leygardagur 4. september 1954síða 4

— KEA BKK OKT SK ST OC ØK SK IK EIR p sd | Millum ungfól X TIL GAMANS OG ÅLVARA. X be so ør DE DE GOTT UNGFOLK. Vit hava áður havt ein stubba her í blaðnum við heit inum >MILLUM UNGFOLK.« Hetta fara vit at royna fram- vegis. Hann verður so av og á at finna á fjórðu síðu — ætl- andi einaferð um mánaðin. Til- farið verður ymiskt. T.d. byrja vit í dag við einum søgustubba við heitinum: MEÐAN ANNA VAR Í KLAKKSVÍK. Veri væl heilsaði øll somul. N f NN Meðan ANNA var í KLAKKSVÍK. Anna var ung og vøkur, heldur bygdalig, men tað var ikki annað at vænta, ti hon hevði ongatid verið av bygdini meira enn einaferð, tá ið hon var á Ólavsøku í Havn við systkina- barni sínum Onnu, ið eisini heyði tænt í Havn eitt skifti; men hon var nú gift. Hon búði 10 saman við verfólkun- um hjá sær. Maðurin var sjáldan heima, hann hevði tikið »kystskipara- prógv< og sigldi nú sum annar besti- maður við >Kongkrógv<, einum 7 t báti, ið førdi kol millum bygdirnar har um leið. Verfólkini vóru avgomul og grenjut. Frá morgni til myrkurs klag- að; hann seg um gikt; men hvørja ferð hhann læt mussaskøðini upp, kom øði í hina gomlu. >Tað var harmiligt, at hatta letivættið skuldi gremja seg um sjúku, hann, sum ikki hevði ein sjeyndapart av gikt aftur ímóti henni.< So ljóaðaði; ikki løgið um Anna oft- ani var Org. — Anna hevði so verið á Ólavsøku fyri fyrstu (fer, og nógv hon rósti ferðini. Uppskrýdd fór hon avstad. Hon kendi seg so fínan. Nylonsokkar- nar hevði hon fingið frá bróður sínum, ið hevði keypt teir i Havn, har teir vóru biliga til útsøluprís >paa grund af forskellige fejl.« Høvuðturrklæðið hevði hon fingið frá pápanum .Tað var litfagurt við stórari mynd av kajøki- num í Hava. Har sást Tjaldirð í øll- um sínum prýði, Rókur og Pride, og tá ið so eitt vindblak breiddi allar tá ið so eitt vindblak breiddi allar rukkurnar út, titaði fram hin stóra gravkúgvin hjá Kampsaks Hvat hevði hon ikki gingið um dagin og dansað um náttina. Ikki løgið um føturnir vóru eymir. — Beint áðrenn hon fór, var Dimma- lætting komin til bíggjar. Har stóðu stórar áheitanir til ólavsøkugestirnar um at vitja inn á gólvið, »UDSALG« og »SENSATIONSTILBUD« o. s. fr. Mamman skræddi henni hálva Dimm- alættingina og stakk hana í frakka- lumman; góð at hava at halda seg til; men Anna fekk ongan brúk fyri henni, ti tá ið hon skuldi fara at keypa, vóru 5SENSATIONSTILBUDENE< langt síðan farin úr gildi, nú var alt selt til »UNDIRPRIS« og niður eftir. Ja, — Onnu varð enntá bjóað okkurt til >SPOTTPRÍS<, men tå var hon for- termað og rýmdi. Anna dansaði nærum alla náttina. Aje, hvat tað var stuttligt — alt fólkið, ið har var. Fult av pyntuligum gentum og vøkrum dreingjum. Men har var trongligt og heitt, — og so roykurin. Ólíka her og fjósroykurin. Her gimaði av einum blandingi av luktilsi og putri, rom. og akvavittroyki og katti. Sveittin lak av teimum, ið fastast trampaðu í gólvið og harðast róptu upp í tróðrið. Eina løtu smeyg hon sær út fyri at svala á sær. Har kom ein marinari til hennara. Hetta var fyrsta ferð hon hevði havt fylgi av einum donskum danskara, og tosaði hann so droym- andi og yndisligt danskt, tó at eitthvørt var at finnast at. D og R hevði hann ið hvussu er ikki stórvegis skil á „men kortini — fittur var hann- Seinni kom hon at dansa saman við einum læraraskúlanæmingi. Hann var fittur, um enn ikki so fittur sum ma- rinarin; men 16gv klókari .Tey gingu ein túr Tað vit, ið hann mundi hava; tí allan vegin „líka úr Sjónleikarhús- inum og oman í Tórshøll greiddi hann henni frá, hvussu teir gjørdu atom- bumbur. Hon mátti tí eisini hyggja undrandi at honum, tá ið tey fóru inn í dansin. Tá ið hon rakti við, at hann bar gull- brillur „kendist tað eins og bróstkassin snøggliga ikki rúmaði heita hjarta hennara. Tá ið fólkið rýmdi úr dansihøllini, sat hann og svav i einum króki. Hárið hekk sum deydagras oman eftir enni- num, Brillunnar hingu á øðrum oyr- anum; annað glasið burtur, hitt lovn- að. Nú mundu atomirnar hava gjørt um seg. Men líka mikið; hetta var ein frá- gera góð ólavsøka. . Aftur sat Anna í fjøðurini í ti ským- liga kjallaranum. Teir høvdu fleygað 100 í gjár. (framh.) Gævi---- — Gævi at altíð foldin var kvirr, sum nú í nátt; og gævi at júst hesin friður fann inn um hvørja gátt. — Gævi at altíð maður var mildur, sum nú í nátt, so hevdj ei níðingsverkið veitrað á himni hátt. O, um eg bert kundi kvøðið um alla lukku í lund, so heimur enn kundi hóma lívsins sælastu stund. Álvur á Bø. Til tín, Hvar kann eg hvílu finna — hvar njóta náttarfrið ? Hvar kann mær møðin linna Jú, bert við tína lið. ? Hvi siti eg og skrivi — hvor man nå fata meg? — Bert hon, id veit eg livi — Bert ti eg elski teg. Um allir illir andar teir fylgja mær á ferð, ej; oltast vil eg vandar. - Bert tú enn hjá mær er. Álvur á Bø. Veitst tú nakað ilt um næstan at siga, hygg fyrst at tær sjálvum og royn so at tiga. Slatrandi kvinna alt ilt kann útinna. Slangulindið er av tí illa, eittans er málið: næstan at spilla. Slatur og sleyg fór um allan heyg, eingin visti vist, men tað søgdu tey. Kalffi og slatur, um tú gevur gætur ofta hevur gjørt, at gentan grætur. S. M. BP; NR Einki er nyttugari fyri ein ungan mann, ið byrjar lívið, enn at verða kritiseraður av kvinnum. % * I 4. sept. 1954 FØROYA SOSIAL-DEMOKRATUR | ALSKUR- | Soleiðis tekur maður til orða um elskhugin: Tann einasti sunni, kjarnsunni, sjúkdómur, ið er at finna, er elskhug- arhitin. Ja — tað meini eg. So leingi ein støðugt kann forelska seg, so leingi er skrokkurin á rættkjøl. Tað verða borin fram so mong løgin ynski mill- um ár og dag, so tað kann væl loyvast einum Ørum eisini at tutla fram sína stillu bøn: Gævi tað mátti eydnast ein- um at liva alt sítt lív í elskhugarrúsi. Í hesi støðu er ferð yvir lívinum: hjartað bankar, blóðið hastar avstað, alt kenslulívið leikar við: sorg og harmur og gleði og iv; og stuttleiki, ein er við øðrum orðum ævinliga ung- ur. Ja, eg veit vist, at tey ermtey, sum lovprísa ellinum, tí tað bindur frið í hjartanum og frið fyri allari tráan. Men verður mær loyvt at velja, má eg velja hin pínufulla ungdómin, hagar til hvørt hár er gránað á skalla min- um. Nógv heldur ein ólukkuligan kær- leika enn ongan. Unnist mær ikki at fáa hetta ynski uppfylt, fari eg at biðja um, at mær má unnast at liva alt mítt lív í einum húsi fullum av ungum menniskjum — øll somul ovur- forelskaði. Allir serlingar og súr menn- iskju, harra Grenj, koma sum oftast frá tílíkum støðum, ið ikki kenna hina sonnu mannagleðina, ið fossar gjøgn- um eitt hús, ið byggir á fýra reyðgløð- andi steyrar av kærleika og forelskilsi. Brúdleypsdagurin. Í Onglandi ansa fólk væl eftir at velja sær rættan dag, tá ið hjånarbandid skal festast. Mánadagurin dregur pening at húsinum. Týsdagurin vissar familjuni góða heilsu. Mikudagurin tykist vera bestur, men hví verður ikki sagt. Hósdagin festir ein seg til ein húskross. Friggjadagurin er óeydnisdagur í handli. Leygardag verða tey flestu gift ; men sjáldan spyrst nakað frágera gott burtur úr og sunnudagurin verður ikki neyndur. Hon “3 — hann 70. Hon er 23 ár og ein kend Parisarmanne- quin. Hann er 70 og eingin minni enn hin kendi hattakongurin Drolilly. Tey giftust nýliga í teirri kendu og stásiligu Madeleine- kirkjuni í Paris. Tey eru ivaleyst komin at hugsa um hitt kenda orðtakið: >Teir elstu bukkarnir hava tey stivastu hornini.« Til tey nygiftu. Myndugleikarnir i ti litla belgiska bynum Marchienne-au-Port hava funnid uppå eina stuttliga gávu til brúðarpør, ið vigd verða í ráðhúsinum har. Fyri at tey ungu skulu minnast, hvat tey hava lovað hvørjum øðr- um, tá ið tey stóðu framman fyri býfútan- um, verður sjálv vígslan tikin upp á stál- band og síðani spæld uppá grammofonplátu, ið tey nýgiftu fáa heim við sær. BYGDARLIGT Ein fremmandur kom til ein litla bygd og helt, at alt så so fåtæksligt út: — Tað er ein neyðarslig kirkja, tit hava! — Men kirkjuliðið er heldur ikki so stórt — Tað verða væl heldur ikki nógv jarðaði her? — Nei, vanliga ikki fleiri enn doyggja. x — Gavst tú henni krakk bert tí, at hon fekk sær brillur? — Nei, tað var hon, sum gav mærð krakk, tá ið hon hevði fingið brillurnar. — x Í einum jetflogfari kom nýliga eitt barn til verðina við einari ferð uppá 750 km um tíman. (K. K. Steincke) + Nútíðarkvinnan er eins og páskaegg. — Handmálað uttan og harðkókað innan. + Sjávlt dugnaligasta svigardótturin kann ikki koka risgreyt við ongum grýnum. (Danskt orðtak). Tórshavnar líkkistugoymsla + hevur teleføn nr. 2206 ymiskir prisir JACOB C. JOENSEN snikkari | Loysingin... Framhald av 1. síðu. kunnu siga, at uppskotið veruliga er so heppisliga samansett, at tað ber til hjá hvørjum einasta føroyingi at taka und. ir við tí í tí treysti, at um tað skuldi eydnast at fingið Bretar at tikið við, vildu vit vunnið alt tað sjómarksmáli- num viðvíkjandi, sum vit í víðastu merking kunna droyma um at fáa av somdum. Eingin kann av álvara vænta, at vit í fyrstu syftu koma at vinna meiri enn Íslendingar, sum í sjómarksmálinum eru í somu skóm, sum vit, bæði søgu- liga, rættarliga og vinnuliga. Vit vita, at íslendingar eru í togan við bretar um sjómarksmálið. Vit vita, at teir hava gjørt og vilja gera øll stig, ið tørvur er á at gera, fyri at fáa skrá- sett rætt sín — ið er tann sami og okk- ara — til mið og grunnar kring land- ið. Tí kunnu vit ampaleysir ganga við til eina skipan, ið tryggjar okkum som- u sømdir sum íslendingar vinna ella hava innan fyrstu 2 árini. Skjótari enn hesi 2 árini kunnu vit í ongum føri vinna betri sømdir enn uppskotið, ið liggur fyri, og sum gevur um ikki nógv ella nóg mikið so tó meiri enn tað, ið vit hava í dag. Og tað kann bara vera Erlendur Pa- turssonur og tjóðveldisflokkuria, ið ikki roynir at finna vegin fram til full- ar endiligar sømdir uttan at missa hug- -A9U RI “19 puoyk 18 Qryeiegzo Ipur ur<. Tå ið Erlendur Paturssonur so burt- ur úr vón og viti leypir á hetta javnað- armanna og sjálvstýrismanna uppskot, ið allir skilamenn siga at vera hitt sterkasta og besta uppskotið „ið fram er komið, bert Bretar vilja taka við tí, kann tað ikki vera annað enn prógv fyri, at hann og tjóðveldisflokkurin bara hava eitt mið at rógva í sjómarks- málinum. Tað er at sleppa at standa einsamallir og nýta hetta fyri føroying- ar avgerandi lívsmál til val- og loysing- arpropaganda. uw TAÐ ER BEINAN VEGIN STUTT- LIGT at síggja, hvussu ørvitisligur og vápn- aleysur tann góði 14. sept. stendur í álopinum á P. M. Dam. Í eini syftu leggur blaðið á kroppin á honum fyri, at hann skal hava sett fram at Bretar skulu binda seg til at geva okkum føroyingum somu sømdir sum íslendingar verða at vinna, ann- aðhvørt við iHaag-dómstólin ella á ann- an hátt. Hetta er rúkandi galið, sigur hann. Hetta er at svíkja okkara søgu- liga rætt til 16 sjómílamarkið, sum javnaðarmenn hava skrivað um. Kaa- ska íslendingar nú fara at vera nøgdir við 4 míla sjómarkið, rópar hann. Eitt í dag, annað í morgin! Satt ella ósatt — tað er eins feitt, bara tað tænir loysingarpropaganda- ini. So er 14. septs gamla vísa. Hana sigur eitt í dag og annað í morgin „tí tað passar loysingarørvitis- skapi hansara. Fyri nokrum fáum døgum síðani hevði hann stóra mynd av Íslandi við einum avstikaðum sjómarkseki líka út á ylstu tremur landgrunnsins. So langt halda íslendingar seg hava rætt til at seta fiskilhelgi sítt, rópar hann og vil hava allar føroyingar at trúgva, at íslendingar veruliga hava av- gjørt at førka sjómark sítt so langt út. Í javnaðarmanna- og sjálvstýris- mannauppskotinum er einki uppgivið. Tvørturímóti ! Við at leggjast á uppskot javnaðar- og sjålvstyrismanna hevur 14. sept. av- dúkað at alt hansara upptak um sjó- markið er einki annað enn? loysingar- ról, og at einki er so andstyggiligt fyri honum sum menn, ið*royna at fylkja allar flokkar um eina sakliga støðu, ið møguliga kann loysa málið,