leygardagur 16. juni 1951síða 4

Nr. 37 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 16. juni 1951 | ———————e Tað eru roykpylsurnar ;ð TRYGGINGARSAMBANDID | duga tær frå HOULBERG. FØROYAR Matligt er, og væl rykur, tå id Føroya Kríggstrygging.. telf. 372 Føroya Sjovåtrygging -.. telf. 372 hurðin verður gloppað inn I royk- Forova Brunatrygging .. telf. 372 Foroya Vanlukkutrygging telf. 221 rúmið hjá Houlberg, hal hundrað Vi trnggja: tals nossligar roykpylsur hanga lið , , j | , um lið til at ,,búnast ... HOUL- Bátar - skip - veru - hús - innbúgv ” ferðagóðs BERGS roykpylsur eru gjørdar av bilar o.a. fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, Føroyingar eiga at tryggja vælsalraðar og vælburiar . i landsins egnu trygging 1 [ —————ii"B"""aatvø""“ S. KOULBERG = jen ET KØDBYEN KØBENHAVN P.F. FØROYA BANK! (Stovnadur 1906) e Umboð: B. Mortensen Tórshavn . tlf. 8 Høvudsskrivstova: Suduroyar deild: 3 F TGRSHAYN TRONGISVAGI . å Tlf. 6, 50, 365 Tlf. 32 agi royar Skipafele Ø Y Renta av innskoti vid uppsøgn uppá 3 mánaðar 4% p. å. Telefonir 209 171 274 Renta av bankabók 3'/2 %/o p. i. Térshavn jankin er opin 11—15 Leygardag 11—14 Lemmer ————— Føroya Bjór pl ———— Øl- og Mineralvatnsvirki FÆROSK MARGARINE Máltráð nr. 4 Citrón sodavatn Appelsin limonada V I T A NO 1 FØROYA PILSNAR Hindber limonada = Jerðber limonada VITAMINISERET EKTA MALTØL Vanillie limonada FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT Appolinaris | i — Í ; — ———— Øl og mineralvatn verdur bert sent til teir kundar, ið senda assar og fleskur aftur. S did tå óðs aftur! “4 Ht NAR WAAG Kukovk MINNIST BARNAHJALPINA! við mínum, tak sum tú vil: Sel ein part av spikinum avstað aftur, um enn tað ikki er so nógv. Eitt sindur hava vit fingið skavað ikki at saman, og kúgvin hevur bara átta dagar eftir av tíð, vit kunna gøða kálvin. Fær tú eitt sindur fyri spik, fer kanska at røkka saman hjá síggja fyri endan, vit sleppa ikki uppundar aftur, og tað hevur altíð verið mín ræðsla at koma í skuld<. Tá ilskaðist Ketil og bað hana halda munn: >Ég orki hovra teg longur. So leingi sýslumaðurin ikki hevur verið og kravt, er ikki vert at missa mótið. tað kundi borið á, at eg Var maður okkum«. fyri rokningini, tå ið hon kemur«. Tad er seint å kvøldi. men hann Ketil beit hana ikki av: >Ja, gaman í. heldur tú tað ber til at selja mat, so er tað kanska býtt av mær at vera ímóti. Men hvør skal keypa, øll hava nógmikið her í oynni?« »Far til Havnar«. „Eg til Havnar, sum havi ikki verið har í fjøruti ár. Nei ikki fer eftir skónum. „Skal tú út so síðla?< spyr konan. Hann svaraði ikki. „Tú skøðir teg?< spyr hon aftur. Nei. hann ønir ikki. So tagnar hon við. dregur sær ein skammul mitt bein«. „Er tað betri at verða pantaður, so far ikki«, neitar konan. „Hvat skal eg kunna gera í Havn, har sum alt er so fínt. Og hvønn fyri dyrnar og setir seg Við bakinum upp ímóti hurðini at binda. Tá gekk sinnið úr honum, hann hongdi skógvarnar aftur og hlíðkaðist í andliti. So kroystir hann seg niður á skammulsendan har hjá henni. Tá læði hon upp á hann og spurdi, hví hann fór ikki út. spikið upp á land, støðga so inntil tey koma«. Tú er ein skálkur, er tå«, læði hann, og so sótu bæði og tagdu. Nei. Ketil vildi einki til: >Ég komi mær bara í ólag av hesum. Hetta hevdi verið lagið hjá henni ta tíðina. tá ið Ketil var Og hvar skal eg so búgva? Skal eg fáa mær ein bita inn í munnin, ungur maður og kom í vertskap. Tá ið hann so kom fullur aftur, so má eg sita og klombra við gafli og gera mær fyri skommum«. og hon ikki vildi hava hann at lara avstad aftur, setti hon seg fyri „Har eru nógv i Havn, sum tka móti gestum<. hurðina So garteraði hann innanfyri, inntil hann var keddur, og „Ja. so høvdu tey kravt alt afturfyri, sum eg fái fyri spikið og tað endaði altid vid, at tey fóru til songar bæði í øllum góðum. kanska meiri afturat. Og hvar skuldi man hjálpt sær sjálvum, av- Men nú var hann longu langt síðani fallin burtur úr øllum so- tikið við fólk allastaðnis?< Nei, hann rørdi ikki at fara til Havnar. vorðnum. Ti komu minnini fram fvri hann, nå konan aftur setti So var hann uttanduradur. seg so. hann blotnadi og fekk lyndi til at kína. Seinri um kvøldið kemur hann aftur og sigur konuni frá, at nú Dagin eftir fóru tey við troy gejunum og fingu ull aftur í posan hevur hann verið hjá handilsmanninum og lænt nótina, teir skulu vestur á Víkar at seta nót, tað er veður til tað. „Tú fer so ikki til Havnar, medani«. „Nei. eg leggi meg ikki til at ganga kraddaragongu í Havnar- kenni eg at biðja keypa /< „Tú nýtir ongan at kenna, tey koma sjálv. Legg at brúnni, kasta heim við. gøtum og selja spik<. VI. „Hvussu skal tú fáa nótina vestur “< Eg biði tann elsta sonin koma við tí stóra hátinum<. So setti hann seg at stika skølingar. Tað kom sovorðið lív aftur í hann, nú nótakastið var fyri hond, og hann heyði fingið konuna at tiga við Havnarferðini. Hann tók ein brand úr fýrstaðnum, festi sær í, fór vvir til konuna og roykti hana undir: >Nú fáa vit nógvan seið, T Á ið tey komu heim aftur frá handilsmanninum. setir Ketil seg tunet niður á bríkina við fyrstadin, albogarnar á knøini og aðra hondina um skeggið. Tú situr so starin«, heldur konan. Ja tað er tann bara neringssorg. sum feilar mær. Her er ikki livandi longur tað fæst ikki eitt oyra<. Bíða nú. kasta ikki hendur og fótur frå tær kortini<. uggar konan. »kanska Vårharra ger, at vil koma upp undan aftur Hvussu? Einki sjóveður. einki nakað. nú hugsi eg tað gongu! um her varð vorðið. Ég blundadi ikki hetta vestur á Vikar, veðrið er gott<. „Kom nú ikki við sovorðnum fanans møsnis. So riptu teir hann inn í bátin og skutu frá. Tá ið motorurin fór at ganga, læði Ketil: gamla, so selja vit livur í skeppuvís, tað munar«. Úti á seinrapartinum dagin eftir fóru teir til báts við nótini, Ketil við fýra synum og tveimum dótturmonnum. Tá ið teir skuldu frá landi vildi gamli ikki við: >Ég leggi einki í tað, um enn eg gangi upp hjá Várharra sjálvum einastu natt. Ég veit hatta, tú lá og ra saðist alla tíðina. Men eg komi aftur á |