leygardagur 7. juni 1952síða 2

Nr. 23 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR Teir frøast yvir vanlagnu slitmanna Stórspekulantar, harðræðismenn, ið kraft av teirra peningaliga einavaldi, eyðræningar slitmannafjøldarinnar. hava altíð hugt við illum og óndsinn- aðum eygum, hvørja ferð slitmanna- fjøldin hevur roynt at sett høvdið fyri seg hitt kúgandi, trælkandi peningaokið av sær. Hevur tað aftur ímóti gingið slit- trældómsleinkj- fastari og fast- og rist mannafjøldini illa og seg urnar hava snørt ari um livsalva hennara, hava hesir somu stórsinnaðu einræðismenn gníggjað sær í lógvarnar og skálka- brosið hevur fevnt yvir allan skortin. Aftaná fyrra = veraldarbardagan komu ræðulig kreppuóløg skolandi yvir landið. Hitt kavrotna privatinitia- tivid, ið altíð er meir og minni orm- ikki at standa kollveltingarnar etið innanífrá, orkaði ímóti brotunum vóru øtiligar. Eina harðast var Tvør- oyri rakt. Alt fór í knas. Hin arbeiðandi fjøldin stóð eftir á berum. Lívskraftin var tó ikki henni. Við undrunnarverdum og framtakshugi fór arbeiðarafjøldin at endurreisa tað. ið endurreisast kundi. Tað eydnaðist. og sjålvt um landið var reiva fast í kapitalistiskar okursleinkjur til allar síður mentist og búnaðist hin fyrsta arbeiðarafyritøk- an her á landi. Men eisini óeydnisár rakti hesa og úrslitið var, at hon og tikin áræði frá og óvanligur mótgangur fyritøkuna var tikin av Eins og hvørja einastu ferð tað hev- ur leika á hjá arbeiðarafjøldini legði stríðshetja = javnaðarmanna. P. M. Dam, allar árar yvir borð fyri at hann fótum. bjarga virki arbeiðaranna, og helmaði ikki í fyri komin. Grimir i hevndarhuga samdust allir umboðsmenn kapitalistanna teir fimtan sambands- og fólkaflokksmenn- inir — um at seta fram tey djevla- krøv, at P. M. Dam. skuldi rekast úr øllum álitissessum í A. T.. hóast teir ikki kunnu vísa á eitt einasta dømi. har »dispositiønir« Dams hava verið bjargingin var skeivar. Ómannsligt, ikki ómannsligt enn alt. ið teir gera. Ikki men meira tora teir at lova veljarafjøldini til val- borðið. hóast teir fullvæl vita. at Før- oya fólk hevur mist alt álit á teimum. num, og stendur í endurreisingarstríð- g vónandi verður eydnan at fylgja arbeiðarafjøldini á Tvøroyri. Við mildari frøði greiður ein tíð- indamadur (Ewald Kjølbro?) frá í Norðlýsinum (Nýtt frá Kjølbro). at framvegis liggja »Rankin« og »Leivur Ossurssonc. — Soleiðis eru kapitalistarnir. Fyri hvørt afturstig hjá arbeidara- fjøldini verður frøðin størri og størri men einaferð verða rættvísisklokk urnar at ringja og arbeiðarafjøldin í Dimmalætting dámar ikki tvost Týðuliga er sett uppskot her í blad- num, at tekur tingid rættin frá feløg- unum, er tvostid í pottinum. Sambandið eigur 7/15 av ábyrgdini fyri. at hetta ikki er hent enn. Hví vilja teir ikki? Vit vita tað ikki, men spurt kundi verið:* Hví er felagið >við Áir 981, % fallit? Ætla teir at hyggja á tær 1500 kr.. sløðast? Oc tá kam aftur Dimmu bert har vera spurt Er Sjóvinnubankamentalitetin horv- in av landi? kraft av hini sosialistisku stevnuni verður at rista kapitalistaokid av sær. Tað er endamålid, Til tess er hvør blóðdropi vígdur. Orðloysingurin johan Poulsen Í næstseinastu Dimmalætting hevur fólkatingsmaður., M. Dam og roynir al verja orðloysingapolitikk Jóhann Poulsen, hvast álop á Sosialin og P. sín. Jóhann Poulsen lovprisar fólkaflok- inum. ið treytaleyst lovadi samband- inum løgmannin. ikki at yvirtaka fleiri sermál og vera lýdnir móti heimastýr- isskipanini. Hann sigur, at fólkaflokksmenn hava roynst nógv betur samarbeiðs- menn enn javnaðarmenn. Longu í tidini, tå 19 javnaðarmenn vóru í landsstýrinum saman við sam- ands- og sjålvstyrismonnum, byrjaði Jóhann Poulsen og hansara menn sín ordloysingapolitikk. Teir gjørdu eitt lann ar- Poulsen rot fyri og annað eftir á eiðssáttmálan, ið Jóhann sjálvur hevði undirskrivað. Hin brotni såttmålin, ið hevur verið avmyndaður ter í bladnum, er besta prógv um tað. Tá id Jóhann Poulsen at enda vildi ganga so vítt, at hann vildi troðka javnaðarmannin Øregaard burtur úr kundu hesum lingi, fylgja lormannssessinum á javnaðarmenn ikki monnum longur. Brotið kom. og brotið var eitt úrslit av sambandsins nóevu brotum á bæði skrivaðum og óskrivaðum arbeiðssátt- málum. Javnaðarmenn eru tvingaðir at bróta við hesar ordlovsingarnar við Jóhann Poulsen á odda. Aftaná løgtingsvalið í 1950 vildu (framhald 14) JÁKOB JÓNSSON frá Hrauni: ALDUR eri so banein, Valur. Erla: Eg eftir hjá mær. Valur: Eg kann ikki lata handa gamla fara sjálvan. Hann kann einki gera við bátin einsamallur. Erla: Kom tú inn í våg vid mær, Valur. Vit fáa stóran bát. væl mannadan, til at fara. bæði sambandsmenn og fólkaflokks- menn samarbeiði við javnaðarmenn um setanina av einum nýggjum lands- stýri. Yvir fyri báðum pørtum kravdu javnaðarmenn løgmannin og meira luta í landsstýrinum. Báðir flokkarnir søgdu hetta vera ov harðar og óparla- mentariskar treytir. jálvandi fóru javnaðarmenn ikki at geva hesum flokkum, ið báðir høvdu mist atkvøð- ur í stórum. sambandsfl. 610 og fólka flokkurin um 1600 atkv. Javnaðar- flokkurin, ið stóð sum sigurharrin aft- anå valid, kundi sjálvandi ikki fara at prísgeva seg hesum flokkum. ið men høvdu fingið ein so dyggan framm- aná frá veljarafjøldini ordloysingapolitikkur sambandsin og so Var jú og Leygardag kl. 7: Våg » kl. 14: Sunnudag kl. 21: Tórshavn Mánadag vanlig sigling | NORDOYASTEVNAN s.s. Smiril Tvøroyri Klakksvík—Tórshavn—Tvøroyri—Vág 7. juni 1952 Tn —— —— Jóhann Poulsens at minnast aftur á. At fólkaflokkurin og sambands- flokkurin við Jóhann Poulsen á odda hava vist seg sum ræltir orðloysingar yvir fyri sínum veljarum er óneyðuglt minnast tey at nevna. Veljararnir føgru vallyftini og hvøssu valrøður- nar. Tá ið Jóhann Poulsen var uppstill- aður sum fÍfólkatingsvalevni., segði hann veljarum sínum frå, at hann á Danatingi vildi vera uttanveltaður. Hvat er hent? Jóhann Poulsen hevur sjálvur boð- að frá at hann er farin í valbólk við Vinstraflokkin á Danatingi. Í sannheit ein ordloysingur vid lít. Tórshavn Klakksvík y Grindalistin Tað verður her gjørt kunnigt, at grindalistin fyri 1952 liggur frammi á byrådsskrivstovuni frá 4. juni til og við 17. juni í ár hvønn yrkadag frá kl. 11 frá kl. 11—13. Fólk biðin verða um í lagi. 13 og 15-—-16. leygardag tó bert it kanna eflir, um partarnir eru Býráðsskrivstovan. Valur: Tað tekur tíð. Erla: Og tað tekur eisini tíð. at fáa handan båtin í gongd. Tað er fjantavesin at fáast við tað. Valur: Ti frei: Tú veist hvat vald tú havi einki er fríur maður. Tú hevur sjálvur vali at verða mín. Erla: Eg Valur. tú hevur kyst hesar ar meg, Erla. í einari hættisligari stund hevur fingið fingið På yvir mær. vald yvir tær, Valur. Tú varrar, tú hevur sagt, at míni eygu mundi brosa flógvari og gráta Verð tú í friði beiskari tár enn eveuni á nakrari aðrari kvinnu. Valur, ert tå so avgjørdur í at fara, so tak meg við tær. J alu r Erla: (ristir høvdið): Legg meg ikki eftir, ikki. Valur. hoyrir Tað kann ev einsamalla. Valur: Tú veist líka væl sum eg, at tað hava vit ikki tíð til. Tað kann ríða um hvørja minut. Tað kann longu vera ov seint, sjålvt um farið verður beinan vegin. Erla: Eg orki ikki at vita teg úti á sjógv í tílíkum veðri. Valur: Nú fer skjótt at lýsa. Erla: Eg leggi einki í tað! Eg øtist við sjógvin. Aldurnar, Valur. Eg havi altíð ræðst aldurnar, hvít ar, råkandi, sorandi, og sum sleikjandi tungur. (Biðjandi): Valur, ...... Valur. far ikki frá mær, eg toli ikki at eiga nakran úti á sjónum nú. Valur: Nei, tað má ikki spyrjast. at eg seti meg heima. Og heldur tú kanska tað vera hugnaligt. al hava verið atvold til deyða hansara, ið einastur a mongum hevur roynst sum mín sanni vinur? Nei. Erla. Erla: Ti vilt doyggja fyri vin tín. men ikki liva fyri eg Íari við! meg. Valur: Mundi tú viljað haft meg á lívi. um tað skuldi ? manna liv? Valur. hvat tað so skal kosta. Oo tå hevur kostað annars Erla: Ja, eg krevji leg. (Hue Nå ert einki til at tveita teg út í opnan deyðan óneyðugt ' min ir seg um)! Valur: Oneyduct? Erla: Ja. blanka óneyðuet. Tú kann væl fúa og fleiri menn. teir halda bara at hetta er okkurt sum tå rokast vid ti at tú ert yvirvald i bygdini. torri hált tú? Lat meg sleppa at drukna við tær ...... sovna hjá tær niðri í sjónum. Ásmundur (kemur sjóklæddur inn. Gongur skundis- liga móti åtdurinum og fer út). Valur (hvøkkur við): Hon segði at sjóklæði mini vóru her enn Erla eg verði .. eg noyðist at fara. Erla: Ja. lat hana eggja tær x tað ve ða av sama. kann ikki unna men út í deyðan. Henni kann , Í sn 1 F tå kemur ikki aftur. Hon tær. Valur. um at verða elskað a fer tå nú eftir hennara ráðum. so veit eg hvør av okkum tað er. sum tú elskar. Valur (tegir. Erla: Hevur alt, sum tú eav mær bara verið fals? Goll væl. Far tú! Far tú burtur! Ut! Út á sjógvin! Hví fer tú ikki? Er tú ikki friur? Valur: Erla, royn at hugsa teg um. Eg eri sjómaður heiður um eg bjargi ikki tað veist tú líka og og mín stendur í veði. manni, sum er staddur í vanda. væl sum eg. Erla: Heiður? Ja. ee kenni hasm dreymar hjá tykkum mannfólkum. heiður ver tú bara hetja! Bumsa tå út í vandan sum eitt ið vit- leyst er. bara tí at onkur genta eggjar lær til tað. heldur enn at manna bát innan úr váenum. Ver men tad skalt sum tú bjargar einum lívi. beinir tú hetja. ansa væl eftir heiðuri línum tú vita, at samtidi tú fyri einum øðrum. Valur: Hvat meinar tú við?