leygardagur 16. juni 1951síða 3

Wu iw 16. juni 1951 Føroya | SOSIAL-DEMOKRATUR | SEE 1 | HT Blaðstjóri VILHELM SØRENSEN Prent: A. ØSTER YMISK TÍÐINDI BRÚÐARVÍGSLA Paulina Poulsen og Jens Poulsen kirkju i morgin. Tey eru bæði úr Vestmanna. verða vigd í Vestmanna ÍSFISKASOLUR 12. juni, Aberdeen: Hoyvík 390 ks. 647 pd., Sonja Eg- holm 424 ks. 740 pd.. 12. juni, Grimsby: Vestmanna 395 kits 1178 pd.. Hav- stein 1788 kits 5711 pd. 15. juni, Grimsby: Eystnes 409 kits 2550 pd.. Nólsoy- ar Påll 2069 kits 3903 pd. 15. juni, Aberdeen: Håenni 280 ks. 705 pd. Á VEG TIL MARKNAD Akranes 300 ks., Fossá 400 ks.. Jó- annes Patursson 2900 Kits væntar at FØROYA SOSIAL-DOEMKRATUR Tíðindi av Toftum Tung lá tokan yvir Havnar bý, tá vit um middagsleitið mikudagin komu umborð á >Trónda<. Ikki ein einasti glotti á allari ferð- ini líka inn á Toftir, men her var kort- ini so frægt; at av og á sást yvir á Strendur. Nú slavtokan hongur tjúkk og køv- andi og gevur hini turru foldini sína kærkomnu vætu, gerst lítið annað enn at taka pennin í hond og bera bod um lív og verksemi hiðani frå vaks- andi, blómandi bygdarlívi um Skåla- fjørðin. — Skipini hava øll verið heima aftaná Sudurlandstårin, og eru øll farin av- stað aftur til Grønlands. Sudurlandsveidan = var hampulig. >Columbus< var besta skip veiddi góð 500 skp. »Mjoanes« var fyrsta skip hiðani. ið fór til Grønlands — sigldi um hvítusunnuna. >Gulenni< var síðsta skip, ið fór, sigldi týsdagin. liggur framvegis fyri mo- torskaða. Av øðrum skipum her á leið >Sæborg< fer »Knorrur« ætlandi á Eysturlandið. >Lítla Emma« fer væntuliga til Grøn- lands við snøri. »Haraldur« og »Sim- un á Torkilsheyggi< farin til Grøn- lands. »Dagstjornan« (eks. Árnaberg) tek- 100 ks. Sein- ur båtafisk. hevur o. u. for aftur i havid, tå frystihåsini ikki kundu taka alt. Aftanå hålvan juli er hin smáa sildin í væntu, og plægar hon at vera nógv fyrstu tíðina. Tad sigst, at prísurin er 30 oyru kg til guano- virkið í Kollafirði. Hetta gevur gott útlit, tå hon ikki kann saltast fyrr enn um hálvan august vegna fiti. Boseydinum veit væl við, men ann- ars er tað vánaligt yvirhøvur. Ila er lambað, og nakað deytt av gomlum. Torvterrin hevur verið av tí besta. Meginparturin var skorin um hvítu- sunnuna. Hjá teimum flestu er torvið lurt og partvís samanlaðað ella heim- komið. — Skerpingurin av tí mesta, vatntrot- ið stórt, so gróður hevur eingin verið fyrr enn nú. Verkafelagið »Schultz £ Højgaard< eru í ferð við at stoypa kistur M kaj- una í Runavíkini. 3 kistur eru stoypt- ar, men eingin er sett í summar. <Madonna> var her í dag og tók fiskin hjá >Høganes<. — >Høvdaberg< landar í Runavíkini. D. P. Højgaard eftf. skal turka fiskin. Í seinastu viku var »Eirikur jall« og landaði til sama virki. ið hevur Grót og skervur. Nr. 37 ——————&8—m—Q%&58—" »—————|—— hópint av fiski liggjandi og undir til- virking. Her var eingin broytan í lønar- spurninginum aftaná verkfallið. Hesa vferð verða vit at leggja penn- in, men tá vit hava fingið Toftir at sæð í sínum fagrasta summarbúna, og hava notið allan tann vakurleikan, ið hin grønkandi foldin, hin djúpt blái himinin og annars alt tað, ið ein bygd við hin mennandi Skálafjørðin hevur at bjóða, tá koma vit aftur. Farin. — Tad verdur har gjørt kunnugt, at eftirst6dur av kommunuskatti, vatn- gjaldi og kaminreinsan fyri fyrra hålv- år 1951, sum ikki eru goldnar áðrenn 5. juli h. å., verða sendar pantifút- anum til pantingar. Vórshavnar býráð, 15. juni 1951. ?-Jdni Smiðju- og maskinverkstaður Autogen-elektrosveising. Máltr. 83, Klakksvík. Øll, id vilja keypa skerv ella grót eiga at venda sær til kom- munukantórið. Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. Bilstjórar verða ámintir, at teir ikki kunnu heimta grót ella Janda mánadagin í Grimsby. Hinir | asta túr seldi hann heila last fyri vð Aberdeen. 500 stpd. Yvirvrakarin fer suður til Vágs í Sild hevur ikki verið at fingið í 11 morgin. og hevur vrakara úr Klakks- | dagar. vik og ein av Tvøroyri við sær al Undir streikuni var ovmikid at fáa. hyggja at fiskinum hjá Maritanu. Heðin Brú: Feðgar á ferð. 13 í nøkrum longur«, hann heingir favnin á rokkahjartað og fer út í bøin at loysa sær buksurnar. Um nåttina kom stormur. og tað reiv hjá Ketli. Gamli gekk um bygdina og vakti fólk at koma til hjálpar. Miðlingarsonurin var illfýsin, tá ið hann kom hagar: >Eru tygum aftur enn úti og renna eftir tekjuni? Leggið jarn á, so tað fæst náttarfriður, forbannað hava eina tekju, sum tygum mugu hava bønafólk at sita og halda hvørja ferð, tað er brúk fyri at hava hana liggjandi oman yvir húsunum<. Teir gomlu menninir vóru fyrstir til staðar, bjarvaðir og útgjørdir við línum og høkum, svinnir og umhugsnir. Teir yngru komu tóm- hentir aftaná darlandi, hetta at berjast við stormin, tá ið fóturin var fastur, hildu teir lítið álvara vera í. Bæði flag og nævur var longu farið av. frá vindskeiðini og nakað inn á takið. Nakrir gamlir sótu uppiå og hildu beninum. Hvørja ferð hvirlurnar komu kurlandi, flaktu teir seg niður og krøktu seg fastar í tróðurtrøini. Knúgvarnir hvítnaðu. kotini og skeggini bardu í vindinum. men teir hildu og bjargaðu takinum. Aðrir bóru flag uppá, sprytaðu tað saman, løgdu línur um og klíggjaðu. So fór hvor aftur til sín. »Men flagtekjan er nú kortini tann besta tekjan«, var tað fyrsta, teir gomlu søgdu, tá ið teir komu í lívd og fingu málið fyri seg aftur. Kálvur fór ikki upp at bjarga takinum: «Kanska eg fåki«, hugs- aði hann, > so kann eg fáa ilt, og fólk fer at læa at mær«, Honum longdist eftir morgni, so slapp hann út at henta ta foknu nævrina saman aftur, hon var góð at brenna um ikki annað, tað var so stutt- ligt at brenna nævur, hon krøkir seg saran. so tað hvín í henni, og so reyk hon so væl, Kálvur fekk sovorðnan konufólkahug av ti roykinum. Klávus var eisini úti og gekk hesa náttina, hann skutlaði sær og skalv: »Jesus náði hann, ið fátækur er, hann má út at leita sær efti hitanum, bæði á nátt og á degi, bæði í óveðri og í góðveðri“. Hann helt. tað kundi altíð behaga Harranum at riva ein hjall um koll eina sovorðna nátt. Og datt so ein fiskagreipa, eitt krov ella okkurt so- vorðið burturúr, ja, so kundi hann lika so væl taka tað. sum at himmalins fuglar fóru við tí. Men Klávus var ovlitid til manna nú: Ein hvirla tók hann av fótunum og hevði hann barlangan út á ánna. Hann bannaðist ílla, tå ið hann kom upp aftur, skalv, so tað njelti í tønnunum, sNú ær tå ein berur eftirgloymingur. stakkalur«. segði hann vid seg,sjálvan, »tå orkar ikki aftur á føtur. tú nyttar einki, eit syndigt støv i'tåninum«, men solulikindini ring. Rættuliga noes skerv uttan vid einum limi av vegnevndini ella einum umbodsmann fyri kommununa. Froðbiar séknaár kommuna Men hann slapp aftur á føtur, hekk á stavinum. Einaferð enn læt hann eina hvirlu taka seg, so hann turnaði á ein hjall, men tað kom ikki hol á. Nei, nei, her var einki at gera, Klávus fór tóm- hentur aftur at húsum: >Hetta verður mín síðsta ferð á hesari leið<. Og hann fer inn í eina sornhústoft, nígur í knæ og biður: >Harri upplat tína miskunn fyri mær, og send mær mettuna lættførari enn higartil. lat ikki mínar óvinir fáa ta fragd at síggja meg og mini vansmekta fyri tínum andliti. Amen«. So fór hann inn til sín sjálvs. Morgunin eftir sóu fólk Klávus fara altarsklæddan av bygdini. Um kvøldið kom hann aftur við einum posa á bakinum. Fólk støðg- aði honum og udraðist: >Áha, tygum eru saktans birgur, gamalur maður, ein sovorðin nøgdi, tygum leggja á tygum<. Hvar hann hevði verið? Ja, hann hevði verið og sagt farvæl: »Eg eri liðugur við lívið nú<, heldur hann fyri, »ti lystir mær at síggja fólk aftur eina ferð, áðrenn eg fari í Harrans hendur. Men tit vita, hvussu fólk er vorðið, tá id soleiðis ber til: Tey verða so glad, at síggja meg, at tey bera meg undir við gåvum, og eg veit líka, eg havi ikki hjarta at kasta tað aftur á tey. soleidsini«. Fólk lædi: >Hygg handa Klåvusin, hann loftar sær onkursvegna«. Tað var skjótt id ullin, ið Ketil og konan høvdu fingið heim, var uppi. Tey taldu troyggjurna niður aftur í posan. >Hvat heldur tú, vit fáa fyri hetta?< spyr Ketil. >Tað veit eg ikki, nakað fáa vit. Men vit noyðast at fáa okkum eitt sindur aftrat, kvøldini eru so long, at:tað ber ikki til at leggja hendurnar í fangiðs. Tað helt hann við :>Men nú er útiveður. so um dagarnar verður helst einki burtur úr spinning hjá mær »Hvat skal tú gera ?< >Tað fæst altíð okurt at gera, men tað er hetta, at nú er mortans- messa í hondum, og vit eiga ikki fyri grindarokningina, hevði eg kunnað komið til okkurt. sum eg fekk nøkur oyru fyri«. >Tad man ikki vera víst at fáa. eitt sovordid stad sum her hjá okkum. Men eitt annað er, um tú ikki skuldi roynt at selt eitt sindur av grindini avstað aftur; fer nú Kálvur frå okkum. verða vit ikki nógv tærandi, tvey gomul menniskjur«, Nei, tað vildi Ketil ikki: >Nú fari eg at vera fy rilagstur. Eg orki ikki at fáa nakað aftur, so eg fái meg ikki at fara og bera mat út år hjallinum og lata burtur til fremmandar. Var eg ungur. so gjordist alt Tú ger sum tú vil, men tað er barastani tað, at eg dugi ikki at