikk títt svørð í slíðran og trúa meg »Spyr eftir hvor ið er, vælsignad«, svara Klåvus aftur úr tróðr- ikki við nevanum, sum var eg eitt óargadýr<. inum. >lovað skaparanum fyri. at tå er ikki í mínum stað í hesa nátt. >Tað er so við. Klåvu«, sigur Ketil. >tú er eitt vanlukkudýr. tað veit eg. Men hví kemur tú ikki og orðar teð við meg. tå ið tå > Var hin allvaldandi ikki so sterkur. hekk eg deyður her sum eitt fortapilsins barn. Tað kom eitt sovorðið sundurknúsilsi oman yvir meg, at eg fortvivladi og kreyp upp higar at heingja meg. og eg eri reddaður. á undirfullan hátt ryktur burtur frá avgrundins rand«. >Ája. ája. Klåvus, kom nú niður after og slepp tær í seingina. Eina aðra ferð skal tú fortvivla um dagin og koma inn til mín og biðja um okkurt. sum tú treingir«. So gav hann honum nakrar seiðir og lýsti honum út fyri dyr. Eina løtu aftaná. at Klávus er farin, kemur øði í Ketil: >Pílar og skot eri ee ikki rættsiktaður<. deilir hann inni í hjallinum, »eg verði øtaður. summi bidda meg í oyði og summi stjala meg í oyði. Og eg røri meg ikki.Nei. nú er tolið uppi<. Hann loypur út á geilar. grípur ein stein í kneppið og spennir oman gjøgnum túnini. Nú skuldi hann sant for tann levandi myrla húsini niður yvir Klåvus, tað var bæði synd og skaði at hava eitt sovordid bartrog at ganga leika í, sum tað vildi. Men tá ið hann kemur oman, er ljós inni. og hann sær Klávus sita vid eldin við einum strásteini á knøunum og banka seid, so spakførur og við stillum friði í andlitinum. Tá fell fátturin hjá Ketli. og hann slepti steininum: >Men av tonnum skal hann fáax. Og hann rívur dyrnar upp. loypur sum eitt óløgi inn á gólv: >Nú situr tú nossligur. títt gamla spot tað var eingin synd at jarðlagt teg Klávus hyggur upp. starir faðirliga við frið og spekt upp á Ketil, ger seg djúpmæltan og talar: >Vara tín munn, mín vinur, og íhug- treingir« Legg ikki stein til mína byrði. Ketil, tung eru biddarans spor. Eg drekki eyðmjúkur tann kálk, sum mær er givin av Harranum og vænti mær ongan lætta fyrr enn tann himmalska«. V. ORGUNIN eftir fer Ketilskona at hampa seg. Hvar hon fór? Ja, hon hevdi handilsørindir: »Hvussu, ger tú nakað i morgun. kemur tú ikki við ?< Ketil svarar: »Geri og geri, tað er altid almikið at gera, men er tað nakra nyttu til, so komi eg við<. . >Nei. tað er hetta, at nå líkst til at fara og verða innivedur, so høvdu vit havt ein ullarlagd heima. kundu vit havt hann til itriv. Tað er ikki nógv, ið fæst fyri eina triðingstroyggju. men alt er betri enn at sita hendur i favn«. »Ja, ja. tað er ikki um at tala«. Ketil skóðir seg og tey fara. Ketil sigur: >Tað er barastani so óhugnaligt, at hvørt oyra skal fara, sum tað kemur. Eg hevði ikki fírt fyri at fingið hasa grinda- rokningina, men soleiðis sum tad gongur, hatar einki nakað. >Nevn hatta ikki, eg orki ikki at hugsa um tað. Gud gævi at hasi fólkatrøllini. teir hava fingið til konu. einaferð fingu tað sum eg vildi. so skuldu tær ikki gingið í silki og øllum utliskum og sett nas- arnar í sky«,