leygardagur 1. desember 1951síða 3

1. desember 1951 Harra JOHS. GAARD Tygum hava í Dagblaðnum nr. 98 eitt aftursvar til ein greina- stubba í Sosialinum, har onkur hevur skrivað nøkur orð um ein prislista frá Kjølbro og samstundis funnist at, at p/f Kjølbro letur ein part av prentingararbeiði sínum gera í útlandinum um somu tíð sum føroyskir prentarar ganga ar- beiðsleysir. Tygum verja hesa støðu parta- felagsins við at spyrja, hví javnað- armenn lótu valbókling sín frá seinasta vali prenta í Danmark. Orsøkin til hetta var, at táver- andi blaðstjóri á Sosialinum, P. Karbech-Mouritsen, ið skrivað hevur bóklingin, gjørdist sjúkur og mátti til Danmarkar at søkja sær heilsubót. Hann var ikki liðugur við bóklingina, tá ið hann fór. skrivaði tí ein part av honum aft- aná, at hann var komin til Dan- markar. Hetta orsakaði, at antin mátti Karbech-Mouritsen lata vera við at geva bóklingin út, ella eis- ini fáa hann prentaðan í Danmark, um tað skuldi eydnast at fáa hann út um landið undan valinum. Tá høvdu allar prentsmiðjur í landinum ov mikið at gera. Tað er undir øllum umstøðum skeivt av einum felag, at heita i landsins íbúgvar um at keypa frá sær so peningurin verður í land- inum, samstundis sum sama felag letur prentingararbeiði og harvið pening út av landinum. Hetta er tó ikki nakað, id p/f Kjølbro er einsamalt um. Sjålvt landsins egnu stovnar sum t. d. te- lefonverkið, landsstýrið, gjald- stovan o.s.fr. lata ein stóran part av prentingararbeiði sínum gera í útlandinum. Tygum siga víðari í greinini, at síðan arbeiðssteðgin í summar er skilnaðurin komin millum Havn- ina og Klakksvík, og at hetta kem- ur serliga fram aftaná, at Jóannes Patursson er komin til Klakksvík. på 1 Få 1 ar. Í Sosialinum finna tygum einki øvunda orð um hesa yvirtøku og heithjartaðir vóru allir tingmenn javnaðarflokksins við at veita p/f Kjølbro tann neyðuga peningin til yvirtøkuna. Meiri enn nakað annað blað hevur Sosialurin skrivað um semju og samvinnu millum allar arbeið- arar í Føroyum, men sjálvsagt mátti tað spjaðingareitrið, ið Dim- malætting, Dagblaðið — og fyrst og fremst Norðlýsið spræntu út um landið í streikutíðini, skapa øv- und og illgitan, men vónandi verð- ur lógvataks- og áræðisandin at vinna á hesum øvundar- og illgit- ingarmonnum. Tygum lovprisa virkjunum hjá Kjålbro og mana monnum at styðja tey virkir, ið framvegis eiga gróðrarlíkindi her á landi. Javn FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR Nr. 68 aðarmenn hava í øllum førum Tygum kanska minnast grein- gjørt tað, teirra partur lá ikki eftir | ina: >Far verøld, farvæl.« TANNKLINIK tá tað ráddi um at bjarga Jóannes Patursson. menn undir øvund og illgitan. Tað var ein tíð, tá ið fleiri menn rýmdu frá Kjølbro, og minnast vit Tygum kanska minnast eisini, Kortini . 1 at hesa somu ferðina vóru tygum ortini leggja tygum javnaðar- blaðstjóri á Norðlýsinum. Við hávirðing Dr. Jakobsensgota 11, Tórshavn. Viðtalutíð kl. 10—13 og 14—16 Leygardag 10—13 Máltráður. 717. Magnus Jensen, tannlækni. Vilhelm Sørensen. rætt vóru tygum ein hin fyrsti at | ——. — rýma. Hetta tykist okkum at ríma illa við tygara núverandi lógva- taks- og áræðishugsan yvir fyri hesum sama felag. Enn nøkur fá orð um øvund og illgitan. Fyri nøkrum árum síðani brendi prentsmiðjan hjá Dimma- lætting .Målgagnid hjá einum stór- um politiskum flokki varð hart rakt. Amboð fyri túsindavís av krónum vórðu oyðiløgd, fleiri menn gjørdist arbeiðsleysir o.s.fr. Neyvan nakrantíð áður hevur eitt FÆRØSKT PRODUKT P.F. FØROYA BANKI Høvudsskrivstova: FÆROSK MARGARINE VITA N2 1 VITAMINISERET FINT PRODUKT (Stovnadur 1906) Suduroyar deild blad verid so ovurfegid av einari Arg: fi" Al umfatandi og daprari vanlukku, enn Norðlýsið var tá. Háð og spott øvund og illgitan lýsti úr hvørjum orði í Norðlýsisins seinastu heilsu til Dimmalætting. Bankin er opin 11—15 — tenta av innskoti við uppsøgn uppá 3 mánaðar 4% p. a. Renta av bankabók 3!/2%/0 p. a. Leygardag 11—14 JAKOB JÓNSSON frá Hrauni: ALDUR Sjónleikur í trimum tåttum Tytt úr íslendskum hevur Hans Dalsgaard LEIKARAR: ÁSMUNDUR, formaður og båtaeigari. HILDA, kona hansara. GRÍMUR, sonur teirra, sjómaður. HELGA, fostirdóttir teirra og systirdóttir Hildu. VALUR ARASON, kandidatur í løgfrøði, sjómaður. ERLA, sýslumannsdóttir. sjúkrasystur. Fyrsti táttur berst á í útróðrarstøð Ásmundar, uttanvert við íslendska útróðrarbygd, seint á sumri ella tíðliga á heysti. Annar táttur berst á nakrar dagar seinni í heimi Ás- mundar, seint á kvøldi. Triði táttur heldur fram í sama stað sum fyrsti táttur, fáar tímar aftaná annan tátt, í lýsingini. FYRSTI TÁTTUR Klædnabúnar og annað er sum vanligt nú í tíðini. Egningarhús Ásmundar. Tað er bygt úti á bryggju, so at fyri miðju sæst út á sjógv gjøgnum opnar dyr. Vinstrumegin er lítið vindeyga og høgrumegin eru dyr inn í annað rúm. Á veggjunum hanga línur, summar uppgjørdar. aðrar ikki. Trog og stampar, agnpannur og annar reiðskapur sæst ymsastaðis inni. Vinstrumegin frammarlaga á pallinum, er flekingarborð og hjá ti stampur. bonkur ella annað, ið nýtast kann til sæti. Ásmundur (egnir línu). Hilda (Kemur í dyr. Ber kaffikannu við hosu uttan um, og hvítt knýti við sær): Nú er kaffi- sopin her, góði. Royn nú at gera tær dælt av honum meðan hann er flógvur. Ásmundur: Takk skalt tú hava, góða. Men ikki er nógv tíð at geva burtur til at eta og drekka. Hilda: Tú sigir mær ikki tað, at tå kastar aftur heitar pannukøkur? Ásmundur: Tú hugsar so, at hann stendur móti freistingini. Men hvat heldur tú, at tå fer at siga, tá eg komið aftur í morgin áðri við tómum báti, bara tí, at eg settist at eta pannukøkur ístaðin fyri at egna línuna lidna? Hildi: Er tað nú so tepurt við útgerðini, at ikki skal meira til at renna hana á heysin? Ásmundur: Tepurt? Få meg ikki at hugsa um tað. Tað er grøtuligt. Tví! Ja, tað er ramasta álvara. Hilda: Nakað skuldi tó sæst eftir hesum lidinum, tú hevur. Øll av raskastu og duguligastu ung- lingum. Ásmundur: Man tað ikki vera mest í dansistov- uni, ætli eg? Hilda: So tað heldur tú? Men var ikki einaferð tann tíð, at tær dámdi at lætta tær á sjálvur? Hvør var hann, sum fyrstur kom við pinkulítl- ari harmoniku higar til bygdina fyri einum fjøruti árum síðani? Ásmundur: Var tað ikki ólíka tá í tíðini? Tá ruku menn á føtur fyri sólarris tó at leingi varð hildið á í dansinum. Men nú sær eingin sólina rísa. Hilda: Sólin fer eisini tíðliga á føtur hesa tíð á ári. Ásmundur: Tað leggi eg einki í. Tá ið sólin er komin upp, er dagurin úti. Hilda: Tú mást ikki vera alt ov strangur við tey, olmussudýrini. Unglingurin treingir til at skemta sær. Ásmundur: »Ja, tú sigur at soleiðis hevur gud skapað teg, Jón min«. Men hygg tú bara at aldunum har úti á firðinum. Har er mín biblia. Og hon lærir meg at eingin kann steðga eftir einum øðrum. — Har er ongantíð helmað í. Har verður alt skorað framá. — Tað skal — tað skal — antin tað vil ella íkki. Ein aldan trýstir aðra undan sær, og tað sum geldir á sjónum, tað átti at goldið á landi við. Hildi: Á, jaja, tað er kanska so við, at lívið gevur teimum lítlan grið, ið hóvliga vilja ríða. Men ansast må tó eftir at unglingurin legst ikki fyri. Ásmundur: Unglingar! Fjandin standið fyri mær! Tað eru eingir unglingar longur, uttan kanska um náttina. Um dagin hongur høvdið sum á vatnær og tað gevur seg sum avgamalt fólk, um tað noyðist at taka eitt sindur á. Ptý! Tað er ikki stiril skaptur í hesum fólki longur. Hilda: Nú má tú ikki halda at allir skulu vera sum tú var tá tú var ungur. — — Tað vóru ikki nógvir tínir líkar tá heldur. Ásmundur: Tað man tú hava hildið, há?