leygardagur 23. juni 1951síða 4

Nr. 39 EIN ÁHEITAN TIL KIRKJUFÓLKIÐ | FØROYUM hava hesi seinastu árini verið bæði har sum Kring oyggjar okkara verða og kirkjur bygdar kanska meira enn nakrantíð fyrr gamlar kirkjur forfarast og eisini har, ið kirkja ongantíð hevur verið fyrr. Tann bygdin, sum her er hugsað um, er Gásadalur, sum hevur 65 íbúevar. Har hevur SANS kirkja verið, men fólk haðani hava gingið. kirkju í Bø. Og mangan hevur verið torført, tí gøtan millum bygdirnar ALF upp um 450 til 500 metrar høgt fjall og í støðum tætt fram við eggini. Gásadalur er eisini av ringastu brimplássum, ið ikki kemst frá við bát uttan í góðveðri. Fin gleðir seg tí so mikið meira yvir tað tiltak, sum bygdarfólkið í Gásadali í nøkur ár hevur haft fyri at fåa eina kirkju har og hevur savnað pening til hetta endamál millum annað við sølu av lutaseðlum seinasta år, sum gav 5000 kr. Nevvan er tað nakrastaðni, tað av følkunum í sjålvum bygdunum verður givið s har sum kirkjur verda bygdar, at o mikid sum i bygdunum; men sjålvt um tað er: so, og arbeidid fyri ein ikki gera hetta uttan hjålp teim smáu part verður gjørt fyri einki, so kunnu tær uttanífrá. Vit vilja vid he heita á kirkjufólkið fyri kirkjuni í Gásadali. Og vit biðja ein og hvønn, sum kann, um at a eina gávu lítla ella stóra kirkju kann byrja og verða líðugt og Gåsadalsmenn mega fáa sína egnu Føroyum um áhuga so al arhe iði upp á hesa kirkju. Vit undirritaðu ætla at fyrireika bazar til frama fyri Gásadals kirkju. og gávur kunnu verða sendar til okkara. Seyrvági í juni 1951. Maria Larsen. Sigrid Andreasen. Ragnhild Nilsson. Ragna Mikkelsen. Mia Davidsen. Julianna í Nýpgjustovu fnna Niclasen. Adela Jacobsen. Mia Mortensen. Elsebeth Weihe. Astrid Jensen. Jensína Hansen. Edith í Jåkupsstovu. Elsa á Stongum. Gitte Mia Hen iksen, Ínna Petersen. Gudrun Joensen, Heðin Brú. Skittur í teg. innan undanførligur ið er«, ilskast Ketil, er sum á Jóansøku. Vit hovdu betur finzið nógvan seiðin Unet kjøt. lukkan. heldur Lias Berint. >tað er so moyrt fyri kuldanum. men tað eru kanska onkur ráð fyri ti«. Hann biður Kálv koma við sær. Teir fara niðan í hagan: >Nú skal eg royta cóða deyðasinu úr einum turrum bakka og stinga niður í buks- Feðgar á ferð. 14 „veðrið urnar hjá tær. So bítur eingin kuldi Men Kálvur var einki við heita, hann helt, at tað mátti vera indarliet at ganga við sovorðnum niðri í buksunum. Hann rodnadi og stakk fremstafincuræi munnin. men ikki komdi hann sær at sum stakk tað ti deyðasinan var so slavin. nokta. tá ið tað nú var ein fremmandur maður, niðurí. Heitt var hetta heldur ikki. eir koma oman aftur til hinar nótamenninar og seta seg. Tá kemur båturin inn aftur og allir fara á línuna uttan Kålvur, Mann Verður itandi eltir. Ketil talar á hann einalerð og spyr, um hann kemur ikki at hjálpa teimum, men einki svar. So fer hann til hansara: >Tað skuldi ikki bagt honum okkurt?< Tá sat Kálvur eg græt Hovr. mítt barn. hvussu er vorðið við tær, er tú sjúkur. Nei. men eo ræðjslt Tú er tann ræðuskíturin. ið er. befatlla teg í Harrans hendur og so illac. ríkir í Kålvi. tig so«. Ja. eo havi funnið fimm marflugur ella okkurt sovorðið liv- indi upp úr buksunum, og tað er nógv eftir enn. tað skríður alla laðni orætur Kálvur. Halt munnin til á tær. Hvor hevur hoyrt. at nótamenn gráta undan marflugum<. Ketil fer deilandi frå honum. Men tað var skjótt. at Kålvur var so sperdur av marflugunum. at hann mátti lata seg úr buksunum og tøma tær. Hesa ferð fingu leir aftur ein bát í kasti. Menn fóru at tosa um. at:tað var best at: senda fólk at húsum eftir bátum. men teir gomlu søgdu nei: »Ti so tyrpist so nógv fólk saman um okkum. at parturin verður eingin.« So. eintust teir im al kasta nakað út á nåttina, fara heim og lata veiðina liggju. Trý køst settu teir aftrat og fingu nógvan seið. Tá var hiðið so met út. al menn vóru glaðir við at Men teir gomlu vildu ikki við: »Vil leggja ikki veiðina mann- sleppa at húsum. eysa soedu left Hvor halda tit kemur vestur á Vikar at stjala seið? eir ungu Tað ger tað sama. so eru tað havsins djór og himmalins purdu uelar . Båturin for. FOROYA SOSIAL-DEMOKRATUR Í juni 1951 EMBÆTI Á landsskrivstovuni er tænastumannaembætid sum fulltrúi av 2. stigi leyst. Árslønin er við núgaldandi viðbótum fyri ein giftan kr. 9.680,10 og Sr ein ógiftan yvir 30 ár kr. 8.832,40 at byrja við, hækkandi 3. hvørt ár, eftir 18 árum åvikavist kr. 12.434,40 og kr. 11.018,40. Lønardeild 3.600 — 5.760 kr. Umsóknir vid prógvum og viðmælum mugu verða lands- hendi seinast 20. juli 1951. Føroya landsstyri, 15. styrinum juni 1951. ———ieice| Feroya Bjór I- og Mineralvatnsvirki Máltráð ar. 4 Citrón sodavatn Appelsin limonada Hindber limonada FØROYA PILSNAR EKTA MALTØL Jerðber limonada Vanillie limonada Appolinaris Ql og mineralvatn verður bert sent til teir kundar, ið senda kassar og fløskur aftur. Sendið tómt góðs aftur! EINAR WAAG Kiakksvik. P.F. FØROYA BANKI (Stovnadur 1906) Høvudsskrivstova: Suduroyvar deild: TURSHAVN TRONGISVAGI Tlf. 6, 50, 365 TH, 32 Renta av innskoti vid uppsøgn uppá 3 mánaðar 4% p. a Renta av bankabók 31/2 % p. a Bankin er opin 11—15 — Leygardag 11—14 ff AS [ff Teir gomlu fara nidan til eina støðu, har stendur, og kynda eld: >Nú skulu vit hava okkum eina búrmáltíð av seidi«. Eina spann høvdu teir tikið úr bátinum at kóka í. Meðan tað ornar, lata teir seg úr um føturnar, heingja hosurnar til turkingar og seta føturnar á grúgvusteinarnar. So hella teir seg væl afturá ímóti støðugarðinum. læa hvor upp á annan o gfesta sær í: >Tað vælsignaða hav, sum so manga veiðina gevur. Í gjár átti tú ikki inn í munnin, í dag eigur tú hjallin fullan. Soleidis tosa teir. Uttan um teir er tann stilla náttin. Månin er niðurgingin, teir hoyra áirnar og strondina. Tá ið seidurin er kókaður, taka teir útav og eta seg stívar. Tá heldur Lias Berint: >Mangan kann vera smáligt, men tá ið saman um kemur, mundu tå og eg viljað býtt við nakran ?< »Nei«, sigur Ketil. >gott er sum er. Nú eri eg avdeyður, men tað má eg siga, ongantíð hevur verið matneyð í mínum húsi, Gud lati meg góðan tíð tala, kann hava verið møtumikið at sæð ímóti mangan, tað kann tað<. »Sama sigi eg«, svarar Lias Berint. >Nú havi eg einki heim havt soleiðsini. verið úti hjá øðrum, síðan eg fór frå foreldrunum, men altíð havi eg havt innivist og ongantíð liðið matneyð<. »Ja, kunna vit so ikki vera tilfriðs<. heldur Ketil, »hvat skal fátækramaðurin krevja meir? Hetta er tud. eg eri vanur at siga við teir ungu«. Hann rættir beinini fram undan sær og ropar. >Tað kemur svovnur á meg, nú eg eri mettur, vit høvdu betur kunnað lagt okkum at dåra eina løtue. »>Tad eru ráð fyri ti«, svarar Lias Berint. »vit royta deydasinu og leggja undir okkums. So fara hesir báðir gomlu menninir berbeinaðir stetlandi út í myrkrið. Omanfyri teir stendur hamarin so svartur og lokar fyri suðurhimlinum. Nidan fyri teir er tað gåvurika havið. sum í nátt liggur so stilt og breiðir seg. Ein seyður støkkur upp av hóli, starir grønoygdur at teimum, kústar og hvørvur. »Sirri, sirri. sirri«, kalla teir út í myrkrið. >Vit eru ikki iggindar, neyðardýrið<. | »Devdasinan. stakkal«, heldur Lias Berint. »hon er eitt eiggiligt ting. hon er góð til mangt. Tá id Gud vælsignar deydasinuna, livir bóndin væl. men verður hon ov nógv undirkavað. so er hann sum lå og eg. so má havið føðas. Teir hoyra bodarnar fyri landinum: >Tú er mjúkur á málinum í nátt. Skarvsbodi«, heldur Ketil, grimari er tú. tå ið tå reisir av ti ringasta í landnyrðinginum<. Teir koma nærri at ánni og hoyra hana betur. Hon er eitt góð- i