mánadagur 14. januar 1952síða 2

Nr. 2 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR 14. januar 1952 Dyrt er at sløkkja tostan Vit vita fullvæl, at verður land- sins ríkidømi javnt býtt verður nóg mikið til øll. Tí er tað sí órættvíst, at nøkur skulu fáa í yv- irflóð av ríkidøminum, meðan onnur fáa lítið og einki, ja, summi minni enn tørvur er á til lívsins uppihald. Oll duga at ásanna hetta blóð- skeiva órættvísið, men ikki øll vilja ásanna tað, óivað eina mest tí tey verða forðaði til at koma til hesa ásannan av tí, at einstakir, ið er u orsøkin til alt órættvísið í heiminum, í kraft av teirra ríki- dømi og teimum framíhjárættind- um í samfelagnum, gykla fólk við ymiskum lótum, so tey aldri fáa álit á sær sjálvum og enn minni á tí forloysandi hugsjónini — sosia- lismuni —, ið er leiðin til avtøku av øllum órættvísi og harvið leið- in til eitt javnari býti av øllum lívsins góðum til allar samfelags- borgararnar. Vit hava túsindtals prógv, ið lættliga vísa, hvussu hetta órætt- vísið verður sett í hásætið her á landi. Ikki minst nú, tá ið báðir høvuðsstuðlarnir undir tí kapita- listiska stýrislagnum — fólka- flokkurin og sambandsfløkkurin — sita við róðrið. Tollurin er eitt hitt grimasta dømi. Ikki minni enn tvær ferðir løgdu teir ein eykatoll uppá 1 milj. hvørja ferð á hitt føroyska fólkið seinasta ár. Fyri mannin við teimum nógvu peningunum ger hesin tollurin lítlan og ongan mun, fyri keyp- mannin er hann ein fyrimunur, jú meiri tollur, jú størri vinningur uppá handilsvørurnar. Men fyri hin javna brúkarin, ið illa hevur nóg mikið framman undan, er hann beinleiðis drep- andi. Eitt nú tollurin á kaffi. Henda ovurdýra brúksvøra verð- ur nógv nýtt her á landi og íkki minst umborð í skipunum. Um- borð í skipunum er tað ein av fisk- imannsins fáu gleðum at fara nið- ur undir at fáa sær ein kaffimunn. Ár undan ári gerast tey oyruni fleiri ið fiskimadurin má gjalda fyri hvørja ferð hann støkkur nið- ur í lugarið. Hetta tekur burtur av útgerðarútreiðslunum og avrokn- ingini, men tá ein hugsar um aft- urhaldsins mongu syndagerðum móti fiskimanninum, t. d. við at avtaka forskotsrindanina, minstu- lønina fyri ógiftar menn o. s. fr., so undrar hetta ongan. Hetta er eyðkent fyri hitt kapi- talistiska stýrislagið, og ikki ann- að enn ein náttúrlig fylgja av teim- um flokkum, ið nú sita við ræðið. Teir taka bert burtur av øðrum endanum, tá ið skal. Teirra hugsan er, at fiskimadurin skal spara, og spara vid at minka sparast um inntøkurnar, samstundis sum hvørt vet, ið hann, konan og børn- ini skulu brúka, dýrkar dagliga. Um somu tíð verður lønarvið- bót til landsins tænastumenn kunn- gjørd í Dimmalætting. Landið má spara, hitt almenna má spara, men hvussu nógv hava teir gjørt fyri eitt virkuligt alment sparsemi. Hvussu nógv er løg- manns- og landsstýrismannalønin niðursett? Hvussu nógv eru tær ovurhøgu lønirnar hjá mongum al- mennum tænastumanni niðursett- ar? Nei, ikki eitt orð um hetta, men tá ið tað ræður um at taka frá teimum, ið minst orka, tá er mála- geip og nevaduk í tinginum, í Dimmalætting, Dagblaðnum og allastaðni, har órættvísið verður sett i hásætið í kraft av tí kapita- listiska stýrislagnum. Føroya fólk! Rætthugsandi kvinnur og menn! Ristið hetta ræðuliga okið av tykkum. TANNKLINIK Dr. Jakobsensgota, 11 Torshavn. Viðtalutíð kl. 10—13 og 14—16 Leygardag 10—13 Máltráður. 717. Magnus Jensen, tannlækni. Fr (framhald 4) JÁKOB JÓNSSON frá Hrauni: ALDUR Hilda: Eg skilji bara ikki hví Erla stakkalin er so vorðin. Hon var bæði gott og yndisligt barn tíð. Eg minnist at tað var ein vøkur sjón, tá hon stóð innari í kóri á konfirmasjóns- deginum. (Lágmæltari) Og Helga okkara stóð undir liðuni á henni í kórinum. Ásmundur: Tað er ikki vist at hon hevði verðið sum hon er, hevði mamma hennara ikki verðið borin so ung innar í kór undir øðrum umstøð- um. — Ein nýttist ikki at vera konufólk fyri at kenna sigaldu fyri bróstinum ta ferðina. Hilda: Og pápi hennara hevur altíð latið hana livað og látið sum hon sjálv hevur viljað. Ásmundur: Á—ja, sýslumaðurin er fridardyr, næstan ovmikið meinaleysur fyri hendan heim. Tað er synd at siga at tað hevur brotið í kjal- arvørrinum, har sum hann hevur siglt. Tað gevur at bíta, hvussu alt er komið í ein ruðu- leika við bardaga og fyllskapi, ja og haraftrat í síni OBLIGATIÓNSLÁN Skipafelagið Føroyar byggir sum kunnugt skip í Aalborg og verð- ur samlaði byggipeningurin umleið 9,5 mill. kr. Til vega eru fingin hesi lán: s frå Ríkiskassanum ...... frá Skipasmiðjuni ............ … free… 3 mill. kr. móti 1. veðhaldi ereeeeeeer. 3 mill. kr. móti 2. vedhaldi felagið sjålvt er ført fyri at gjalda 2,5 mill. og hevur longu av hesum goldið 2,1 mill kr. Nevnd felagsins hevur samtykt, at bjóða út obligatiónslán uppá 10 ár. til 6 % rentu árliga í pørtum uppá 500 og 1000 kr., ið verða at gjalda við tekningina ella áðrenn 1. juni 1952. Heitt verður á fólk um at tekna og listar liggja frammi á skriv- stovu okkara í Havn og hjá avgreidslunum úti á bygd. Eisini verða listar sendir runt. Tórshavn í januar 1952. Nevndin. e Umboð: B. Mortensen Tórshavn . tlf. 8 KØDBYEN Matligt er, og væl rykur, tå id hurdin verdur gloppad inn i royk- rúmið hjá Houlberg, har hundrað- tals nossligar roykpylsur hanga lið um lið til at „búnast“... HOUL- BERGS roykpylsur eru gjørdar av fyrsta flokks tilfari, vælkryddraðar, vælsaltaðar og vælbunar ... Minnist til Barnahjálpina Tað eru roykpylsurnar ið duga tær frá HOULBERG S. HOULBERG '"; KØBENHAVN c Hilda: Bøðilsfleinging er, í hvussu er, langt síð- an avløgd. Ásmundur: Mær tað sama. Eg tók nú bara so- leiðis til. Men mær tykist, at tann sum gevur seg til at vera skipari, noyðist onkuntíð at lata hoyra frá sær á brúnni. Men sýslumaðurin hevur, tá sigast skal sum er, ongantíð hildið stýr á nøkrum, uttan tí sum hevur stýrt sær hava loðsin innanborða. — — tað arbeiðið, ið er! Her siti eg og lemji meg sum nøkur kelling, langt aftaná at pannukøk- urnar er sjaknaðar. (Reisist). Hvat nú dreing- irnir havast at í íshúsinum? Teir skuldu fara eftir meira sild. (Fer). Hilda: O—jaja, framm kemur hann, ið hóvliga fer. (Ballar uttan um matarílatini). Helga (kemur inn, fer beint yvir at línu, ið er hálvuppgjørd, og byrjar at gera upp. Fyrst rættir hon Hildu kopp, sum hon ber í hond- ini): Takk fyri kaffið, mostir, tað kom væl við. Hilda: Væl gagnist tær, Helga mín. Hvussu veit við hjá tær í dag, góða? sjálvum. Gentuni hevur hann ongantíð hildið stýr á. Tað veist tú líka so væl sum eg. Og tá ið levnaðið er sum tað er her um leiðir, og á tí unga fólkinum yvirhøvur, so er tað ikki und- ' arligt at tey villast burtur av kósini, sum ongan Men hetta er bryggjan og ólógligum brennivínshandli her í Helga (kveitir upp, svarar áhugaleyst): Á, frá- sýsluni. — Og ikki er ein einasti tjøvur bøðils- líkt. Hvat annað? flongdur alla ta tíð, hann hevur verið sýslu- maður. Hilda: Tað var gott, barnið. steðgar (Ætlar út, , men á í durunum). Helga, tú sigur mær