týsdagur 17. juli 1951síða 4

Nr. 46 Snarljós UM BØKUR Tann elsta bókin er Prisse í na- tionalbókasavninum í París. Hon er skrivað 3350 fyri Kristi løðing og er funnin í Tebe. Tað mest um- fatandi bókaverkið er ein kinesisk leksikon. Næst tí kemur eisini eitt kinesiskt stórleksikon, id er gjørt um ár 1700. Tann størsta kenda bókin er eitt anatomiskt atlas, ið er 1,90 m høgt og 0,90 m breitt, prentað í árunum 1823—1830. Er at finve í statsyrkisskúlanum í Wien. Tann minsta bókin er 10 mm høg og 6 mm breið og er prentað í Padov 1897. Tyngsta bókin er Ithakas søga eftir ein eysturríkara. Hon *te>r — Sonur mín, eg hugsi um at venja teg til ein rættan gentleman. Vei, eg vil ikki vera nakar gentlemaður, eg vil vera sum pápi. Í Onglandi er tað telefondam- urnar, ið fyrst verða giftar. Væst teimum kemur kvinnuliga personalið á posthúsunum. z Í Svøríki er tað sjúkrasystrar 18 kg. nar. Hvørjar eru tær í Føroyum“ Palmolive Ein fráhaldsrøðarai á einum hándsápa fráhaldsfundi: i i) rr badisåpa »Hyggid at mær. Fyri trimum NÁ årum síðan var eg bert triði m :0- rakikrem ur á skrivstovuni. Fyrsti maður varð koyrdur, tí hann drakk so illa. Eg gjørdist so annar maður, Colgate hándsápa og annar maður fyrsti maður, men hvat hendi, ein ólukka tók hann tannkrem av døgum, og hví? Jú, alt saman altíð á goymslu. TH. PAULI CHRISTIANSEN, 146. orsakað av drykkjuskapi. Nú ert eg fyrsti maður, og sigi mær nú. hvør hevur hjálpt mær til at verða Telefon fyrsti maður? Ein rødd í salinum: — Drykkjuskapur. — A USS Sosialurin er dámligur i FOROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 17. juli 1951 [RYGGINGARSAMBANDID FØROYAR Føroya Kriggstrygging.. telf. 372 Føroya Sjóvátrygging - -- telf. 372 Foroya Brunatrygging .. telf. 372 Feroya Vanlukkutrygging telf, 221 Vit tryggja: Bátar - skip - veru - hús - innbågv - ferdag6ds bilar o.a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging — ——————————p— —— Fø Máltráð nr. á . ” roya Bjór I- og Mineralvatnsvirki Citrón sodavatn Appelsin limonada Hindber limonada FØROYA PILSNAR EKTA MALTØL Jerðber limonada Vanillíe limonada Appolinaris Øl og mineralvatn verður bert sent til teir kundar, ið senda kassar og fløskur aftur. Sendið tómt góðs aftur! EINAR WAAG Klakksvik. ere MA [|[—[||[|[—[ | [[|[É[[[[ [| ——i—"<"ii"ve. P.F. FØROYA BANKI (Stovnadur 1906) Suðurovar deild: TRONGISVAGI , Tli, 32 Høvudsskrivstova: TURSHAVN Tlf, 6, 50, 365 Renta av innskoti vid uppsøgn uppá 3 mánaðar 4% p. a. Renta av bankabók 3'/z %o p. a. Jankin er opin 11—15 Leygardag 11—14 DU sf ff ——————— grýta hålmin upp á land, áðrenn hann rak burtur. Best meðan teir tókust við hetta, skar Lias Berint í eitt ey mkiligt neyðarróp. Tá var tað skrínið við loddseðlunum o galtarsklæðunum. ið fór siglandi fyri vindinum suðureftir. Allir løgdu til brots suður við bakkanum, væntaðu. at tað skuldi verða landfast aftur onkur- staðni. Lias Berint var undan. Hattleysur og smokkuleggur rann hann sum fyri lívinum við róp og pákallilsi: >Á Jesus hann reddi mítt vælsignaða skrín, hann bjargi mínum fedranna arvi og mínum altarsklæðum. míni sáligheits vælferð<. Soleiðis fór hann tuskandi suðureftir og hinir honum á baki, sjógvurin rann ax teimum, skegg- ini flagsaðu í vindinum og eyguni stardu bønandi at skrininum, teir lovadu eina olmussu fyri og aðra eftir Tá ið einki batti, komu og teir knýttu nevarnar, trúaðu út ímóti skríninum skuldi hann venda tår í eyguni. og hóttu, hóttu eisini móti Gudi og ótolnaðust skrininum, so var einki at drála til. Tá ið Lias Berint kom suður á ein hamara, har var. sá so illa út fyri at fáa skrínið aftur. at hann legði seg á knæ á ein stein al biðja og bøna, men steinurin lá leysur. fór á rull við honum og báðir útav. „Nú meiddi tú teg? <rópar Ketil á hann. Lias Berint svarar ikki og verður liggjandi. Ketil klívur niður og tekur í hann tå var fallið var lágt. men høvdið var løstað. Eina løtu stóð So for hann deydur: Ketil stillur uppi 3 hann tigandi upp aftur til sonin, sum Fekk Lias Berint ilt. påpin ?« »Hann er farin i Harrans hendur. stakkal Teir tømdu sær bålin og fingu hann upp á tur. bru so hálmin vir honum við hondini fyri andlitinum. at stivur uppi á bakkanum. inn í neystið hjá Sandavágsmonnum. Tá var farið atskýma. vána veður. men einki útideyðaveður. hann minkaði heldur vindin aftur og tynti í luftina. Ketil tók togini av bátinum: >Vit fáa ikki líkið upp uttan í bandi »Påpin, eg tori ikki vid«, gremur Kálvur seg. „Ger teg ikki býttan. stakkalur, eg fái hann ikki upp einsamallur, og hann kann ikki liggja fyri brimi og himmalins fuglum. So men Kálvur fekk piprilsi, beinini vildu ikki bera hann, og hann datt í heilum. Gamli fór niður við endanum og gjørdi á Lias Berint: fóru teir. Drag nå«, rópar hann upp til sonin. „Eg tori ikki. påpin«. >Á tegi vid tær. hetta er eingin ósjón, eg So dró Kålvur, men hann kal halda honum etti lanet frá tromini og blund: aði. Ketil lyfti undir. og teir fingu hann upp á slætt, men Kålvur sá einki og dró. inntil hann fekk líkið í kneppið. Tá rópti hann morð og ætlaði sær í fjøllini. Men tá ið hann sá, hvussu meinleysur Lias Berint var á at líta. fekk hann mótið aftur og spurdi pápa sín, nær ið ervið fór at vera honum dámdi so væl søtsuppu. Gamli ønti ikki. men bað hann taka undir knæsbøturnar á Lias Berinti. So bóru teir hann norður og løgdu hann í bakskutin á einum báti, sum stóð inni í neystinum. Tá fór Kálvur at klaga um kulda. »Vit kundi gingið hús upp. helt Ketil, »men tað ber ikki til at leggja líkið mannleyst burtur í óbygdum, so vit mugu verða verandi her í nått«. Tá ógvaðist Kålvur: »Skulu vit gista her, kolsvarta nátt, sjó- kastaðir og eldleysir ?« Eg kann ikki bøta um tað, her eru vit komnir og her mugu vit vera. at takka Gudi. at vit fingu fótin fastan«. So fóru teir undir at gera sær ból í forskutinum, fyltu hálm og á og løgdu seg við frið. Matskrínið settu teir framman Eitt sindur var í tí. men tað var hent so mikið, at teimum og teir kølnaðu. nú teir støðgaðu aftur, so tað ráddi um undir fyri sær. fýsti einki. al grava seg niður, áðrenn innkuldin kom. Neystið stóð á einari malarbrúgv í gjåarkjaftinum, svørt berg háðu megin, ein fossur aftanfyri og aldurnar fyri durunum. Tað var um dagsetur. Kálvur lá og slotaði. Hvørja ferð hann hoyrdi okkurt, spurdi hann pápa sín, hvat tað var. Gamli bað hann tiga: Hatta er eitt vindblak. sum pístrar undir takinum, ella ein mús kanska. Befalla tee i Harrans hendur og legg teg at sova. Tað er einki, sum hevur bod til okkum. vit eru á lógligum vegum og hava einki at ræðast fyri«. Um eina løtu spurdi Kålvur aftur: á Lias Berint“: Hvørjir?: Finglarnir«. „Ja. beint sum andin før úr honum, fóru teir við henni«. sMundi hann ikki smæast, tá ið hann kom til Himmurikis, har er so fint og so nógv fremmandafólk ?< Hava teir verið eftir sjelini Nei. har er einki at smæast fyri. ti eingin argar«. »Mundi Lias Berint fáa ilt, tá id hann doyði ?« Nei. hann hevur ikki vitað av tí<. So hugsi eg. vildi verið í Lias Kálvur tagdi eina løtu: at derintsar stað“. eg