fríggjadagur 17. august 1951síða 3

3 % 17. august 1951 Føroya S0SIAL-DEMOKRATUR Blaðstjóri VILHELM SØRENSEN Prent: A. ØSTER FØDINGARDAGAR Leygardagin, 18. aug., verður Gud- mundur Bruun prøstur Hesselager Fyn, 60 år, frå Susanna Kath. Nielsen, Sumba, 70 år, Niels Peter Djurhuus, arbm., Nesi (Hv.), 65 år. Sunnudagin 19. aug. verður Søren Pram Zachariasen, Kirkju, 82 ár, Jo- han Mørkøre, Klakksvík, 65 ár, Petur Øster, Tvøroyri, 82 ár. Týsdagin 21. aug. verður Hans Jac. Magnussen, vrakari, Vági, 60 ár, Jo- hanna Vestergaard, Vági, 50 ár. Mikudagin 22. aug. verður Simon Frederiksen, Svínoy. 75 ár. POLARFARIÐ er komið við 110 tonsum úr No- reg. Tá teir høvdu siglt 120 fjórð- ingar mistu teir eitt av skrúvubløð- unum, men sigldu 100 fjórðingar eftir hetta. Síðani sleipaði Draga- berg teir á Klakksvík. Ætlanin er nú at fara til Grøn- lands. Viðoyggin komin við 110 tons- um, fer ætlandi til Grønlands. VESTURSKIN hevði 200 fjórðingar eftir á Før- FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR Nr. 53 til Álesund at avreiða fiskin. Veiðan var 200 tons. 3 TROLARAR hava avreitt veiðuna í Esbjerg. Fiskurin varð pakkaður beinan vegin og før til Ttaliu. Samstundis sum avskipanin gongur so lagaliga har liggur Kjøl- bro við fiski fyri einar 4 milj. kr. verður sagt. JÓANNES PATURSSON hevur landað 200 tons av Grøn- landsfiski í Onglandi. Sjúrðar- berg siglur heim fullfermdur. Í Grønlandi eru annars Hjørdis, Rádni og Nólsayar Påll. FUGLBERG hevur roynt á Norðurlandinum við línu, men hevur einki fingið. Hann hevur ligið eina viku inni fyri maskinskaða. SILDASKIPINI fáa nógva sild. Ofta so någv at gørnini halda ikki og mannskapið klárar ikki at arbeiða allan fongin Fyrst í vikuni kom Silverspray á Klakksvík við 350 tunnum. HOYTERRIN er avbera ringur norðanfyri. Mjør- kin hongur niður yvir og av og á lekur rættiliga úr honum. Tað er bert byrjað at hoyggja. JÁKUP Í STÓRUSTOVU på doyði knappliga í gjáranáttina | ÚTBJÓÐING Hotel Føroyar skal pussast uttan og verður hetta arbeiði við hesum boðið alment út. Treytir arbeiðinum viðvíkjandi fáast til láns á skrivstovu okkara. Tilboð mega vera Tryggingarsambandinum í hendi í seinasta lagi hósdagin 23. august kl. 15. Tryggingarsambandið skilir sær rætt til at taka tað tilboð, ið hildið verður at vera best hóskandi. Tórshavn, 15. august 1951. Tórshavn 15. august 1951. Tryggingarsambandið Føroyar Grót og skervur. Oll, ið vilja keypa skerv ella gråt eiga at venda sær til kom- munukantórið. Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. Bílstjórar verða åmintir, at teir ikki kunnu heimta grót ella skerv uttan við einum lími av vegnevndini ella einum umboðsmann fyri kommununa. Froðbiar sóknar kommuna Skipafelagið Feroyar Telefonir 209 171 274 Tórshavn Lastvognskoyring Anton Arge (y) Húsabrúgv TIf. 443. Haldið Bílig og haldgóð hjá Poul Arne Poulsen Tvøroyri til rennur og septiktankar oyar, tá hann fekk fjarrit at fara | bert 48 ára gamal. S$ccialin pE ÍS Heðin Brit: Feðgar á ferð. niður aftur ferð eftir ferð, men tey varnaðust hana ikki. Hesi gomlu fólkini orkaðu ikki at hoyra, at Kálvur hevði sovið saman við við Klávusardóttur, tí tey vóru jú ikki gift. Tey høvdu hoyrt, at sovorðið hendi niðri og kanska í Havn og á Tvøroyri, men at nakað av tí fólkaslagnum var her á teirra-leiðum, tað dugdu tey ikki at hugsa sær. Og nú var teirra egni sonur soleiðsini. Tá hoyrdu tey málan uttanfyri, og elsti sonurin kom stórlæandi aftur, hann helt í herðatoppin á Kálvi og fýrdi hann inn undan sær: »Hygg, her hava tit hann, eg fann hann upp år hoynum«. Kålvur græt og turkadi sær um eyguni, hann var lodin av hoymoð, og aðra tufluna hevdi hann mist. Tey gomlu sita sum steinar, hyggja ikki upp og ikki eitt ord. Kålvur setur seg kykkandi eftir ondini á beinkin. Bróðirin tekur i økslina á honum: »Sit ikki og grát. gamli, tú er ein vaksin maður, eg ætli ikki at gera tær nakað, vildi bara hava teg inn aftur, áðrenn náttin kom<. »Ja, men viss nú lllimaður kemur eftir mær«. »Halt kjaft, Kálvur, rakar tað Ilamann, hvat ið Klávusardóttir og tå havast at. Men tå má taka ansvarið, tú má giftast við henni«. Nei, hann komdi sær ikki at fara til prest. >Tað skal tú einki hugsa um, eg skal koma við tær«. Hann lær, so hann vil skrædna. »Hatta mátti einki verið at læið at, haldi eg«, sigur Ketil illskur á málinum, »tå mátti heldur grátið, yvir at hann ger húsinum fyri skommum«. »Nei, her er einki at gráta um. Hvor skomm er tað, at Kålvur hevur hug á konufólki. Eg eri errin, av at tað er so frægt av manni í honum<. Tann elsti sonurin fór sín veg. Ketil fór tungur í huga at brenna seingjarhoyggið hjá Lias Berinti. Hann uggaði seg við, at Várharra kanska bar eitt sindur yvir við Kálvi, eftirsum hann hevdi givið honum so lítið vit. T AÐ leið at jólum og einki smábátaveður. Hýrurin minkaði alsamt í Ketilshåsi, tey gomlu grundaðu dag og nátt, yvir hvaðan tey skuldu fáa eitt oyra, tí nú stóð í svørtutalvu, at sýslu- maðurin kom til byggdar um nýggjársleitið, og tá skuldu grinda- rokningarnar gjaldast. Men tey sóu ongar útvegir. Og ikki kálvaði kågvin, stóð og hekk. Konan royndi at geva henni heitt vatn, men eingin kálvur kom. Tøtingina høvdu tey. men nú var so lítið eftir av tíð. at tað munti ov lítið. Ein friggjamorgun gekk kirkjuklokkan, tað vóru messuboð, Ketil og konan settu sær fyri at fara við, hóast hetta var ikki teirra túrur. Hvørki talaði um, hví tey skuldu við aftur nå, men hetta hevði verið lagið hjá teimum so mangan gjøgnum lívið, tá ið harðast á stóð. Leygarkvøldið kom Ketil heim aftur úr bønum fyrr enn vanligt og hvørki av teimum tók arbeiði í hondina um kvøldið. Sunnu- morgunin tey fóru upp aftur, leskaðu tey seg ein drekkamunn, men ótu einki. Langt fyri kirkjutíð sótu tey liðug í sínum altarsklæðum, búgvin at fara avstað. Ketil gekk av og á út til hoygarðin at hyggja eftir, nær ið fólk kom at kirkjuni, tí tað kundi altíð henda, at tey hoyrdu ikki klokuna. Einaferð Ketil er úti við hoygarðin, kemur Tummas framvið. Hann talaði ikki og støðgaði ikki á, men inni í næsta húsi veit hann tey tíðindir, at Ketil stendur altarsklæddur úti fyri durum: >Hvussu vóru tey ikki til altars, seinast prestur var?< »Jå«, søgdu tey, ið inni vóru, »tad vóru tey. Men hasi Ketils- fólkini skulu altíð vera øðrvísi enn hini. Hvørjar áneyðir kunna tey hava at bróta gamlan skikk?< >Tað veit eg líka. sigur Tummas. »kanska angur«. »Hvat skulu tey hava at angra fram um okkum og fleiri ?< „Nei, eg veit einki, hoyri barastani, at onkur heldur tað vera løgið, at fólk dettur oman á slåttum«. Hetta segði Tummas i dur- unum, í tí hann fór út. Tey. sum eftir sótu, bæði gapaðu og gløddu: >Nei, hetta mugu vera illar tungur, Ketil kann ikki vera so púrrgjørdur, at hann hevur viljað Lias Berinti nakað ilt«. „Nei, tað skuldi man tråd, men eingin skal taka fyri, kanska teir hava verið fullir, ella kanska teir eru komnir til illnar um jørðina; tað hoyrdist beinan vegin Lias Berint kom til Ketil, at tað var jørðin, tað galt. Men hetta órógvaði so nógv, at tey máttu upp at darta og út at frætta meir. Tá ið tey komu út, hittu tey fólk úr øðrum húsum, sum Tummas hevði verið i. og tey vistu at siga afturat, at loddseðlarnir hjá Lias Berinti høvdu verið i bátinum; tað hevdi Klávus borið aftur í bygdina hin dagin hann var og fylgdi. So var gitin gáta. Á tú himmalins Gud, det eru eini tíðindir, at fáa ein halgidagsmorgun. Miðjuhvítar konur við hårinum flagsandi aftan á sær titadu um túnini: »Å Jesus hevur tå hoyrt...< »Ja, eg havi hoyrt, tað kann tú líta á, men tú veitst einki meir?< >Jú, nú siga tey tað...< og søgan longdist í hvørjum. Tvær gamlar gentur runnu millum býlingarnar við tuflunum í hondunum, bóltaðu seg tivandi inn á gólv hjá fólki við tíðindunum :