leygardagur 9. juni 1951síða 4

Nr. 35 millum ungfólk Stevnuhald vid siduna av Summarstevnurnar eru i hondum. Fólk ferðast bygdanna millum fyri at vitja frændir og vinir, fyri at njóta alt tað, ið stevnurnan hava at bjóða: ítróttakappingar, fólkafundir. basarir. náttúruvakurleikar o. s. fr. Nøkur treða dansin og temja eina langtandi tráan á henda hátt; onnur geva tónunum ástarflog og ljómandi, varliga kýnd av tí mjúka summarlot- inum flúgva orðini út yvir Atlants- havsins deyðspøku bylgjur: >Jeg har en ven, en riglig sejler...< Eisini finnast teir ( og tær), ið liva í brennandi tráan eftir at geva rúm fyri øllum tí, sum á einari slíkari løtu kann skapa margfaldaða lívsgleði og ovurlætt sinnalag. Teir kyssa hina freistandi »sissal«-moyggina ... eina ferð, tvær ferðir og fleiri ferðir. Tað skapar ovurkátar kenslur, rekur allan hin tunga, nívandi og trælkandi ger- andisdagin burtur, men leiðir ein sam- stundis á síni háfloygdu ferð inn í óvitskunnar hallir, fyri aftur at vakna, sálarliga nivdur og kryplaður, likam- liga boygnaður og píndur. ósløkkiliga tyrstur, andliga og likamliga mátt- leysur. Merkiliga at teir ikki lærast. Háfloygdar, lagnubindandi og trá- andi eru tær — ástarkenslurnar. Hin snúgvandi roðin, tey droym- andi eyguni, tær reyðlittu varrarnar tær mjáu mjadnarnar åh, freist- andi alt samalt. Tå hitt mjåka summarlotid kynir | holdid og tå kennir hin livgandi hitan frá ti smidliga bulinum. leggur hond um tær mjáu mjadnarnar, sært star- Í í á lagnuskálini, ið mangan hevur vigað FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR andi varrarnar og kennir ørskunnar spælandi megi í hvørjum liði, tá er stevnan i hæddini og »erotikkens ofre< og funnið ov lættan. So ymiskt sum mannahugsanin er, so ymisk er eisini stevnunjotanin. — x Per: Tú ert forlovaður við Jóhonnu við sama lag? Pól: Nei! Per: Tað kannst tú vera glaður yvir. Pól: Hvi tå? Per: Ti hon er bæði býtt og ljót. Pål: Ja, men eg eri giftur vid henni. Palmolive ; håndsåpa badisåpa 2 rakikrem Colgate hándsápa tannkrem altid á goymslu. TH. PAULI CHRISTIANSEN, Telefon 446. Bílig og haldgóð DØD hjá Poul Arne Poulsen Tlf. 81. Tvøroyri til rennur og septiktankar andi i tey droymandi eyguni, tær biv- Heðin Brú. Tey koma inn í einasta handilin í by Feðgar á ferð. 12 gdini. >Góðan dage. Handilsmaðurin, ein hálvgamal drongur, situr við turruklæð um hálsin á einum sápuílati og smákvøður er liðugt, svarar hann teimum innkoma Hvat tey vildu? Konan skuldi hava tvey lodd av te. »Tå skal ikki hava ein ostabita eisi Nei, tað skuldi hon ikki. »So er einki í ti. Eg spurdi bara, ti Jøkilskvæði. Tá ið ørindið idi aftur. ni?< spyr handilsmaðurin. osturin liggur út yvir tekassa- num, og so skal eg handfara hann kortini<. Ketil skuldi hava nakrar bátaseymir. Ja, tað skuldi hann fáa, segði handils maðurin. hann støðgar mitt á gólvinum og kláar sær undir turrukløðunum: >Men nú var eg so klombrutur i áðni, at e; hyggur upp i loft: »Kanska eg kund 7 misti seympakkan niður i siroppin«, hann i tikið handa klovan, har hongur, at raka hann upp aftur vid«. Hann klivur upp undir bitan og fær klovan, men dettur og endar við báðum ørmum á botn í ein- ari mjølskuffu, sum stóð opin. Tað var sum jarðrok um alt húsið. »Nå meiddi tú teg, meini eg«, ógvaðust tey gomlu. >Meiddi meg, nei, nei, eg meiddi me seymin«. So var tað, tey bóðu um ull til tridi »Ull skulu titt fåa«, sigur handilsmad g ikki. Nú skulu tygum fáa ngsgerð. urin, erettur ein stiga niður undan loftinum og klívur upp á lemmin. >Tað eru sovorðnum sum tykkum. eg livi av. Tey ungu handla ikki við meg. Hvørja ferð ein maður giftist, so sæst hann ikki aftur her, so er tað ikki nóg fínt át handla her. Tað eru hesar konurnar eru gjørdar býttar. Høvdu tey so átt al „Eg hugsi vit fara at halda vid tær«, s posan út fyri dyr, Ketil fer undir og tey „tær hava verið i Havn og lan fínleikan . igur Ketil. Tey fáa sær ulla- fara avstað. Á heimvegnum hitta tey eina av sonarkonunum: >Á Guddoyð<, gnisar hon, »tit ætla tykkum ikki at vera stutt- lívað, ein sovorðin leggsmannsbyrði, tit koma Við<. >Tað hevði kanska trongst til, at onkur annar hugsaði um tað samaxc. illneitar Ketilskona. Ja. hvat hon meinti vid, um tað var så ímóti ? spurdi sonarkonan. »Hann tekur at ær, ið sekaður erc. »Sekadur, hvat sekaður. Gangi eg fyr r, hon ætlaði at vera nasvis i einki, um enn eg ikki geri triðingstroyggjur? Tit gomlu halda, at:øll ganga fyri einki uttan tit sjålv«. Ketil fer aftur at ganga: »S0, so, ein okkum sleppa okkum aftur at håsum«. gin illstøða av hasum, latið inum 16. juni kl. 16. Føroya Kriggstrygging .. telf. 372 Føroya Brunatrygging .. telf. 372 9. juni 1951 FØROYSKUR HAPPADRÅTTUR Seinasti dráttur í hesum hålvåri verður í tinghús- Vinningarnir eru: Í vinningur ........ 0 20.000 kr. Í SL 15.000 — 1 0 10.000 — 1 …— 5.000 i vinningar á 2000 kr... 8.000 — 6 - á 1000 — .. 6.000 — 12 á 500 — .. 6.000 111 — å 240 — 26.540 — 137 lutir av 1000 vinna 96.640 kr. Premia til seinasta vinnandi 2.000 — 98.610 kr. Sølan av lutaseðlum er byrjað og varar til 13. juni. Edw. Mitens. IRYGGINGARSAMBANDIÐ = . Á > FØROYAR Føroya Sjovåtrygging ... telf. 372 Føroya Vanlukkutrygging telf. 221 Vit tryggja: Bátar - skip - veru - hús - innbúgv - ferðagóðs bilar o.a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging — MINNIST BARNAHJÁLPINA! Men gamla ætlaðist ikki at gevast so, væl, hon fekk kjaftin á hana. Hon leggur viðførningin frá sær á ein bakka og setir hendurnar í hupp: >Vit gomlu halda, há, eg veit ikki, hvat eg skal siga, nei, einki halda vit, nei. Eitt sovorðið rekavætti sum tú skal tora at tala. Hvat hevur tú gjørt, síðan tú kom higar til bygdina? . »Eg havi passað mítt hús<. >Tú hevur passað, ha, ha, ja, tað må eg siga, væl er passað, spegla tær í: Tit verða drigin út eftir halanum fyrsta dagin. Nei, men pynta teg, tað dugir tú, og at liggja og rína í barnverkjum á hvørjum ári, tað kann tú eisini. Men at fáa nakað inn í munnin á teimum vanlukkudýrunum, tú dregur inn í verðina, tað er tú ov fín til<. >Nasvísa mer, hvat hevur tú at brigsla mær<, sonarkonan gongur tætt inn undir hana. >Ég havi ikki fingið fleiri børn, enn tú sjálv hevur átt. Og tað eri ikki eg, ið skal forsyrgja teimum, tað er mað- urin, ið skal gera tað. Eg havi einki spilt burtur, sum hann hevur lagt inn, tað kann eg iga tær. Nei, men tú gongur full í illsinni, tí eg vil ikki búgva í einari veggjarholu sum tú og bara runast við grov- arbeiði. Hevdi eg gjørt sum tú, ikki passað húsið, ikki latið meg í, ikki hildið børnini hampilig, so kundi eg bæði gjørt triðings- troyggjur og borið tøð. Men eg vil ikki gera tað, eg gifti meg ikki fyri at hava tað sum kríatúrinig. Tá græt Ketilskona: >Ja. ja, tað er nógv fyri at hoyra. Havi eg ikki passað mítt hús, hvor stendur betur. spyrji eg, kann nakar koma inn og taka nakað frá okkum. sig tú mær tað. Men . . < »Ja. hatta er tað, tit altíð koma vid, men túsund skamm fyri at tit standa tykkum. tá ið tit bert hugsa um at vinna tykkum okkurt matkent at koyra í munnin og so goyma hvørt koparoyra fyri skatt. Tað høvdu eisini vit kunnað. men vit vilja ikki. vit vilja liva sum menniskjur«. >Skattin, sigur tú, at tå skal troysta tær at nevna skattin. Tað eru vit. sum hava gjort, at tå ikki er húsvill fyri skattaskuld, tað kann o2 eg siga lær. >Gjørd húsvill. Vit hava svarað avdrag í sparikassanum; tað er eingin. sum kann koyra okkum út. Og kommunuskattin, hann skulu vit ikki lata. Teir hava fingið ein transport upp á reiðaran, og teir fáa einki annað. „Teir fáa einki annað, tað ber til. ti vit skulu lata tad«. >Vit hava ikki bidid tykkum latið nakað. Eru tit so býtt at tit lata kommunumannin fáa pengar. fyri tað at hann hevur forsømt at heinta frá reiðaranum., áðrenn hann for fallit. so kunna tit«. ketilskona brådtagnadi og rýmdi. »So gongur handa gamla tåpugåsin full i illsinni og trýr, at ll v