leygardagur 25. august 1951síða 4

Nr. 54 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 25. august 1951 æg Tað eru roykpylsurnar ið TRYGGINGARSAMBANDIÐ duga tær frá HOULBERG E Ø R O) YA R Matligt er, og væl kur, tå ið Føroya Kriggstrygging .. telf. 372 Føroya Sjóvátrygging... telf. 372 hurðin verður gloppað inn í rofik- Føroya Brunatrygging .. telf. 372 Føroya Vanlukkutrygging telf. 221 rúmið hjá Houlberg, har hundrað- tals nossligar roykpylsur hanga lið Vit tryggja: um lid til at ,bunast" .. . HOUL- Bátar - skip - veru - hús - innbúgv - ferðagóðs BERGS roykpylsur eru gjørdar av bilar o.a. fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging — vælsaltaðar og vælbúnar ... * Umboð: 8. HOULBERG A/s B. Mortensen KODBYEN KOBENHAYN Tórshavn . tf. 8 : Skipafelagið Føroyar Telefonir 209 171 274 FÆROSK MARGARINE Tórshavn | VITA N2 1 SSRS | Føroya Bjór FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT á „. Øl- og Mineralvatnsvirki pg Máltráð nr. 4 Citrén sodavatn Appelsin limonada FØROYA PILSNAR Hindber limonada P.F. FØROYA BANKI telte rr (Stovnadur 1906) 2: Høvudsskrivstova: Suduroyar deild: Appolinaris TURSHAVN TRONGISN AGI Øl og mineralvatn verður bert sent til teir kundar, id senda Tlf. 6, 50, 365 Tlf. 32 kassar og fløskur aftur. Sendið tómt góðs aftur! Renta av innskoti við uppsøgn uppá 3 mánaðar 4% p. a. E I N A R W A A G Klakksvík. Renta av bankabók 3'/2 %/o p. a. Bankin er opin 11—15 — Leygardag 11—14 MINNIST BARNAHJALPINA! [ »Ja, Ketil. tygum hava frítt at fara i bakkan, og Jesus fylgi tyg- burtur og tivaði. um. Tygum eru av tí gamla slagnum, ein lítillátin og fridarligur Ketil bliknadi og fekk suð fyri oyruni: >Tað verður sum at maður, sum hava takkað fyri tað sindrið, tygum hava fingið. Men missa hondina. Hon er tað einasta livandi, vit eiga, og so skulu hetta yngra slagið, sum gongur og duvar upp á rætt til jørðina og vit sita svørt í tvey ár<. næstan hevur hug at røva hana, tað skal vænta lítlar sømdir av Tey fara bæði uttar aftur og lata fjóshurðina upp, standa og Tí mín er jørðin og valdið her á hyggja. Kúgvin liggur so rein og nosslig á bóli og jótrar, hon staðnum. vendir høvdinum, hyggur at teimum og drynjar. Tá tók Ketil So fór Ketil strevandi avstað við stong. Hann vildi ikki hava Kålv húgvuna fyri andlitið, og konan fjaldi høvdið í bringuni á honum. við. tí teir áttu ikki meir enn eina stong. Tað kundi verið at havt Áðrenn fólk var á fótum morgunin eftir, fóru feðgarnir niðan mær, og tá verður trongligt. hann sitandi eftir uppi á sløttum til at bera havhestarnar heim um garðarnar við kúnni. aftur. men hann helt tað vera ovmikið ósmæið fyri Gudi at hava mann við at bera tann fugl heim. sum í berginum fleyg. Sáttliga fer hann norður gjósnum hagan, sáttliga nígur hann niður við einum steini á bergsmunnenum og signar seg. Tá id hann fer inn ígjøgnum bergið, letur lippan á honum alla tíðina. Hann hoyrir steinar detta og gler losna, men hann óttast ikki, tí sovorðið fer, har sum tað skal fara. tað verður stýrt av hondum, sum eru førar at stýra. Nakað inni byggir hann sær eitt lítið stilli og setir seg. Hav- hestarnir koma, og hann fleygar tríggjar. Fjórðu ferð hann bar RT upp, kom ein steinur og breyt honum stongina, hann helt eftir å ENDAD stubbanum. Tá var tað fyri honum, sum sjálvur Gud sló hondina av honum; hann boygdi høvdið og segði takk fyri: >Ég havi ikki betur fortjent«. So strevar hann seg aftur at húsum við teimum trimum fuglunum. Konan orkaði ikki at síggja hann, tá ið hann kom inn, so niður- sligin var hann á at líta. Hann legði stangarstubban upp í erva og hongdi havhestarnar á ein nagla innan fyri fjósdyrnar, so setti hann seg at skifta hosur. Kálvur var ikki inni. yNú orki eg ikki at stríðast meir fyri grindarokningini«, sigur hann við konuna, veg síggi ongar útvegir longur<. „Tað er vitiligt. stakkalur«, sigur hon og setir seg við fýrstaðin, »eg havi meira ilt av tær enn av skommini, og eg unni ikki okkara øvundsmonnum ta fragd at síggja sýslumannin á gátt here. »Eg veit einki«, sigur Ketil, men eg tori ikki at síggja fólk aftur, kemur sýslumaðurin higar at taka. — Hevur tú talt tey oyruni, vit eiga /< >Tað er skjótt at telja«. Tey fara í stovuna og læsa, konan tekur eitt ilt skrin út undan seingini og telur upp år handdragnum nakrar neyðars rukkutar seðlar og eitt sindur av småpengum, góðar hundr- að krónur. Eina løtu sita tey tigandi á songarstokkinum og stara at dunganum. Tá heldur konan: >Ég hugsi, vit mugu selja kúnnax. Hon hugdi | | | | |