mánadagur 31. desember 1951síða 4

Nr. 72 FERÐAÆTLAN | fyri ss. TJALDUR | Úr Keypmannahavn 4. januar 25. januar 15. februar | januar—februar 1952 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR Úr Feroyum 15. januar 5. februar 26. februar Pf. SKIPAFELAGIÐ FOROYAR INGEN MÁLTAGNING mellem JUL og 6. JANUAR | | Grundet indkøbsrejse i udlandet vil måltagning ikke kunne | | finde sted før efter sjette januar. | ! Telefon 606. | Gunnar Stokholm Hoydalsveg 8 FÆRØSK MARGARINE VITA N2 I VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT Tidindi av tingi. (Misjavnt hoyrdist i åtvarpinum, so vit standa ikki inni fyri at rætt er endurgivid). hava fundarnir verid fåir, so hava teir verid so mikid tydningar- miklari. Nógv stórmál eru avgreidd. sum t. d. hjálp til sjóvinnuna, har millum annað varð viðtikið at selja Smiril fyri at útvega pening til stóra tollaverksmiðju í Tinganesi. Menta- málaráðharrin setti undir viðgerðini uppskot, sum varð væl undirtikid, at Tollaksmessudagur her eftir skal eita Tollhækksmessudagur. Ódnarveðrið ið verið seinastu tíðina hevur volt stórar skað- ar víða hvar. Millum annnað er Løg mannsurðin nógv niðursmokkað. Sein- ast vit frættu, var tó so mikið eftir av hevur hesa henni at tveir ålbogabreidir menn so henni eina dónt kundu vart seo 4 FINT PRODUKT stutta tíð og kanska haft ein klænan mann í millum sín eisini. Eg hoyrdi nú ein dagin ein lækna siga, at 90 % av mannaættini antin var sinnissjúk ella býttislig — hini 10 % høvdu teir beint fyri á ein ella ann- an hátt. Í hvussu so er segði hann, at tá ein sjúklingur nú ein dagin kom at biðja hann taka eina tonn, og hann spurdi Um hann skuldi bedøva hann, svaraði hann: >Nei takk, nú hevur hon pínt meg so nógv, so tað er eingin grund til. at hon skal sleppa burtur uttan at fáa ilt.« Sum vanligt var um jólini, fór Jógv- an inn á gólvið hjá Janusi, ið átti eina fimm ára gamla dóttur. Smágentan fór beinan vegin yvir til Jógvan og heldur við hann: »Drekk eitt sindur fyri mær drekk eitt sindur av hasum glasinum har.« Hon peikar á eitt glas ... við vatni. Jógvan sær eitt sindur løgin út: »Hvat meinar tú. barnið mítt. Hvi skal eg drekka ?- „Jú. eg vil so gjarna síggja, hvussu ein svampur drekkur. „Hvat er tað tú sigur?« „Jú. pápi sigur, at tygum drekka sim ein svampur,« Tað var inni á apotekinum. Kundin: Eg skal biðja um fyri 10 oyru i radium.< Apotekarin: >Eru tygum óður mad- ur, vita tygum ikki, at eitt einasta gr av radium kostar hundrað túsind kr.« Kundin: >Tað kemur mær ikki við, eg skal bert hava fyri 10 oyru.< Teir sótu og prátaðu, professarin og presturin. Tá spyr presturin: >Hvussu gera tygum av, um ein sjúklingur er sinnissjúkur ella ikki?< >Tað er sera einfalt. Ég seti sjúkl- inginum tveir lættar spurningar, sum eitt hvørt meninskja kann svara uppá.< >Til dømis hvat?< »Ja, til dømis: Cook gjørdi triggjar ferðir kring heimin. Á einari av hes- um ferðunum doyði hann. Á hvørjari halda so tygum tað var?< >Á, ja, ja, men kunnu tygum ikki nevna eitt annað dømi, eg eri tíverri ikki so kønur í søguni.< Hetta hendi í fimleikarhøllini. Lærarin skipar: Frameftir gakk, til reiðar renn, til vinstru snúgv. allir umkring, í trý být sundur......... Tá letur í einum av næmingunum. ið ongantíð hevdi verið til fimleik fyrr >Tað er óluksáligt hasin maðurin skift- ir títt meining. Teir báðir Óli og Per hittust umborð á Smirli. >Á góðan dag Óli. Eg hoyri tú og Elsa eru lukkuliga gift.« »Ja, ja, tað kann man gott siga. Elsa er lukkulig, og eg eri giftur. Mamman stóð í køkinum og gjørdi kaffi. Lítli Jógvan spældi á gólvinum við leikutoyi sínum. Knappliga hygg- ur hann upp: »Mamma, ein eingil, hvat er tað fyri nakað.“ »Ein eingil góði, tað er eitt lítið barn sum kann flúgva.< >Men hví sigur so pápi >Eingil mín við arbeiðskonuna ?< >Ger hann tað góði. So skal mamma nokk fáa hana at flúgva.< Hanus var komin aftur úr skúlanum og mamman spyr hann hvussu tað gongur við matematikkini. >Í dag tókust vit við at finna teir tveir ókendu.< >S0—0—0. Hava teir virkuliga ikki funnið teir enn. Teimum leitaðu vit eisini eftir, tá ið eg gekk i skúla.< Gamli Óli var so óheppin at verða yvirkoyrdur av einum hestavogni, og var eitt sindur meinslaður. Syslumad- urin spurdi hann tá, hvussu stórt skað- akrav, hann hevði hug at seta. »Ja, er tað so, at eg sjálvur sleppi at velja, vil eg helst hava eitt kvartrull av skrå.« Ólavur undraði seg yvir, at Janus ongantíð hevði verið og vitja hann í longri tíð. Endiliga jólaaftan kom hann og Ólavur spurdi beinan vegin, hví tað var vorðið so langt millum ferð- irnar. Jú sært tú.< greiddi Janus frá, veg var so óheppin at detta uttari í hoyggj- húsinum. og misti annað eyga. Nú havi eg fingið glaseyga í staðin fyri. Kannst tú síggja hvat eyga tað er?< >Jú, tað er vinstra eyga.« >Hvussu sært tú tað.< spurdi Janus undrandi. >Jú. tað sær so erligt út. Teir hittust niðri á vippuni. >Hygg hesin stóri krabbin eg havi fingið.< »Tveit hann frá tær.“ »Hvi tå.« »Ti so stórir krabbar eru ikki til.« 31. desember 1951 Ein negari hevdi fingið eitt lumma- ur, men so ein dagin steðgaði tað. Hann undraði seg yvir hvat feilurin mundi vera, royndi sjálvur at finna hann og opnaði urið. Tá rakti hann við at ein deyð fluga lá inni í tí. Ma við helt hann tá: >Ég hugsaði tað altíð førarin er deydur.« Og so at enda var tað filosofurin, ið helt, at við at kyssa konufólk, var sum við sild í einari dós. Tað var ringt at koma at tí fyrsti, men so var tað lættari og lættari. Jólaynskini Táttur yrktur av Tummas Djur- huus og kv6din av Ludvig Petersen i jólaútvarpi næmingafelag læraraskúl- ans, Lag: Jag sjunga vil en liten vise. Eg gekk og spurdi landsins frægu, hvat jólaynski teirra var, og sum eg altíð havi væntað, so fekk eg sera ymisk svar. Tað vísti seg, at allir frá Kristjani til Knút, teir høvdu okkurt ynski, sum ei kann ganga út. Fyrst fór eg mær til Kristjan løgmanns hann heilsaði og beyð sigár, Eg segði takk og spurdi síðan. um jólaynski hans í ár. >Tú spyrt, so skal eg svara. Eg ynski einans, at Várharra vildi skaffa mær ein so aftrat.« Frá Kristjan løgmanni eg vendi tá burtur mær og spurdi so Hr. Rikard Long, ið sigist vera skyldmaðurin hjá Li-tai-po. Hann reisti seg á føtur og segði: >Jú, so men, eg vildi verið vísari enn Rasmus Rasmussen. So sum eg siti har og royki, eg hoyri sum av stormi ljóð. Ein løta gekk, so sjálvur Hákun blásandi á gólvi stóð. Eg spyrji hann tað sama. Hann sigur: »Sum tú spyrt: Eg vildi eins og Magnus Skæling dug' at yrkt.« »Tit ynskja négv,« eg segði við teir, »men hopið er ei úti enn,« og skundaði mær síðan niðan til cand jur. Thorstein Petersen. »Mitt ynski er tað sama,< hann segði sum í fjør, »i Bank of England vildi eg verið direktør«. Hjá Thorstein Petersen eg hitti tá sjálvan Dagblaðsstjóran. Eg spurdi varliga um einki gott jólaynski hevði hann. yJú,< sigur hann, »til jóla eg ynsk' av hug og sál, at tó eg kundi lært at skriva føroyskt mål.« Men »spøg« og álvara, so segði hann altíð. H. M. Niclasen. Vit vóna ti, at okkum halda til góðar hesir høgu menn. Eitt jólaynski felags teir høvdu allir tó: at jólini tey verða gleðilig og góð. Upmasking Sokkar til uppmasking. Evely Kjærbeck Tvøroyri verða tiknir