fríggjadagur 17. august 1951síða 4

Nr. 53 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 17. august 1951 Kunngering. FÆRØSK MARGARINE At roknskapurin fyri 1950 hjá Tórshavnar kommunu og úrdráttur av roknskapi hjá hjálparkassanum fyri sama ár eru VI TA No 1 til skjals á byrådsskrivstovuni frå 15. til 28. august í ár frå = VITAMINISERET kl. 11—13, verður her gjørt kunnigt. TORSHAVNAR BYRÅD, tann 13. august 1951. FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT 2 Tað eru roykpylsurnar ið F Gro y a Bj Or duga tær frá HO ULBERG Øl- og Mineralvatnsvirki Máltráð nr. 4 Citrén sodavatn Matligt er, og væl rykur, tå id Appelsin limonada hurdin verdur gloppad inn i royk- FØROYA PILSNAR Hindber limonada Jerðber limonada rúmið hjá Houlberg, har hundrað- EKTA MALTØL Vanillie limonada tals nossligar roykpylsur hanga lið um lið til at ,bunast" ... HOUL- , BERGS rovkovisur eru størdår av Øl og mineralvatn verður bert sent til teir kundar, id senda :RGs roykpylsur eru gjørdar av h Á p , as TOYKPI REN kassar og fløskur aftur. Sendið tómt góðs aftur! fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, EIN AR W AAG Klakksvík akksvík. vælsaltaðar og vælbunar ... * Ut: $. HOULBERG ” FRYGGINGARSAMBANDIÐ B. Mortensen Térshavn . ti, 8 | KEPBYLN SOGENHAYN FØROYVAR Appolinaris ner Føroya Kríggstrygging.. telf. 372 Føroya Sjovåtrygging ... telf. 372 Foroya Brunatrygging .. telf. 372 Føroya Vanlukkutrygging telf. 221 P.F. FØROYA BANKI nn (Stovnaður 1906) Bátar - skip - veru - hús - innbúgv - ferðagóðs Hovuðsskrivstova: Suðuroyar deild: : TURSHAVN TRONGISVAGI bilar o. a. Tlf. 6, 50, 365 Tlf. 32 Føroyingar eiga at tryggja , Renta av innskoti við uppsøgn uppá 3 mánaðar 4 9/0 p. a. Renta av bankabók 3!/2%/p.a Bankin er opin 11—15 - Leygardag 11-—14 MINNIST BARNAHJALPINA! [| Ls ————[ [ff [ [ff [| [ [fy ——[—f——2——>—»——…——ee—— landsins egnu trygging — ES yNú siga tey tað, at Ketil hevur koyrt Lias Berint útav hin dagin. ina goldna, at biðja fyri sjálvum altaranum. — Ja hví skuldi hann annars detta oman beint á slættanum við Tá ið fólkið kom aftur úr kirkju. var øll bygdin uppi á floti, Oyragjógv bara fyri at fáa loddseðlarnar upp á jørðina frá hon- søgan um Ketil var fylt niður í øll uttanbygdafólk. sum vóru á um. — Tí loddseðlarnir vóru á bátinum. tað segði Tummas frá staðnum. og hon var farin í telefonina bæði í oyggj og úr oyggj. Klávusi. Og nú fer Ketilskona dragandi mannin til altars í dag. tey »Alt er lygn«, sigur kirkjufólkið, >vit síggja tað á manninum<. siga hannn er blivin heilt ørur av angri, hann sær ikki út sum eitt Umskiftið var ræðuligt. bygdarfólkið vildi beina fyri teimum, menniskja longur. Á tå godasti, sum vil eru ringar um hetta, tað sum høvdu fylt tey við lygusøgum. Óvitarnir tóku aðra av teimum va vist trúgva vit ikki eitt orð av hesum — bara illar tungur<. gomlu gentunum niðri undir kirkjugarðinum. bundu skjúrtini upp Kirkjuklokkan gekk, Ketil og konan fóru avstað: tey høvdu eitt um håvdid á henni og málaðu hana reyða um dintilin. Hon mátti eta hol í skjúrtini fyri at loysa upp aftur. kamfirdropaglas. sum tey rættu ímillum sín at rúka at, tað bjálpti Úti við leggingartíð kom Tummas gangandi millum býlingarnar. so væl ímóti at fáa ilt í kirkjuni. Spakfør og tigandi fara tey, og undan og hon aftaná eftir gøtuni. Tey undrast á, so nógv fólk id er á Tann elsti sonurin tók vegin av honum: >Nú Tummas, eingi tíð- ferð í dag, men geva sær einki far um tað meira. Í teirri hálsimsska indir?« forkirkjuni síggja tey sær høvi til at rúka aftur at dropaglasinum, »Nei, eg veit einki. — Hann sær út til at menna høgættiaa aftur«. so fara tey innar. hartey vóru von at sila. >So. tå veit eingi tíðindi. Eg hoyri, tú leggur pápa mín undir Kirkjan var full. Ein hópur av fólki. sum ikki var vant at siggj- — manndráp. tað mátti verið stór tidindi«. ast har, hevði troðkað seg upp á loftið og í forkirkjuna, tí tey vildu »Eg havi ikki talað tad«. „Nei. tað ber til. Tann elsti sonurin tók í bringuna á honum, hirdi hann oman av vegnum í eitt móruhol og flongdi hann: >Næstu ferð. tú æruskemmir fólk, verður tú kjaftbrotin«. So blakadi hann síggja Ketil, hann skuld; vera øgiligu: Tummas sat á loftinum. skri had og r spýtti út undir væðingina. Hann var ikki álviligur. óvist, hvussu hetta fór at spæla av. Tær báðar gomlu genturnar sótu og toygdu hálsarnar og hugdu hann frá sær. royndu at vísa seg forfardar, eyguni glógvaðu í teim- Innkomin sigur hann konuni hetta, hann hevur gjort, og lær at. at durunum, >Tú er ikki rættsiktadur«, ræðist konan. >leggja hendur á mann- um og tær ryktu munnarnar saman. Tá koma Ketil og konan inn eftir gólvinum. hann undan við in. Hví meldadi tú hann ikki ?< hondunum samanlatnum framman fyri sær og boygdum høvdi. »Hvi meldadi tú hann ikki? Til hvat fanan lata rættin fáa stillisligur og friðmerktur. Aftaná kemur konan, eitt sindur hokin hann at ama pengar útav. konan og børnini svølta frammanundan«. sum allar messukonur. haldandi sjalið saman um seg, rætt tað sama Dagin eftir var sjóveður og feðgarnir fóru á flot. men teir fingu sum altíð tá hon var messugestur. Tað fór sum eitt suð gjøgnum einki. annan og triðja dagin fingu teir heldur einki at avreiða. kirkjufólkið, eitt varligt tesk gjøgnum flokkin: Ja, men hann er, sum Fjórða kvøldið. tå ið miðlingasonurin kemur oman at draga við hann plagar. teimum og sær einki livandi í bátinum hjá teimum uttan tveir Tá fall allur ridilin frá: >Nei. tað er vist. soleiðis er ein mann- brosmukálvar. tá heldur hann fyri: >Tað er forbannað, sum tað er drápari ikki vorðin. Skamm og last í henda slatur, hann skuldi ikki oyði korti: sloppið snikkaleysur. ið pentar sovorðnar skemdarinssøgur samanc. Ketil svarar spakuliga: >Nei. stakkalur. tað er ikki forbannad Tummas fánaði: >Eg havi einki sagt. tað er einki at illkenna meg ovdi. men lad er vælsignað ovdi«. So fór hann at húsum staroygdur fyri«. Hann sá hesi grimu eyguni. fólk settu á hann, og ein ungur kom sær fram at til at ramma honum stivlatrónan á skinnabeinið. Tær gomlu genturnar styttu hálsarnar. so barkaknettini gluppu niðurundir aftur blusukragarnar. »Nei, tað søgdu vit altid, at tað »Nei, vit truffu ikki vid. Nú hava vit roynt so trúliga, at eg vóru illar tungur. ið hovdu sett hetta saman. at fólk skal fáa seg til hugsi. tað er onga nyttu til at royna aftur, um enn tað skuldi viðrað í morgin. Tey fóru tíðliga til songar um kvøldið. men hjúnini sovnaðu ikki, * og høvurtungur. »Hvussu gekkst tykkum í dag, bóru tit við fisk?« spurdi konan við málskjálvta. at gera sovorðið<. Ketil og konan fóru til altars, tí tað var tað næsta, tey sluppu Gudi: tey "skuldu royna tann síðsta útveg fyri at fáa grindarokning- lógu tigandi hvørt í sínum lagi.