týsdagur 17. juli 1951síða 3

Nr. 46 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 17. juli 1951 Sola av lutaseðlum Gabar dinefrakkar Annar føroyski happadráttur er fyri hálvárið 1/7— 31/12-1951. d frakk Talið av lutum er 1000, og seðlarnir verða útgivnir sum amu ra ar heilir, hålvir, fjórðings, áttings og tólvtings lutir. Innskotid við leysari hettu er fyri heilan seðil 240 kr., fyri hálvan 120, fyri fjórðings o 60, fyri åttings 30 og fyri tólvtings 20 kr. Elieser Jacobsen Telf. 21 Lutaseðlarnir verða seldir av góðkendum seljarum. ul á 1 Dråttardagarnir eru: 4. august, 1. september, 29. sep- — F tember, 27. oktober, 24. november og 15. desember í ting- húsinum. Talið á vinningum í 6 dráttum er 270, fyri íalt kr. 168.120.—, svarandi til teir 1000 lutirnar. Við 3 teir fyrstu dråttirnar er hægsti vinningur 2.000 kr., við fjórða og fimta drátt 5000 kr., og við sætta drátt 20.000.— kr. Gjøllari upp- lýsingar fáast hjá seljarunum. Sølan byrjar nú og varar í fyrsta umfari til 1. august. 2 Tað eru roykpylsurnar ið duga tær frá HOULBERG Matligt er, og væl rýkur, tá ið hurðin verður gloppað inn í royk- rúmið hjá Houlberg, har hundrað- tals nossligar roykpylsur hanga lið , Hann, id vil verða vid til at vinna í øllum 6 dráttunum, eigur at keypa seðil nú. um líð til at ,binast" ,.. HOUL- | cr TINY 7 : . . - 3E 35 OVKDVIS =; | ar í HAPPADRÁTTARNEYNDIN, i. 10. juli 1951. BERGS Rk DØR AR. BIER 15 — KKA} fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, vælsaltaðar og vælbúnar ... þú q e Umboð; »' A Skipafelagid Føroyar Men | $. HOULBERG ”; Telefonir 209 171 274 Torshavn. tlf. 8 KØDBYEN KØBENHAVN mM . Térshavn > Isfiskasølurnar - A—Æ—GC—AÆA——k—Æ——— — —— Í - i æ Jd e Akranes 325 ks. fyri 340 pd. FÆRØSK MARGARINE /€ ÆÐ TD | Keldan 208 ks., 1136 pá. Smiðju- og maskinverkstaður r 5. V I | A No 1 Autogen-elektrosveising. i KR Í = Máltr. 85 Klakksvíl Vaskaríið GL um NITAMINISERET LK en Sendið ólavsvøkuvaskið ;-, FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT : : UC : inn i hesari vikuni, og he rr 7 7 >= tygum hava alt toyid reint til Blaðstjóri: Vilh. Sørensen — A-Ø-prent. Alt er í Sosialinum hátíðina — og tað uttan ómak. Heðin Brit: Feðgar á ferð. tilt spott, systurdóttirin, at tú skuldi orka at elva mær hetta. Hygg her skal tú síggja, hvussu eg eri lýsnaður, síðani eg noyddist at aran við lít. Men eg veit líka, doktararnir nú á døgum duga ikki ein beinan skitt, nógv ímillum fyrr. Og tað er, sum eg plagi at siga, fara«, og hann peikar á sítt gráa skegg. tey læa at mær, tað er vist, at droparnir, tú fær nú á døgum, eru „Jesus náði meg fyri tygum. Vit hava ikki koyrt tygum út. Tyg- um gera okkum fyri skommum, at seta eitt sovordid orð á okkum. „Nei, tað ber til, tit koyrdu meg ikki út, tit koyrdu meg ikki á kommununa«. »Nei, vit søktu bara um ellisstudning til tygum«. »Eg hoyri, eg hoyri, og skamm skulu tit hava fyri tad. Eg var góður hjá tykkum so leingi, eg var innløgumaður, men nú eg eri gamal og ikki kann ganga millum manna, nú beina tit meg á kommununa<. Hann ripaði hurðina aftur og var hofvin. Og hann var so illur, at hann gloymdi, hvørjum beini hann haltadi á: »Men sektin liggur á, illans tíð skal tað verða haltað fyri sovorðnum mann- vargum<. Hann fisti, og skeggið stóð sum kampar um kjálkarnar á honum. Fyri at stytta sær um vegin fór hann tvørtur um bøin. Tá sló hann tærnar í eina klíggjarúgvu og stóð leingi stillur og > gól av øði. Men tá øtaðist hann við seg sjálvan og setti seg stillan á ein bakka, signaði seg og las »fader vor«. So fór hann aftur til smærri enn droparnir, ið fyrr voru«. Nei, Lias Berint mátti fara: >Farvæl Sertus<. »Farvæl, vælsignadur, farvæl, lat meg ikki dvølja teg. Nei, doktarunum nú á døgum havi eg einki álit á. Tá er tað betri at heita á ein mann sum Klávus. Tey siga mær, hann hevur skrivað seg frá altarins sakramentu. Men mær tað sama, hann er sterkur í trúnni, ti fær tú hann at leggja hondina á hjá tær, so linnar tað<. Tá rann Lias Berint fyri at sleppa frá honum, men Sertus rann aftaná. Tá ið Lias Berint kom á kaiina, høvdu feðgarnir fingið hálmin niður í bátin og lógu og bíðaðu. Gamli slepti sær niður, tyrvdi skrínið undir hálmin og setti seg. So skutu teir frá. Tað stóð eitt skrúgv í hvørjum skutinum, og so høvdu teir fylt javnt við bekkirnar afturat. Enn var stilli, men luftin stóð til at bresta: »Kanska hann heldur sær tað ljósa av degnum, jótraðu teir gomlu. Komnir út á víðan, tóku teir skrínið, skóru sær nakrar bitar niður og ótu, meðan teir róðu. >Eg havi ikki havt hentari farm í båtinum«, heldur Ketil, ynú er gaman í at tetta leka. »Verdur tå at nýta allan hålmin«, spyr Lias Berint. »Eg veit lika, nei, man eg tað; her er almikið av hálmi. »Nei, tað var hetta, at skuldi tað likasum lopið ein hólgi av, so hevði tú kanska latið meg fingið hann. Tað er hetta, at um eg byggi ikki beinan vegin, so goymist hann. Tað var gaman í helt Ketil. Kálvur sat og bruddi sukurkand og róði dúgliga, gleddi seg til rugdrýl tekingardagin. spurdi pápa sín, hvussu nógvar bønarmenn gongu. Hann hitti fleiri av teimum eldru, sum komu at tosa: >Tú rýmdi úr bygdini frá okkum<. søgdu teir. Síðani var tað hetta vanliga, teir tosaði um: giktin, veðurlagið, útróðurin. Har kom Sertus og vildi tosa. Svart høvurturruklæð um hálsin, línklút upp fyri kjálkarnar, vangafjaðrarnar vuksu beint upp í rogv, so húgvan sat í einum reiðri. >Tú gongur umvavdur?< heldur Lias Berint. »Å tegi í kongsins navn, eg eri fyri ongum. Nei, hetta vavið hevur lítið at týða, tað er ein tannbåld, men tað er nakað annað, ið verri er. Tú minnist tey fimm brekini, eg hevdi, tá ið vit vóru båtsfelagar, eitt í hvørjari økslini og try her niður eftir lærinum vinstrumegin; nú havi eg fingið ein vøl undir hvørkrarnar afturat, sum eg má taka inn fyri, og eitt hald um lendarnar, sum eg má gníggja uppá fyri, so tað sigur eingin annað, enn at eg eri heilsu- veikasti maður her í bygdini. Stóri Heindrikkurin gongur og get seg til og skal vera verri, hoyri eg. Men tað er, sum eg plagi at siga: bið hann vísa tær, hvar hann er sjúkur, vita um enn hann kann. Tad, sum mær bagir, er til skjals«. Og so vísti hann vølin á hálsinum og treiv í buksubrókina at koyra uppum, men Lias Berint bad hann ikki tålma sær. »Ti dagurin gongur. Hví fer tú ikki til teir skuldu hava. »Ongan«, svaraði hin gamli. Tá fekk Kálvur lúnir, tí so fekk hann heldur ikki rugdrýl, og svor innantanna, at hann skuldi stýra í. >Ilanstíð sita her og kýta seg og ikki hava ein líkindabita í vænti«. Tá ið teir komu fyri Fútaklett. setti hann eitt æl av útnyrðingi niður á sjógvin og fylti sundið fyri norðan. Úti fyri Oyragjógvy fingu teir veðrið. Fyrst ið vindurin kom, skeytst báturin hjá teimum, og stormurin vaks so knappliga, at teir fingu hann ikki uppí aftur, fóru eftir kjálkanum inn fyri gjønna, rendi á ein kolstein, fór á | doktaran«. > >Til doktarin«, herðir Sertus upp aftur, >eg havi gingið til dokt- liðina og skrúgvini fyri borð. Allir tríggir lupu út og løgdust at