leygardagur 21. juli 1951síða 4

Hann: Vit mugu spara. Kundi tú ikki seyma tær klæðini sjálv? Hon: Ert tú óður. Møguliga kundi eg roynt at seyma tíni — — Hon vísir seg at vera ógvu- liga ókunnug. — — Ókunnug. Ja, eg havi aldri hitt nakran, ið hevur vitað so lítið um so nógv. — — Hvat trýrt tú í grundini um Petersen? — — Alt. — , — Hvat skal hann gera, tá hann er liðugur at lesa? — — Hann roynir nokk at sleppa sær á eitthvørt ellisheim? — 7 jf Vaskartið Í KRÓKI Sendið ólavsvøkuvaskið inn í hesari vikuni, og tygum hava alt toyið reint til hátíðina — og tað uttan ómak. FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR ——— millum ung fólk | Vit vilja her prenta eitt petti úr »Social-Demokraten«, við tað, at maðurin dr. Moritz endar við at biðja ongan gera sum hann. Professor í lykkeligt trekant-ægte- skab angrer og advarer. — Den gæstmilde hustru optog elskerin- den og hendes og mandens efter- hånden 4 børn i familien. — So- leiðis ljóðar yvirskriftin í blad- num. Polygamisagen mod professor dr. Moritz fra Kiels universitet, der har vakt opsigt langt ud over Tysklands grænser, fandt í gár sin afslutning, idet disciplinærdom- stolen i Slesvig som appelinstans frikendte den anklagede. Professoren var den 25. okto- ber 1949 dømt til at fratræde sin stilling. Grunden hertil var, at han med sin hustrus godkendelse op- tog et intimt samliv med sin kvin- delige videnskabelige assistent, der endog optoges i ægteparrets hjem, hvor hun fødte fire børn, der blev opdraget sammen med ægteparrets egne tre. Í dommens præmisser anføres det som formil- dende omstændighed, at den an- klagede, der indgik forholdet til sin assistent i 1937, i januar 1945 tilkendegav sin faste beslutning om. atter at ville føre et juridisk og etisk uangribeligt liv. Han ind- gav skilsmissebegæring og indgik i 1950 ægteskab med assistenten. I præmisserne er der taget hen- syn til de moralske tilstande i na- zistaten, hvis syn på familielivet var i modstrid med den vester- landske kulturkreds? moralopfat- telse. Professorens hustru god- kendte ikke alene »trekant-ægte- skabet«, men fremmede endog hans forhold til den kvindelige medhjælper, ja, sørgede tilmed for, at hun gennem et operativt indgreb blev i stand til at få børn med manden. I 1942 kom der dog en kurre på tråden, og ved rets- mødet i går erklærede professo- ren, der nu bor i Stenfeldt i Agel, at han advarede ethvert ungt men- == — ment. pE TRYGGINGARSAMBANDID FØROYAR telf. 372 telt. 372 Føroya Kriggstrygging.. Foroya Sjóvátrygging -.- Føroya Brunatrygging .. Vit tryggja: Bátar - skip - veru - hús - innbågv - ferðagóðs bilar o.a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging - PD ————WW Skipafelagið Føroyar Telefonir 209 171 274 Tórshavn Tá fór Kálvur at læa, tað helt hann vera ov girigt av einum presti at fara til doktaran fyri at redda eitt tveyoyra. Dagin eftir fór Ketil at tekja, men hann helt, at var hetta møsnið um meslingarnar ikki komið, hevði hann kunnað havt sitið heima, so heyði Lias Berint kanska verið á lívi, og tey sjálv høvdu saktans kunnað balst inni undir takinum, sum tað var, hetta til várs aftur. IX. ETIL heldur av seingini fyri dag, rakar hirðingina undan eiminum og fær drekka útá. So fer hann út undir veggin, fær sær lúkuna niðurfrá og hyggur upp í luftina: >Vakurt veður í morgun«, talar hann á Klávus, sum eisini stendur undir sínum veggi við lúkuni niðurfrá. >Ja, ja, heldur Klávus, »ein vælsignaður morgun frá Harranum, tað er vist. Prísaður veri Gud, sum hvønn mogun letur sólina upprísa bæði yvir tann umvenda og tann 6um- venda syndaran<. >Høgættin kom við tí bondska lagnum, so heldur hon sær, fáa vit nakrar góðveðursdagar<, talar triði oldingin. Teir síggja hann ikki. men hoyra, tað rennur í myrkrinum. Tá kom Tummas har at frætta tíðindir og lýsti við lummalykt. „Smátt í teg, ið gongur so sneytandi«, fístu teir gomlu og ryktu lúkurnar uppfyri aftur, >nú skuldi heldur ikki vera friður at kasta sær av vatninum á morgunstundini«. Tummas læði og helt, at sovorðið gjørdi eingin uppi í fólka- eygum longur. »Nei. nei. tað ber til, nú skal alt ver a so fint«. „Hvat fara tit at takast vid í dage, spurdi Tummas; men teir på teir einki søgdu, hann kundi gita. vomlu øntu ikki: >Tú skal onga smettar Tummas læði og fór sín veg. Hann fekk tíðindini fyri tað, um inssøguna fáa frá okkum«. Tá ið Ketil kemur inn afur í roykstovuna, drítur eitt høsn á hann: »Smått veri tykkum fyri«, og hann trívur upp á bitan, fær hendur á hanan, tekur yppingartøk á hann og skal slíta krikan av. men so aftrar hann seg og blakar hann uttar í fjósið. Tá ið drekkað var heitt. bar hann konuni og soninum le og sukur upp å seingina. Tey skuldu at fylgja Lias Berinti til gravar í dag. so tað ráddi um at vera tíðliga á veg. Konan spurdi, hvussu veðrið var. »Avbera gonguveður, eitt følv av kava, og jørðin stirðnað<. Konan helt, at tað var best at slept garðarnar, áðrenn fólk kom at ganga: gløddur av hesum slagnum“. ya sær nidan um eingjar- >Man verður so gjøgnum- Tað helt Ketil við og fór at matskaffa kúnni. Tá ið hann kemur inn í fjósið, stígur hann á hanan og kleimir hann. „Tú ert vanur at gera skomm og skaða, tú um morgunin«, deilir konan. Ketil gremur seg um hetta, hann hevur gjørt, og roynir at seta 5 B) B ) Á hanan á roykstovugólvið, men hann ber ikki høvdið, og so ma > o hann yppa hann. neske imod at efterligne det ham gennemførte familieeksperi- telf. 372 Føroya Vanlukkutrygging telf, 221 c if 21. juli 1951 fer av seingini »Kasta hann ikki í køstin«, heldur konan, »ge heldur presti hann«. »Hvi kunna vit ikki eta hann sjålv«, spurdi Kålvur, »gev mær hann<. »Nei, Gud veit, verður hann ikki etin inni her<. >Tú fær hann ikki. tú fær hundsku av honum“. „Hvat er hundska. mamman ?< „Tað er ikki at kunna fyllast<. „Hví fær prestur so ikki hundsku ?« sigur konan. »Ta3 veit eg líka, hvussu tað er við presti, Danskurin etur bæði líkt og ólíkt<. Kálvur kom eisini av seingini. Hann skuldi ikki fara við, men Tað gekk í honum, hann skuldi hjálpa teimum at gera seg liðug. einki at fáa av ervinum, men foreldrini søgdu, at kom hann vid, ti har var mátti hann leggja hond á líkið. og tað tordi hann ikki. so nógv fremmanda fólk. »Gakk og hygg mær at svartaskónum. teir standa inni undir koyggjuni«, sigur Ketil við sonin. Kálvur kemur við teimum: >Pápin. teir eru so hýgg skal eg royta teir<. »Halt munnin til á tær, sneiðursettur, royta skógvarnar. hvor hevur hoyrt so skaft. Tak ein klút og turka burtur av teimum. Gamla heyði snollað seg upp sum ein brúður: Virar upp undir oyrur, puffermar og so miðjusmøl, at tað var ræðuligt, stóran topp og turruklæðið hundið heilt afturav. Kálvur sat málleysur: kann mamman vera, tá ið til skal takast<. [ hálvalýsingini vóru tey liðug. >Jesus veri eftir hjá tær. alur«, siga tey við Kålv, >skikka tær nú so væl, ansa eftir húsunum, juskotnir. »So fin leska høsnini og gev kúnni vatn, slepp ikki ketuni í hjallin. Vit koma aftur um dagssetur«. So fóru tey. Kálvur stóð og hugdi eftir teimum eina løtu. Tá ið ley komu undir sýn, spenti hann bringuna út úr sær og spýtti langt út eftir tåninum: >Nú eri tað eg. id ráði á horgini<, talaði á Klávusardótt- ur. sum kom út við øskuni: >Nú eru friggingarlikindir«. »So?« »Ja, eg eri einsamallur i håsi«. Hon setti øskuna frå sær. og tey fóru inn bæði. Tá ið tey gomlu komu niðan um garðarnar, setti konan skjúrtið