mánadagur 18. august 1952síða 2

Nr. 33 BÍBLIUUMMÆL ÍV Eitt orð. Í dagbladsgreinini hin 29. fbr, 1952 skrivar V. D.: nýtsluna av »kirkja« og »kirkjufolk fyri »samkoma Meinigheit< ... H gjørdi hann hetta? Eg veit ikki, Av málsligum grundum var Dahl ikki væl nýla »Dahl gjøgnumfør noyddur at nyta orðini kirkjufólk orðið og norska orðið: svenska ska >Søfnuður ir V. D. hitt sum er gingið yvir í hitt eingilska con kundi fyri hitt Hann samkoma danska menighed«, hit! Førsamling< og hitt islend Aðrastaðni nevn latínska >congregatio gregation. Hesi orð eru ikki Men beinast tykir sindur um hetta eisini. Sjálvandi hevu: Dahl einki orð vera betur. Vit hava jú ikki vend móti mær. mær to at siga eitl skrivað so, av ti at hann heli eitt orð. sum her sigur beint sum ikki við og við verður nytt soleiðis, al tað fær skeivan tydning, Øl hesi orð- mi KOMA VIÓ Og VIO í al MEIKJA 1) Ox húsið, sum er vígt til gu 2) eina institution. Hitt Nýggja Testamenti brúkar ord- ið: ekklesta (lat. ecclesia). Men tað . vóru ikki evaneelistar r * | hava funnið upp á het nógv eldri enn so. Okkurt um 300 ár teir Gydingar, sum búðu spjaddir úl um í øðrum londum. illa at lesa bibli- una meira á hebraiskum mali. 30 foru teir í Egyptalandi at umseta textirnar til grikkst mál. Hetta arbeiðið tók oldir. og er arh. 10 gtort æðuliga ójavnt, nógv er gott. og nú er tað okk um til stórt gagn. tí at tað kann hjálpa okkum til at endurskapa hina uppruna- har sum hor ligu hebraisku textina. er spilt. Gydingar tå virdu lítið um tað. Skuldu teir líta á tað. máttu od menninir royna at fáa teir til at trúgv: at tað var inspirerað (ein ikki ókend- ur mati Ul at royna at vinna vorð Si). Teit 1 1 i Philadelphos kongur € i 72 lærdum Gýðingum at umset: num viri lomæu hoðið kriftirnar, hvor fyri seg. Hann hevdi ett hvønn inn í tt kamai r Ikl latið nakran sleppa út. fvi in aft val liðugt. Og nå visti seg hill sjá ma. hvori orð y mátti jú Guð hav i Heil di. sum var kallad»Sej tuacrn lel jeyit) r o LX + tt Í miklu i Í | | r døgum. Tá ið evan rnir taka til ol kurt orð u i Í ! P 5 m LX l } n lo leiðis 1 un! Ll orðin ikk ordarædi0, 0 y teir kuld fara hoða t Jesus Kri! | Han kkskum |; | il:k kundu fin rå í h ! li ] máli. tóku teir helst orð im [XX heiði nýtt Mål teirra er ikki ) ! koinr ikksl FOROYA SOSIAL-DEMOKRATUR hitt nýggja Ísrael, hitt nýggja gud fólk, sum Andin skapaði hvítusunnu dag. og sum var kallað út úr hesum . p i så heim um fer til erundar. oe skal til ' 1 DnOVT: li rraánum og Kemi aman UN kvøldmáltíðina til at minnast deyða o uppreisn Har 3, sum teir skuldu kan id Hvat skuldu tell kall: het Gud olk Tad kundi vera lagamannin á ka hitt sama orð, sum var brúkt i Gam! [estamenti um astusamkomuna. ti hilt nýggja kristin- fólkið var hitt rætta Ísrael, hitt rætta bråkar tvey orð: edah og kahal. Edah var hitt heilaga eudsfålk t útvalda fólk. sum hevdi til evokenda UMD 1 5 hal | y í Veraldarsøguni. Kahal var håtidar- 1 | 1 amkoman. lella nasta orð kallar 1 k T 1 LXN synagoge og J. Dahl »samkom vanligasla i N. T. og N. T. sekklesiax. Dahl: (V. D. ger yvir hovur ikki N. T. hbrúkar eitt ella ið LXX valdi al ekklesia«. var tað eiti Tað merkti ein flokk. sum er kallaður burtur úr tí. sum tað var í. og kallað saman um nakað annað. Betur kundi tú ikki I sa tað fólkið. sum Andi ( ið í ljós. Og tað var sjálvsi t leir, I . 71 amenti, tøku ið. tá 10 teir kuldi umseta Edah og við hvørt eisini. tå 10 leir meintu kahal. Teir gjørdu ikki altid mun. Men I 8 N. T. fór at brúka orðið. var tað ikki meira eott.*Tað hendir eitt sindur í 2—300 år. Mál er liv andi. orð eru ikki deyð. Og tá id á skrivaðu. hevdi orðið í dagligari talu mist sítt gamla i. Tad gera orð okkara vid, tå ið tey verða misnýtt: ti fara fólk í heilum fyri, 0. s. fr. Øg nú fingið nýggjan tydning. Tað *1 11 merkti ikki meira nakað heilagt. ikki kað religiøst. ikki ein flokk um kallað út úr einum hvørjum. men id. eina samkomu. Steðg- i 1 1 | ' av ein lítil fl kk a ONKUSLJÓØNI d go lurtaði eftir einum politiskum ið tosaði um handil 1 i Ha eygnasmyrsl úr Laidokeu, so var alt hetta ein ein samkoma. Men tað var vildu orðið skuldi merkja. Tað var harímóti: slekt. ein wvorðið, ápostlarnir ikki s ein útvald konealigem restaskarur. ein heiløg tjóð. eitt oen- Í arfólk ÍV at til skulu hoða frá dved- um Hansara. sum kallaði tykkum frá nyrkrinum | sítt undurfulla ljós (Fyrra Pætaursl 9) So løgdu teir eitt lýsingarorð aftrat: kyriakes. |. € um tilhoyrir Harra nur Fad ejørdi einki. at hetta orð úr fyrstu tíðeisini varð nýlt um húsið. ti al hetta lýsti har saman var komið væl. hvat ið Guðsfólkið var: eitt and ligt hús og >Guðs húsfólk, uppbygdir á grundvøll ápostlanna og profetanna, meðan Kristus Jesus sjálvur er horna- steinurin« (Ef. 2,20), Og við og vid varð tað so orðið kyriake (Tad sum er ið kom at eyðkenna hetta navnið, og ofta var tað brúkt vit ynda jú aldri ov long orð. Harrans). aleina So fáa vit við og við tvey orð um (ecclesia, eglise) hitt sama: Ekklesia, og kyriake (kirche, church, kirke, kyrka). Nú vildi Luther fegin hava eitt annæð nevni, men tað eydnadist hon- um ikki at fáa hitt gamla burtur. Hann helt orðið at siga nakað beint í ag fyri see. men heyrði ímóti lí. at sama orðið var brúkt um kirkjuhúsið og ti ikki ejølla lýsti meiningina. og at:tað heiði verið brúkt tað fekk fólk al hugsa um hina hierarkisku kirkju solt iðis. at við páva og allari institutiónini. Hann royndi at hrúka orðið: Gemeinde. Men tað er nakað annað. Tað lýsir nakað, sum er sagt um kirkjuna: al hon er katólsk. allmenn. og hetta týska orðið kom so við trúbótini inn í danskt fremmand orð og kom at fáa eitt annað snið: menighed, og norski sum eilt eill lanet og hálvtýski orð. Og so var eisini 130 skjoit spillt meira enn nakað lad merkir í dage eina sókn i, n. menighed) og eina Orðið (menighedsraad) »congrecelionert iyvlei, sum er … . La saman komið um h n sama fiIirfða. men eisini lað er nú so institulionsinficer- að. at:tak ikki kann brúkast um kirkju fólkið. Samkoma, sum jú Dahl brúk- i LL: i ar um synagoge, kann ikki brukast. sigur einki um. at tað er nakað ferð. eg havi hildið føroyska prædiku heilagl ognarfólkið. Hvorja sigi eg: >Aftaná guðstænastuna verður samkoma í kaffistovuni«, Ella ein sig- i »Hovdu tit góða samkomu Og kanska |, var góður<. Nei! ir við meg: í Foroyingafelag svari eg: »Jå, dansurin kirkjufólk er gamalt og gott foroyskt, og lað sieur, at vit tosa ikki um húsið. men um sum hoyrir num til. Gudmund Bruun. Marshallpeningurin Tá tingid varð heimsent i vår, fingu vil at vita, at teir skuldu koma skj M saman aftur at tosa um hvussu Mar shallpeningurin skuldi bytast. Onki er frætt enn, hóast tingið hevur verið Ólavsøku. amar Mangur maður. ið tókst við skip. eleddi seg til at kunna fáa hann kundi sleppa út aftur KOL OG KOKS å goymslu 18. august 1952 voru fyri at årid før at taka seg væl upp. Men hvat er hent, Skipini vórðu ogd, ti landsstýrið vildi ikki hava spurningin viðgjørdan. Vit hava jú frætt frá fólkatingsmanni Dam, at donsku myndugleikarnir bíða eftir at fáa at vita, hvussu vit ætla at, nýta lenda pening. Hvat hevur hendasdrálan ikki kost- að landinum, milliónir og aftur milli- Ónir, gja vit landsumsitingarút- reiðslurnar smb. uppskotið saman við tí hetta landsstýrið av lorkutum at- burði hevur kostað okkum nogdin nógv ov lítil av ti stórt arbeids- veiðu- loysi hevur verið í landinum verða milliónirnar illa teljandi. Dyrt varð okkum hetta afturhalds- stýrið. Ferðasigling Tá »Stakksåfossur« í sínari tíð byrjaði ferðasigling Sundalagið Havn. Skálafjørð kvøld, var tað eitt stórt framstig, men Havn morgun og tá Thorshavns Mælkaforsyning og Margarinefabrik beinan vegin lat sínar hátar sigla á sama hátt og teir høvdu postin al flyta. kundi »Stakksåfossur« konkurrera við teir. Síðani, sum tidin leið og ferðafólkið vaks. ynskið um at fáa størri bátar. sjálvandi ikki vaks eisini og meira tíðarhóskandi Stór var lí gleðin millum ferðafólkið. tá T. M. og M. setti »Sigmund«, sum er eitt skjóllgangandi og vælhóskandi far, inn # rutuna; og helst fyri al styðja hesa rulu, hevur Løgtingið givið teimum cinarælt at sigla. Tað kemur ti ógvuliga dátt vid at >Sigmundur< nú er lagdur fyri leym og teir samstundis hava skorið siglingina nógv niður. Tá hendan rutan verður nytt av størsta partinum av ferðafólkinum í Føroyum kann tað ikki vera ov nógv at krevja at teir ið stýra landi okkara á ein ella annan hált syrgja fyri at >Sigmund- ur« fer aftur at sigla, ella eisini gevur ina fría til hvønn sum vil, ella uliga sjálvt rekur hesa jeline, Sum nú er. er verri statt enn ur< sigldi. »Tréndur« er eftir mínari hugsan einki nosligt far at ferðast við og »Streymur« minn ist vist mangur ilt á. tað hevur ikki altíð verið stuttligt at sitid ella rættari taðið á dekkinum á oystur í sjóegv og regni. Ég vóni, og honum, undir- fleiri við mær. at tað verður gjørt, ið kunnu millum gerast kann. fyri at vit hava eina súmuliga ferðasigling Havnina og Skálafjørðin og Sunda- lagið. P. J. 403 tlf. Arbeidsmannafelagsins kolasøla LL