leygardagur 21. juli 1951síða 3

21. juli 1951 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR Nr. 47 Føroya | | | | | S0SIAL-DEMOKRATUR LDL] At góða kona, mamma og omma Blaðstjóri okkara VILHELM SØRENSEN Prent: A. ØSTER Meddelelse Da olaiaften (lørdag d. 28.7) i år falder på en lørdag, skal i 3 Elisabeth Johannesen, ljósmóður, doyði hin 20. juli, verður kunn- gjørt skyldfólki og vinum. Jarðarferðin verður úr heim inum mánadagin 23. juli. Fyri tey avvarandi Tilsat kalk og indeholder desuden jern og B-vitaminer Benjamin Johannesen, herved meddele, at den sædvan- Skálavík. lige dans eller andre offentligt) mein tilgængelige forlystelser på denne aften ikke kan finde sted længere + end til midnat jfr. kel. anordning nr. 441 af 7.8 1922 om den of- fentlige fred på folkekirkens hel. ligdage. Ólavsøka (d. 29.7) vil der blive dans om aftenen og natten so sæd A/s OTA - DE FORENEDE HAVRE- OS RISMØLLER KØBENHAVN RON TU <TD, OD ODD ODDS ELTA GEL AO vanlig og ligeledes mandag d. 20,7. I ——————————|————|—m———————u LANDFOGEDEN PÅ FÆR. ØERNE, den 19. juli 1951. Chr. Lørup Sørensen, ØE || 0 P.F. FØROYA BANKI (Stovnadur 1906) Haldið Høvudsskrivstova: o . Suðuroyar deild: kst. $ocialin TORSHAYN TRONGISVAGI oa Tlf. 6, 50, 365 Tlf. 32 Renta av innskoti vid uppsøgn uppá 3 mánaðar 4 %/, p. a. Renta av bankabók 3!/>%% p. a. | Útsøla | Sapuhúsið gevur frå 20. í hs. til Bankin er opin 11—15 Leygardag 11—14 5. aug. 15. pis. avsláttur av ollum vorum. MINNIST BARNAHJÁLPINA ! Heðin Brú: Feðgar á ferð. >Hví heldur tú tað /< »Ti so heyði eingin argað meg longurs. >Legg einki í tað, stakkalur, um enn tú verður argaður. tey eru co góð við teg kortini. skemta bara<. >Eg hugsi, tey eru ikki góð við meg. tí altid tå ið eg skal siga okkurt. biðja tey meg tiga. ti eg eri býttur. Pápin. er tað sann- heit, at eg eri býttur ?< »Einki er tú býttur. HaHh teg til Vårharra, so er tú klókur fyri leg<. So sovnadi Kálvur, og Ketil lá eftir og vakti uppi yvir javn- aldranum í bakskutinum. Hann tók eina flotnada eldførisdós úr vestalummanum og legði inn á bera bringuna: >Kanska hon tornar so mikið til morgins. at hon festir«. Tá ið veðrið brast á. kom ræðsla á Ketilskonu. hon fór upp at kroysti á. gjørdi seg blíðmæltan og skuldi mussa. Men hon beit, so hann nísti og leyp á dyr. >Skamm og last í hatta gamla beistið, ikki lata eitt eldri menniskja fáa frið<. Hon tendraði aftur og setti seg á bríkina við stokkum. Ketil lá í neystinum og bardist við svøvnin, helt tað vera lítlan trú- skap móti vinmanninum, ikki at kunna vaka uppi yvir honum eina nátt. Men hann var ein gamal maður og túraður, so nú hann kom í frið og fekk hita í kroppin, kom tyngd á hann. Og fossurin dun- aði so svøvnligt. Hann læt eyguni saman og hugsaði: >Líkið er undir taki, og tað er ivaleyst hann, ið mætari er, sum vakir her í nátt, so tað er kanska tað sama, um enn eg dúri<. So sovnadi hann. Eitt sindur seinni komu synirnir oljuklæddir og í tungum stivl- um buldrandi inn í neystið. Tann fremsti heyði eina primuslykt í hondini og setti hana frá sær í bátin. Hann hugdi niður í bak- skutin og helt fyri: »Summir av båtsskipanini gera ongar skreytir darta og bað Jesus náða seg. at nå slítu teir ikki bygdina upp aftur. Skýmingin kom og eingin bátur. Tá fór hon út at:fáa sær fatur á einum ovita at senda oman og biðja tann elsta sonin støkku niðan. Sjålv vildi hon ikki fara, sonarkonan skuldi íkki fáa ta fragd at síggja neyðina reka hana har á gátt. meir<. Tá reistist Ketil upp úr hálminum. »Hvussu er vorðið við tykkum ?< spyrja synirnir. »Hvar er Kålvur«. Í hálvaskýmingini kom tann elsti sonurin. >Ég eri hamskift um bátin, hann spurdist ikki aftur. nú er óveður og nåttin kemur á<. »Hatta er lagið hjá honum, fer avstað og kemur sær í ólíkindir. Tað visti eg altid, at hann kom ikki aftur, uttan silvitnið vardi. hatta er hvørki far ella fólk at fara við. Hví talaði hann ikki á meg, skuldi hann fara eina leið. Eg veit ikki. hvat id feilar tykkum. tað er mestsum tit virða okkum ikki so frægt sum at biðja okkum gera ein beina«. Hann skuldi fara til telefonina. kanska teir vóru ikki farnir frá landi har suðuri. Tað fyrsta hon visti aftur, var at Klåvus hugdi inn á gólvið og segði, at teir vóru farnir at leita við ti stóra bátinum. »Jesus komi til mín. so eru teir farnir har sunnan ifrå«. >Ja, men kom í hug, sigur Klávus. »at hvar teir enn flakka í hesum jammurdali, eru teir undir Guds varatekt, og lambið hevur latið sínar einglar leitt teirra fót á onkra frelsandi klippu suðuri við landið. Gud er góður og heldur sína skermandi hond yvir øllum teimum, sum hava lívsins tekn á sínari pannu«. Hann bað hana koma oman vid sær og ikki sita her eina undir lonini og kúra. yJa. eg hugsi, eg komi við tær. tað er uggilsi at vera saman vid følki«, Hon fekk sær einar stokkar í hondina og sløkti ljósið. Men tá ið myrkt var vordid, tók Klåvus tvørtur um hana og >Honum baggar einki, hann liggur her og svevur«. yÁja, tit kundu verið verri farnir«. Teir góvu teimum kolandi heitt kaffipuns og mat, lótu teir í turt og fóru til báts við teimum. Lias Berint ballaðu teir inn í seglið og bóru oman. Men tá kom rokskiparin har við sínum báti og fór við líkinum. Tá ið teir komu at landi, helt Ketil: »Gud havi lov fyri at vit sóu bygdina aftur. Tað kundi gingið betur, men ivaleyst hevur tað verið Guds vilji, at tað skuldi bera soleiðis til«. »Låtid tygum væl at, hildu synirnir, >tygum eru afturkomin við heilum báti og øllum hálminum. Tað at Lias Berint er deyður, unna vit honum væl. Hann hevur trælað nógmikið fyri seg. nú er tíð hjá honum at sleppa undanc. »Livid er so sárt at missac. >Nei, ikki hjá vesælingum«, svaraðu synirnir. >S0, so, fyrr hevur sovorðið verið spottarinstala, men nú er tað kanska eisini broytt — eg veit einki«. Ketil og Kálvur fóru at hús- um. >Hvussu er vorðið við meslingunum?< spyrja feðgarnir, tá ið teir koma á dyr. Ketilskona strálaði: >Nei. Gud forláti tykkum, her eru eingir meslingar, eitt barn i prestagardinum hevði sett eitt tveyoyra i hálsin, tí kom doktarin