leygardagur 21. juni 1952síða 4

Nr. 25 MILLUM UNGFÓLK | Meðan Anna var í Havn. Seinast vit hoyrdu frá Onnu og Pól Petir, hevdi Pól Petir sent henni soljóðandi fjarrit heim úr Íslandi: >Fisket almin lighed til dig.< Anna var ovurfegin, dansaði av gleði: kjeri Pól Petir siglir heim. Pól Petir gleddi seg til komandi ástar- eligt. Sejler hjem í kjer- mín fund — og gekk og hugsaði um, hvussu hann skaldi bera seg at, tá ið hann aftur skuldi stíga á kajuna í Havn. Men hvat høvdu beistini ikki gjørt. Með- an Pól Petir var á símskeytini við fjarrit- inum, høvdu teir sett bræv saman, sum flýggjaðu honum tá ið hann kom um borð aftur. Teir søgdu skiparan vera komnan við tí. Pól Petir setti seg niður í lugarið at lesa: teir Hr. Pól Petir Corneliusen. Tíverri má eg siga tær at tað må vera lijit millum okkum bæði, tí ein studentur er } blivin so forliptir uppi i mær. Hann er pen- ir og fittir klókur. Eg haldi tað verður betri fyri meg at fåa ein studenta vid stu- dentseksamien enn teg við bara einari kyst- skiparaeksamien. So tað so stuttligt at fríggja við honum. Hann liggur ikki sum tú Nei, og er og snúsar og tosar um tosk og lippur. hann liggur og tosar um atomebombena, in- fjusjónsdýr, menneskets tarmfordøjelse og | tilblivelse, og so um sovornar gamlar før- oyingar sum Arkimedus. Blaaveispiken dug- ir hann uttanat og so dividerar hann sum ein prestur. Tí brúna kjeppinum og teimum morreyðu hálvhosunum, ið tú eigir liggjandi her kanst tú koma eftir, tá ið tú kjemur aftur. Við hávirðing frk. Anna Mathæusen. Hann bliknaði, misti brævið úr hondini og datt fram á borðið. Nokur tár rullaðu niður eftir kinnum hansara, — men snøgg- liga kom nakað hart og hjartaleyst yvir hann. Hann sprakk upp, skræddi brævið og tveitti tað — ja, í døgurðagrýtuna, leyp upp á beinkin, skumpaði koyggjuhurðarnar frá, rætti seg eftir bilætinum av Onnu, ið hann hevði krøkt uppá ein húk yvir høvdalagn- um, reiv tað niður og skjótt lá Anna í tvin- ingum millum nakrar stórar klumpar av Hvalbiarkoli niðri í kolhjallarinum. Síðan leyp hann á dekki, sparkaði lippu- kassan aftur eftir dekkinum og mutlaði: við tykkum.“ Hann hvarv í egn- ingarskúrinum, kom út aftur, hattleysur, hvíttklæddur og skóleysur, hugdi rundan um seg og skuldi leypa í havið, men teir fingu hendur á honum, áðrenn seint var. 6 manns máttu til at fáa hann í koyggjuna. Alla heimferðina hildu teir vakt yvir hon- um — hann var hálvt í ørviti, tosaði um tosk, Annu, lippur studentar. Tá teir komu upp undir land kom hann uppaftur, men hálvørur sum vera man. — Anna hevði glett seg, og sjálvandi var | ov og FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR hon á kajuni, tá ið skipið kom, tí hon longd- ist at síggja sín kjera Pål Petir, Næstu ferð: Tilgongdin tå iv tey hittust á kajuni. Nærum hvønn leygardag lesa fleiri túsund føroyingar um Onnu, hesa ungu, vonu kvinn- una, ið tænir í Havn og Pål Petir, drong hennara, ið tók kystskiparaeksamiu seinasta vetur. Teirra lív er fult av merkiligum hendingum. Eisini tú eigur at fylgja hesi ungu kvinnu manni á undurfulla lívs- og hesum unga leið teirra, teirra hugnaligu løtum, teirra mótgangi, teirra freistingum. Tekna teg tí sum haldara av Sosialinum. Sætt og hoyrt Nógv hevur verið tosað og skrivað um Marshall peningin, men drúgvført tykist at ganga — Mel.: Ecce Agnus Dei.. Jag vil kvæde om en stovn, som gav os den bedste vón om en fremtid tryg for Føroya land og folk. Og om vi regne klar og kold" dem aktier give mange fold; den mammon ofte var den bedste tolk Nu jeg græde' om en stovn, nu er knust vor bedste von: ingen mer" sig paa sit sarv kan føle VÍS. hør Í venner, nu vi ser den skade vokser alsamt mer; vi er turned into an Apragopolis Jeg anklage vil en stavn, liden ære om hans navn; paa saa mange ting han skylder os et svar. vilde være tryg, affære styg. stjori blot O, jeg efter om den han for Skamlings- banken var. kvinnan <Þ HON. altíð so nær, Í mótgangi og viðgangi: hon var at hon kundi røkka okkum við hondum sínum. Vinskapur, trúskapur, kær- leiki, leði eru hugtøk uttan innhald uttan hana. Hon prýðir okkara bløð eg bøkur, okkara málningar og standmynd- sorg, songur og g > : 5: , hon er hitt ævinliga evni í okkara yrk- ingum, sjónleikum, okkara sangum og tón- um. Hon er miðdepil heimsins. Tað finst einki livandi menniskja, sum ikki er henni skuldabundin, eingin, sum í minsta lagi ikki kann takka henni fyri lívið, takka henni fyri teir fyrstu tímarnar, hin fyrsta hitan, tey fyrstu kærtakinini, tað fyrsta vinsemi, tey hittu í tilveruni, hin fyrsta uggan í vón- ljós og fátækan leysum løtum. Hon tendrar okkar heldur eldin við líka og prýðir ein rr FÆROSK MARGARINE VITA N2 I VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT TRYGGINGARSAMBANDID; FØRQOYAR telf. 372 telf, 372 Føroya Kriggstrygging.. Føroya Brunatrygging .. Føroya Sjóvátrygging... telf. 37: Føroya Vanlukkutrygging telf. 221 Vit tryggja: Bátar - skip - veru - hús - innbúgv - ferðagóðs bilar o.a. Føroyingar eiga at tryggja í landsins egnu trygging - | heim eftir evnum við øllum litum ælabog- ans. Hon veittrar farvæl og heilsar góðan dag, og alt tað, ið liggur har í millum hevur einans virði í mun til hana. Er lívslistin hin vakrasta av allari list, so er kærleikin hin størsta av øllum lívslistunum. Fátæk er tann tilveran, hvørs miðdepil ikki er ein mamma, ein stríðsfelagi, ein vinur, ein elskarinna — ein HON. Hann. Henni kvinnuni, miðdepli livsins — skylda vit alt. Sum einasta blað í Føroyum, hava vit hvønn leygardag eina kvinnudeild, stjórnað av einari kvinnu, og i næstu fram- tíð vilja vit taka til umrøðu støðu hennara í heiminum, í samfelagnum, ja, stutt sagt á øllum lívsins økjum. Hvor einasta foroysk kvinna eigur ti at halda, keypa og lesa Sosialin, ið meira enn nakað annað blað, er blað kvinnana. 1 TIL DAGBLAÐIÐ | det er folkets gamle ret. Frit at tænke, tro og tale, (Grundtvig) Nú ein dagin hava tit ein stubba í »Dagbladnum« um grundlógsdagin, hvar tit so ovurfegnir siga: »Ikki er hátíðarhaldið í Føroyum stórt henda dagin...< Víst er hetta so. og tað er kanska ikki so mikil skaði í ti — onk- heldur, at skjótt verða stevnurnar so mikið nógvar í Føroyum. at hvør bygd, fyri ikki at siga hvor bylingur, verður at hava eina í part um árið. Men so mikið vunnið við al er erundlógin er vorðin, mest at kalla. eitt illavorðið orð her á landi. m I mannaávum? Vildi tað ikki verið bet- | ur um t. d, skúlarnir søgdu teim meira tilkomnu børnunum frá. hvat henda 21. juni 1952 lóg er, og sagt teim hvat rættsloysi henda lóg loysti forfedrar okkara úr, fyri væl 100 árum síðan? Eisini her í Føroyum var hetta rættsloysi væl kent í forðum — båtsbandid o. t. er besta prógvið um tað. Tá var ikki tespuliga at vera hin lítli maðurin, og hansara børn. Ein hoyrir eisini sagt, at tað ber illa til at hava danskar prestar, tí fólk, og kanska serliga tey yngru, skilja ikki danskt mál. Er hetta so, kunnu vit so ikki hava loyvi at siga, at so gera lærarar okkara eitt vána arbeiði, tí líka so sjálvandi tað er, at vit skulu læra móðurmálið til lítar, bæði í talu og skrift, og ikki so út av lagi sum t. d. tað mål, ið okkurt blað er skrivað á, líka so sjálvandi og neyðugt er tað, at okkara børn skula læra danskt mál, ikki bara sum ein viðfáning. at lesa og skriva, men eisini at tala og skilja talumálið, ti tað skal vera lykilin til øll Norður- lond. Hetta verið ikki minst sagt til okkara fólkaskúlalærarar. tí tey børn- ini, ið teir hava undir hondum, verða til allar tíðir tey Nei! Tykkara segði mín góði vinur Brend, øllum ið danskt er, dugur ikki longur, somikið meir, sum at allir menn nú vita, at tá atkular, eru tit tykkara stóru. altíð teir fyrstu. at kroka undir hesa lóg. ið Grundtvig hin rádni ynskti tann song um, hvørs fyrstu orð standa yvir hesum reglum. Skálavík. 8. juni 1952. Viggo Dalsgaard. mongu. »åndsforladte«, jagstran so av og FISKURIN KOMIN i HUS Fyrst og fremst reinføri regluliga. Hetta ein teim bakterium, fáast ymisk er eisini Gjóstur kemur at fiskinum. Líka so avgerandi, borð á skipinum, er Skerið væl burturúr. Bloytið ikki Takið hvørt sindur at Lyftid hvørjari fjøður. verða sitandi har. fiskin ov um dagin. Tá ið fiskurin er vátur má hann minst av. Væl pressað liga og javnt niðast. FISKIVINNUFELØGINI sum kunna sóttreinskandi tað í nýtslu at tey ikki loysa seg. verða stak varliga Væl eigur at verða ansað eftir, pressaður. stakkið tá um, at tað ið ovast hevur ligið kemur at liggja Sum allastaðni, har matur verður hagreiddur, má í fiska- kjallaranum vera gjøgnumført reinføri. Kálkað má verða av teim bestu verjunum móti spilla fiskin. — Nú á døgum sum ikki kosta eyni, Umráðandi er, at kjallarin er tættur, at eingin gjóstur Vaskingin eitt lað mest umráðandi sum tann viðferðin fiskurin fær um- vaskingin. nógu. royggj burtur. at ikki spillandi óreinska skal Havið altíð reint vatn í karinum og skiftið fleiri ferðir viðfarin, tí tá tolir hann lættari turkað at fiskurin verður vanda- Aftan á fyrstu stakkingina, Gloymið ongantíð, at fiskur er dýrmettur matur Skipafelagið Feroyar Telefonir 209 171 274 Tórshavn