leygardagur 25. august 1951síða 3

25. august 1951 Føroya S0SIAL-DEMOKRATUR | Bladstjori VILHELM SØRENSEN Prent: A. ØSTER Antin okkara fulla samfelagsliga rætt ella nytt væl beinan vegin Krepputidir eru og samfelagid alt tykist at rilla á grundarstøði sinum. FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR streikuvåpnid —, men hvat hendi? Jú, kapitalistarnir syndradu ar- | beiðarafjøldina, spjaddu arbeiðar- nar, so hitt berjandi fámenta liðið ikki fekk sett síni ígjøgnum. Og hvat gjørdu okkara álitis- menn, teir leiðandi í fiskimanna- felagnum? Í staðin fyri at senda okkum boð um at draga veiðutólini inn rættvísiskrøv og fylkjast í bardaganum við okk- ara starvsfeløgum á landi, fylkt- ust teir við kapitalistunum við Dánjali kongi í Sørvági á odda — ið á sinni segði um okkum, »at fyrr skuldi einki uttan eyguni vera eftir í skrokkinum á fiskimonnun- um, heldur enn reiðarnir góvust.< — Alt ímóti okkara starvsfeløg- Konfirmantar Tað verður byrjað at ganga til prests í Sudur-Streymoyar prestadømi hós- dagin 30. aug. Týsdagin 28. og mið- vikudagin 29. aug. millum kl. 5—7 eigur at verða sagt Thaysen presti frá. Konfirmantar, ið skírdir eru í øðr- um prestadømi verða bidnir um al hava skírnarseðil við. Konfirmasjónin verður fyrsta sunn- udag aftaná mikkjalsmessu — 30. sept. Fiskistjóri Noregs Klaus Sun- naná varð boðin til Grønlands í summar at kanna fiskivinnu har. Nr. 54 skapur at krevja nýggjar handils- ráðagerðir, men vit vita, at salt- fiskur og frystur fiskur er altíð eftirspurd vøra um heimin, — Hvat sigur Føroya Fiskasøla? GRINDABOÐ! Grind legði beinini í Hvalba í gjár. Hon varð ætlað um 80 hval. Einki kassa rass men rass haft ?„Jdni Smiðju- ogtmaskinverkstaður I Kreppufyriskipanir verða gjør- se : Autogen-elektrosveising. dar, men hava allar tey brek, at | YUM. 7 Ser heldar ra eyðvita at Máltr. 83 Klakksvík tær raka okkum fiskimenn harð- Við at spjaða og syndra royna fiskiskapurin haryviri kann geva MU. ds k Fiskaprisirnir eru alsamt teir teir al skava burtur av frå okkum | Nógy meir bæði til Grønlendingar somu, kanska smávegis lækkaðir, fiskimonnum og arbeiðarum og so | 98 aðrar. Eisini eigur úrtøkan til men okkara úrtøka er farin niður | Snildisliga bera teir seg at, at teir Ekið PL VERA betri. Har verður í helvt og enn longur niður. taka bert av frá øðrum partinum fiskad 100—150.000 Í. árliga Bílig og haldgóð Førova Fiskasøla varð stovnað | á gangin, samstundis sum teir seta | 98 hetta er ikki meira enn Norð- : fyri at skapa betur sølulíkindini. okkum upp ímóti hvørjum øðrum, | menn fiska undir Lofoten. Verdur PC il PSR i 5 ið at:fylla sínar kapitalisturgur | ikki heilt nógv meira fiskað, ber septkfankai Hvat hendi? við at fylla sínar kapitalisturgur eilt nógv me líiskað, I hjá Jú, okkara inntøka fekk eitt brá Dimmu, Dagblaðið og Norðlýsið A ki ÉSr Poul Arne Poulsen fall niður í lítið og einki. við | øllum hugsandi spjaðingar- | tað æti, hann treingir HL. > Tvéroyri Tit. 18. Vit fiskimenn krevja henda okk- | ettri. Sjálvsagt verður størri fiski- ara deyðslígginda avtiknan, ong- Slíkt lata vit okkum ikki lynda antíð ov skjótt. longur, nú krevja vit rættindi sam- Í vár fóru teir verri við okkum | bært okkara skyldu. Verður aftur- Grót og skervur. enn = nakrantíð. sáttmálarnar | haldið at halda ímóti framvegis ØL, ið vilja keypa skerv ella grót eiga at venda sær til kom- skerdu teir, útgerðina dýktu teir krevja vit val. munukantórið. Á Á , er ; ) : se . . Grói og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað. undir við nýggjum tollbyrðum Bjargingin er einans: Reka aft- Bilstjórar verða åmintir, teir ikki kunnu heimta grót ella - Q. s. fr. urhaldið burtur av tingi og manna | skerv uttan vid einum limi av vegnevndini ella einum umboðsmann Stutt eftir løgdust teir á arbeið- | tingstólarnar við javnadarmonn- | fyri kommununa. arnar. Teir tóku vápn í hendi — | um. Froðbiar sóknar kommuna 07 SIR [AA [fy Heðin Brú. Feðgar á ferð. Nakað út á náttina sigur Ketil við konuna: >Ég meini, tú svevur Kálvur hevdi næstan mist málið, sum hann hevði syndað. Tey ikki<. gomlu máttu taka til at ugga hann og hildu fyri. at hann mátti ikki >NO—OK. missa mótið, hann skuldi bara ikki gera sovorðið aftur. Hann hoyrir, hon grætur. Ein tímastíð seinni sigur hann aftur: Tað lovaði hann. >Tað nyttar einki at gráta, stakkal««. Men ein dagin fóru teir í prestagarðin við honum og fingu hann >Vit verða pantad«, rínur hon. innskrivaðan. Tá fekk hann málið aftur og spurdi, um tað enn var »Ja, ja, tað er ivaleyst … Men so er tað Guds vilji. og hann er synd at sova saman vid gentuni hjå sær. tað rætta«. Tey tosaðu ikki meira ta náltina. Ja, ja, absolut, líka inntil eg havi sagt við tykkum: >Vorder Morgunin eftir stóð kúgvin kálvsjúk. Nú tjenti tað lítið fyri frugtbare og mangfoldige«, svaraði prestur. grindarokningina, ti nú var ov lítil tíð eftir at gøða kålvin, men Morgunin eftir var Ketil hålvsjåkur, men breyt seg upp kortini. tað uggaði kortini. >Tú skuldi ligið tær í frið í seingini í dag, einki er at vinna Ketil setti seg á bonkarendan við fjósdyrnar at hyggja gjøgnum kortini«, helt konan. kagingarholið eftir kúnni. Konan stóð við fýrstaðin og heitti vatn. >Tað er so við, men eg hugsaði at ganga niðan til prest og biðja Kálvur stóð við steingilinum í hondini og kagaði gjøgnum klinku- hann sleppa mær í bakkan«. holið åt í tún. Kom Klåvus, skuldi hann steingja. Tey vildu ikki >Í bakkan«, øtaðist konan. hava hann inn, tá ið kúgvin kålvadi, tað gekk altíð illa. »Ja kanska eg kundi fleygað nakrar havhestar, fingu vit selt Meðan tey sótu. kom tann elsti sonurin inn at læna sær ein leyp. teir. hevði tað verið ein munur í ti«. ; » Hann fór at læa. minntist atburdin frå uppvøkstrinum. Hann tekur »Eg tori ikki åt lata teg, tú ert so gamal, at beinini eru deyð Kálv burtur frá hurðini og heldur honum: >Eru tit ikki hildin upp undir tær<. helt konan. | at vid hasum fjákalótunum enn, hatta er bara býtt yvirtrúgv<. Tað helt hann ikki bila. So fór hann í prestagarðin. »Tå ið man veit, at Klávus ger skgda«, heldur mamma hansara, Tá ið hann kom hagar, stóð prestur og munnhøgdist við ein »so er tað ikki yvirtrúgv<. mann um jørð: >Tygum fáa ongan bo aftur í triding frå mær, ti „Vita tit, hann hava gjørt nakran skaða ?< hoyggid, eg fekk frá tygum seinasta heyst, var ikki munnberandi«. »Ja. hann hevur verið tvær ferðir inni, tá ið kúgv hevur kálvað Maðurin skyldaði upp á terran: »Fåi eg ikki bøin aftur, má eg hjá okkum, báðar ferðirnar var óeydna. Fyrru ferð doyði kålvurin, drepa kånna«. ; Lo 2 ; og seinru ferð fór kúgvin at mjólka blóð<. | »Tygum hava ikki betur fortjent, ti tad er altid okkurt ólag við »Ja, og hvat um tað, er tað rárt. at sovorðið hendir? Tað hevdi tygum. Men tygum eru ikki einsamallur um tað, nú á døgum tykist hent, um enn Klávus ikki var«. tað vera tað sama, hvat eg geri, tað er ótøkk kortini. Men minnist »Nei, tað hugsi eg ikki«, svaraði Ketil. »hvi skal tað vera undar- til, at tað lønar seg illa at seta seg upp ímóti mær, ti eg eigi jørðina ligt, um enn Klávus er ringur at fáa inn. tá ið sovorðið er fyri. Ein og mógvin her í bygdini, og nokti eg tykkum tað. verða tit sitandi maður, sum altíð gongur ólógligar vegir. hevur ongan góðan undir bæði svørt og kølde. liðini á sær, tað vita vil«. > »Eg hugsaði. at ein prestur var ein lagamaður altso næst<. „Hatta er tað bara tvætl«, sigur tann elsti sonurin, veg skal »Ja, har er tað<. túsnar prestur upp, »eg eri prestur, og so skal heint oman eftir Klávusi og biðja hann koma nidan, vita um enn eg tola alt, men eg sigi tykkum. at tit skulu geva mær tað. sum mítt tað sker skadi«. er, og tit skulu hampuliga biðja meg um tær sømdir, tit treingja, >Nei. nei. fyri okkara bøn, sonurin, tað má tú ikki gera, vit orka og vera takksom fyri tað, tit fáa, soleiðis sum tað seg sømir røttum ikki at missa henda kálvin fyri einki«. kristinfólki at vera«. Nei. hatta var skemt; nú á døgum bara skemtar man vid so- Ein annar maður stóð har og bíðaði. Nú spurdi hann, um enn vorðnum<. Hann fór avstað við leypinum. hatta fór at vara leingi afturat. „Eg havi ikki høvd upp á handa mannin«, sigur konan. »at hann »Nei«, hvat hann vildi. skal orka at vera so kátur altid, ein maður sum hevur húsið fult av >Mamma bað prest gera so væl at koma oman og avloysa seg. ; rokningum, vit eru so sperd bert av einaric. hon liggur so lágte. > Seinri um dagin kålvadi kåevin, og Ketilskona fekk eitt stórt mál Ja. hann skuldi koma. Tá kom Ketil til við sínum ørindum. undan henni. >Jesus havi lov, at tað gekk so væl«, søgdu tey gomlu.