týsdagur 5. juni 1951síða 3

5. juni 1951 Føroya | | | SOSIAL-DEMOKRATUR Blaðstjóri VILHELM SØRENSEN Prent: A. ØSTER YMISK TÍÐINDI Í staðin fyri Hákun Djurhuus, hevur løgtingið valt Fr. Blåhamar til umboðsmann í Grønlandsfelag- num. Tjaldur siglur av Havnini í kvøld til Keypmannahavnar. Havnar Tennisfelag boðar frá at innanhýsiskappingar byrja í morgin. Kantatukór av Akureyri á veg til Danmarkar sang á tinghúsvøll- inum seinasta friggjadag. Frígjadagin kom Viðoy við 120 t. og Eirik Jall við 180 t. á Klakks- vík eystaneftir. vikuni, ið lokin var 21. veiddu Klakksvíkarbátarnir 109 tons. Jóannes Patursson og Nólsoyar Påll hava avreitt kongafiskin til fiskamjølsvirkid hjá Kjølbro i Klakksvik. Leygardagin før Lilie og Polarstjørnan til Grønlands. Vid Drottningini seinast var ein roysningaungi til Zoologiska hav- z i gjår an i Keypmh. »Leivur Øssurson« kom á Tvør- FØROYA SOSIAL-DOEMKRATUR oyri i gjår, teir hava danskan post vid, væntandi kemur hann nordur i dag i Tjaldrinum. »Vidoy« landar urin úr her. Kl. gjår hevdi Terji 4 og ekur | al Eystnes partlandað ks. 499 pund. Á veg á marknaðin er: Poppy 900 kassar. Ósi 300 kitt. Skálafossur 200 kitt. Dagstjørnan 300 ks. Njarðlingur 200 ks. fisk- Havn, gjár 208 Aðalfundur sjónleikarfelagsins. Sjónleikarfelagið hevði aðal- fund 29. mei. Nevndin tann sama uttan Pól Johs. Lindberg ið varð nývaldur. Sostatt er nevndin: Jákup Olsen formaður, Mortan Mortensen, Wiliam Heinesen, Ewald Arge, Pól Johs. Lindberg. Sum tiltaksmenn Ve valdir: G. L. Samuelsen og J. P. Henrik- sen. Grannskodarir: Einar Joensen og Mourits Mohr. Felagid i peningi 61.000 kr og húsið óheft. Eitt lån uppá 18.000, ið er fyri stólarnar. Størsta inntøkan myndarakstrinum. >Í Sugguni< sjóleikurin ið leik- aður varð í fjør gav 4.000 í undir- skot. Og var tað fyrstu ferð teir leikandii fingu samsýning. Virðið av føstum ognum ætlast til um 200.000 kr. kvik- er av , Millum annað varð avgjørt á fundinum at heita á nevndina at lata Ólavsøkukabarettina fáa hús- ið ókeypis við tað, at endamálið hjá teimum er at geva út barna- bøkur fyri innkomnan pening. Sætt og hoyrt. Aftur av Norðoyastevnu. Tá Tjaldur kom aftur av Klakksvík mánanátina varð dansað á dekkinum allan vegin suðureftir. Á brúnni stóð Thorstein Petersen og sang: »Jeg har en ven, en rigtig sejler...< Mundi hann hugsa um Rikard Long, vinmannin hjå Eisenhauer. Kjartan Mohr er i Danmark. Sofus Olsen skrivari heima á Sandi. Í seinastu Dimmu lýsir ein toybúð í yr ystóran avsláttur uppá toll- kjólar.< Vit hava nú fingið hesa lýsing: Tollararnir í løgtinginum til við 75 % í avsláttri. Um ynskist fylgir landsstýrið við. P. s. Vørurnar retur. sølu verða ikki tiknar P f. Endurroyting teler.adr. »Fullveldi«. IRYG GINGARSAMBANDIÐ Nr. 34 I ———————…———————————————————”——————————————…———————. — Eg eri so forargadur inn å skriv- stovugentuna hjå mær. Hon situr og floytar, meðan hon arbeiðir. — Ver glaður yvir tað. Mín bara floytar. — Tá hann gifti seg við dóttrini lænti eg honum 5000 kr. Ja. men nakað hevur tú fingið aftur. Ja, dóttrina. Fólkakennari. Vit komu niðan eftir Áarvegnum. Ein stríður fólkastreymur stóð oman- Mitt í øllum steðgar hann: Tú handan er ikki frá Havnini, hasa havi eg ongantíð sæð fyrr. — eftir. SKRIVIMASKINUR verða umvaldar Hans A. Nielsen tlf. 266. FØROYAR telf. 372 telf. 372 Føroya Kríggstrygging.. Føroya Brunatrygging .. Føroya Sjóvátrygging... telf. 372 Føroya Vanlukkutrygging telf. 221 Vit tryggja : Bátar - skip - veru - hús - innbågv - ferðagóðs bilar o.a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging — I ————————————"————————————————————."———————————.————.————————————""<e<<eee<e. Heðin Brit: Feðgar á ferð. 11 vekk og grasaði á ti himmalska heimabeitinum og hevði nokk av øllum: >Her situr ein sjálvur, syndafullur, beinbrotin og svangur«. Men tá hvukku øll vid, tí hann sprakk upp av beinkinum, út á gólv og rópti: »Devilin gali«. Tað var ein høna, sum gjørdi tað, hon sat uppiyvir og heyði dritið á hálsin á honum. Ketilskona umbar eg fyri honum, hon plagdi at ansa eftir, at hønurnar sluppu ikki so langt yvir, men nú hevði hon gloymt tað. Men Klávus fekk ikki Tey læðu, sum eftir helt Ketil. eina brosmu, sótu. haldi eg<. >Dótturbóndin mátti mestur orðið fyri seg aftur og hvarv. >Men synd er í vanlukkudyrinum«, farið oman og egnt tey >Tað skuldi so verið<, tekur Kálvur upp í álvara, >eg skuldi verið næstur til tad«. So fór hann. Rætt tá sótu tey og ótu nátturða: salt og eplir. Men tá ið brosm- urnar komu, gingu tey frá og fóru at kóka av nýggjum. »Eg hoyrdi sovorðið óljóð í fjósinum hjá tykkum«, ykúgvin skuldi ikki verið leys“< svarar gott í leg, Kálvur. >Tað skal tú ikki dóttirin, far út og hygg. skuldi hann. Táið tey komu út fyri dyr, av mær, kúgvin er ikki leys, og sleppa at fríggja eina løtue. >Tað var væl, tå gjørdi tad«, aði um, kókað<. So fóru tey inn í fjósið. taka fyri«, Kålvur, sigur Kålvur: eg segði tað bara fyri at fáa teg út segði hon, hvussu eg skuldi fáa tíðina at ganga, heldur í leg, Tað Ketilskona, >gott far við henni«. »Hetta var bara snet »eg sat rætt og hugs- til brosman var Tá ið Kálvur kom niðan aftur, gjørdi hann seg bringubreiðan og ripaði við hurðunum. >Tú var so leingi burtur, át tú brosmurnar frá teimum ?« >Nei, eg tosaði við gentuna hjá mær«. >Ája. hvat segði tú við hana?« »Eingin plagar at siga, hvat man tosar við gentuna«. >S0. plaga ikki brúktu 7< Tá hugdi Kálvur skuldi man tosa um. sigur tey ikki upp aftini, ley niður: lað veit eg. Mamma hansara sló hendurnar saman og stórlæði: det er ein friggjari, situr og tosar um ýtir vid gent meg fyri tær. una. Hon kann ikki vera manngalin. út av húsinum<. tað? Tú segði Jú men hevði hann tá ið man soleiðsini kom saman: trúgvari er hon enn soc. henni væl ikki ýtini, vit sagt tey. okkurt >Men hon >Hann náði síðan hon ikki traðkar teg >Ég tosaði ikki bara um ýtir, eg . . . eg... var góður við hana«. segði eisini, at eg »So, og nam tú vid hana?« argaði Ketil. »Ja, ja, halda tit, at eg tori ikki at siga tað: Eg tók tvørtur um hana og mussaði hana fleiri ferðir, So ønti hann teimum ikki aftur meir. men eg siga tað ikki<. eg veit hvussu nógvar ferðir, Best sum tey hava sitið og stuttleikað sær yvir Kálv og verið kát, kemur kommunumaðurin inn. Tey tað var barastani smáting, Tað var skattaeftirstøðan, hann fram við her, so . . . »Men vit hava latid skattin«, Nei, soleidsni. tå tad ikki upp?« »He, ju, stivna og stara. hann vildi, hugdi inn á gólvið, hann baldist við, og nú kom siga bæði við ein munn, >skrivaði tað var ikki tí, eg segði soleiðsini. Tykkara skattur, tað er eingin vandi, so tað er bara hissini so, eg hyggi inn á gólvið, vita tit. Men nú fingu tit so fitt av sjónum seinastu viku, so um tit høvdu viljað skotið eitt sindur uppí hjá onkrum av synunum«. Ketil og konan stara hvørt upp á annað: >Skylda teir skatt ?< »Nei, nei, einki soleidsini nettupp. Tad er mest hasin elsti, hann er komin eitt sindur i afturhond<. »Nei, nei«, svarar Ketil målveikur, »eg eri nú ein hålvfjersins- tjåguåragamal madur. Tad fara teir at gera sjålvir, sum yngri eru, at svara skattin, tað fer at vera harvið<. >Tað er eisini tad«, nakrar krónur, tekur konan undir, so hevði tað einki munað, »at um enn vit vildu latið tí tað er ikki heilt lítið, síðan tú kemur til okkara um tað<. »Å jú, tað hevði munað. »Ja, men eg hugsi, vit lokkar maðurin. svarar hvussu lítið tað var«, fara einki at gera við hettac, Ketil til. >Vit hava eisini okkara at hugsa um, vit ganga og stunda i grøvina<. »Ja, nei, nei, eg kann ætla tað, tit hava einki at lata, að var ikki ti, eg spurdi. Men tað var barastani hetta, tykkara, t at fekk eg einar tretivu krónur, so—e húsinum frá honum. væl tit svara so tók eingin nakað út úr Tað var sum tey gomlu vóru stungin: »Skal sonurin pantast«. Kommunumaðurin ippir akslar og lavir við øllum yvirpartinum: »Ja, alt ov satt, alt ov satt. Vit vilja ikki ganga fólki so nær, men hvat er at gera? Ég gangi um bygdina at lokka nøkur oyru inn nú og lá, men eitt árið fer og annað kemur, og eg fái einki«. Ketil fór í stovuna. kom aftur við trimum tíggjukrónuseðlum og og rætti fram fyri seg sum í ørsku. Kommunumaðurin tók teir og smoygdi sær út. Tað var einki orð talað meir.