leygardagur 23. apríl 1955síða 4

Gamlamannaskrøgg . . . revur — í stuttum sagt, Kosmo frændi var hugtakandi. Einasti maðurin sum ikki hugtikin av Kosmo, var Siias. Nú hevur tú sveima um knettin í allar ættir, Kosmo, hevdi hann fyri at siga, men einki petti hevur tú avrikað. — Havi eg ikki, ha? Ég havi ferðast um hálvan knettin, Silas, meðan tú hýkur her og veltur epli. Jú, satt er tað, Kosmo, so er. Men vit hava ikki annað prógvið enn tað sum tú skreggar fyri okkum. Okkara vegna kundi tú fyri alt tað einsvæl havt búð í einhvørjari matsølu í grannabygd- ini Brighton í allan vetur. — Silas, segði Kosmo, eg kundi sagt tær frå søgum ur øllum stød- um hidani og lukst til Adelaide og tær so mergjadar at tú hevði verið bæði grenur og gulur á snáðini. Stoðum sum... Ja, loys bara frá posanum. Tað forðar tær eingin. var SOSIALURIN 23, APRIL 1955 NR, 17 — Lurta nú. Eg skal nevna eitt tilbrigdi av so mongum. Í Assýriu er ein oydimørk sum eingin nakr- antið hevur ferðast um enn, og tað er so langt tvørtur um hana at tað man taka manni trý ár at ríða tað á kamel. Eina ferð... Hevur tú ferðast yvir um hesa oyðumerk? — Nei, men... — Hvussu fjandin veitst tú tá, hvussu langa tíð tað tekur? — Jú, tað er... — Har sært tú, segði Silas. Hvat segði eg. Tú hevur hoyrt sagt frá hesum, Kosmo, tú hevur hoyrt sagt frá ollum fjandanum og tú hevur ferðast nógva staðir, men tú hevur ikki avrikað nakað til nyttu sjálv- ur. Sig tú mær heldur okkurt um konufólk. Framhald Stríðið í Klakksvík . . . Framhald av 1 síðu als onga ábyrgd frá tí! Tað ein- asta, ið sigast kann, er, at teir 14 tingmenninir, sum gjørdu hesa váð- iligu samtykt mangir kanska uttan at hava hylling á, hvussu vidgongd, hon kundi verða gjørd, nú eisini hava tikid á seg eina tunga ábyrgd, um málið ikki skuldi kunnað verðið loyst á frið- arligan hátt, hvat vit enn vóna, at tað vorður. Hvussu verður móttekan í Klakksvík? So er spurningurin: Hvussu verð- ur móttekan, hetta mannsterka po- litiið fær í Klakksvík? Og hvussu ætlar politiid at fara fram, um tað skuldi hent, at Klaksvíkingar ikki geva seg undir? Ja, tað er ikki gott at siga. Ein kann einans vóna, at har ikki kemur til stríð. Og vit vilja enn einaferð ráða til, at samráðingar verða royndar, áðrenn nakað sum helst annað verður gjørt. Høvdu tingmenn havt tikið ta stødu, at samráðingar áttu at fara fram, áðrenn hugsað var um at gjørt nakað annað, so hevði stoðan kanska ikki sæð so hættislig út í dag. Vit settu í gjár fram nakrar spurningar fyri = politimeistaran vegna tey donsku javnaðarbleðini, ið hava biðið okkum sent sær tíð- indi viðv. hesum máli. Vit loyva okkum her at endurtaka nakað av tí hann segði. Vit spurdu hann m. a., hvussu hann ætlaði at fara fram, tá teir donsku politimenninir vóru komnir til landið. Hann svaraði: yMan vil gennemfere udsættelsen af læge Halvorsen. De pågældende, der foretager sig noget ulovligt í denne sag, vil blive draget til an- svara. hvat vit spurdu hann, hann vildi gera, um politiið motti mótstøðu, svaraði hann: »For så vidt der ikke foreligger andre instrukser, så må man jo bryde al modstand«. So ålvarsom er stødan nu! Nú í síðstu løtu eigur at verða gjørd ein roynd at fáa samráðingar í lag, so ein loysn kann fáast, um tað á nakran hátt er gjørligt. ÚR HVALBA Triðja páskadag tann 12. í h. kom »Smiril« inn á Hvalba men fekk ikki bryggjusamband, tí tað var nakað av vestanvindi, og hann mátti sostatt blíva liggjandi í ein heilan tíma og bíða við eini fjøld av ferðafólki, sum nakað nógv skuldi í land í Hvalba og restin norðureftir — og síðan ein riðil av ferðafólki, sum skuldi umborð. Av hesum ferðafólkum, sum skuldi umborð var onkur fremmandur — hvat mundi hann tonkja, at so ússaligt skal vera í Hvalba nú á degum at noyðast at blíva fluttur umborð á ferðaskip í einum árabáti. Onkur var hann, ið mátti liggja eftir henda dag, tí hann ikki hætti sær at fara umborð í ára- bátinum. Bæði Hvalbingar og eisini fremmanda fólk kunnu spyrja, hver ið hevur skuldina í hesum, Hvalbingar ikki fyri langt síðan hava fingið eina meira tíðarhósk- andi bryggju, enn hesa ið er. At sóknarstýrið hevur eina skuld í hesum kann væl vera — og helst teir, ið sótu alla gulltíðina — men Føroya løgting skal heldur ikki sleppa óskalað undan síni stóru åbyred og skuld fyri tað, at so lítið er gjørt í Hvalba, bæði á ein og annan hátt. Hvalba kundi tað sama átt eina tíðarhóskandi bryggju, sum aðrar bygdir, ið kunna met- ast javnt við hana i stødd. I Hvalba hava sanniliga verið at ————————"{£.X nógvir av fólkaflokkssambandi- num, men áveksturin av hesum politikki hevur verið syndarliga vánaligur, so at hvønn annan po- litikk teir høvdu havt valt, so hevdu teir ikki staðið aftarlagari í mangar mátar enn teir standa í dag. Kr. Djurhuus, legmaður, ið fyri ikki so langari tíð síðan stóð á politiskum fundi við floymandi rødd yvirfyri sínum veljarum í Hvalbiar bygd og segði hvussu vekur ið bygdin lá, og at her var eitt fólk sum arbeiddi. Men tað, at bygdin er vekur, er frá skaparans hondum og ikki av Kr. Djur- huus'ar åvum. Lítið man hann tonkja um sínar veljarar. Annað krevja veljararnir at liva av enn floy nandi orð av einum og ødrum slag á einum politiskum fundi. Teir, ið hava umðoðað ta stóru veljarafjøld í Hvalba skulu vita, at vit liva i 1955 og ikki í Gabels- tíðini. D. J. Sørensen. Mýs og menn: — einaferð enn! Aftur í kveld verður sjónleikurin Mýs og menn sýndur í Sjónleikar- húsinum. Sum lýsingin sigur frá, so verður tað síðsta ferðin. Men tað man vera heilt einastandandi, at ein sjónleikur verður sýndur heilar 10 ferðir fyri stúgvandi full- um húsum í Havn. Hesar reglur skrivi eg eina mest fyri at taka undir við frú Kirstinu í Stórustovu. Hon heyði um dag- irnar ein greinastubba í Dimmal., har hon rósti leikarunum men hevði at áskoðarunum, ið íkki dugdu at síggja álvarað, ið er undirtónin undir øllum leikinum men sótu og flentu sjálvt at teim mest álvarsomu hendingunum. Eg má siga fyri meg. Áskoðarar- nir — ein partur av teim — tíggj- aði sær soleiðis, at tað var mær ógjørligt at fáa tað burtur úr leik- inum, sum eg átti at fingið, so væl sum leikurin varð framferdur. Og hetta harmar meg. Ég skal einki siga til, at fólk stuttleikaðu sær yvir Lenna í fyrsta parti, áðrenn tey til fullnar skiltu, hverj- ar mannalagnur, sýndar vórðu; men at tey ikki kundu sýna nakað av álvara í teim síðstu so lagnutungu pørtunum — tað var harmiligt. Her skal tó sigast, at soleiðis var ikki øll kveldini. Eini tvey kvold tyktust allir áskoðararnir at vera so bugvnir at teir skiltu leikin. Fyri sjónleikarar er einki so niðurbrótandi, sum tá teir merkja at áskoðararnir ikki skilja teir og tann leik, teir sýna. Havnarmadur. Fiskanes fór ut úr Grimsby í morgun kl. 7 og kann væntast at verða á Havnini mánadagin seinna- partin. Báturin er merktur TN 50. 28. ÁR. FLAGGDAGURIN. Mánadagin 25. í h., verður skrúðgonga byrjað frá Vágsbotni. Øll skótaliðini og Havnar hornorkestur luttaka í hesi skrúðgongu. Aftaná ein lítlan stoðg verður fundur á tinghúsvellinum, har M, Johannesen, háskúlastjóri og H. v. Høgadalså, løgtingsmadur, tala. Brúdleyp. Í dag giftast í Havn frk. Kata Róin úr Fuglafirði og Asbjørn Olsen, úr Havn. SKEMT Skiparin og maskinmeistarin á einum dampara komu at trætast um, hvor teirra hevði hitt torforara arbeiðið at útinna. Teir samdust um at býta um pláss. — Skiparin fór niður í maskinrúmið og maskinmeistarin upp á brúnna. Eina lotu seinni kemur skiparin við sveittabrot upp á brúnna og við maskin- meistaran: — Tað er Ogjørligt at fáa fulla ferð á maskinuna! — Tað ger einki, svaraði maskin- meistarin; vit sigldu á land fyri einari lotu síðan. sigur Sálin er tað einasta, ein kann selja, og so kortini hava hana sjálvur. Tað eru tí so mong, sum selja sálina. Lærarinnan var í ringum hýri, og hetta orsakaði, at næmingarnir fingu av at vita. Tá ið hon hevði deilt eina lotu, reisti ein drongur seg og heit fyri: — Vit hava eina kúgv heima, sum eitur „froken“, eisini hon er so fålka- alskin. — Hvussu ofta hava tygum verid gift, fra Holm? — Tað er næstan skomm at siga frå! — Tvætl, á okkara døgum — í atom- aldrinum. „Tað er júst tað, eg havi bara verið gift einaferð! Tórshavnar kommunuskúli Foreldur ella verjar, sum ætla at lata børn í kommunuskúlan í kom- andi skúlaári, skulu melda tey inn í skúlan týsdagin hin 26. apríl í kommunuskúlanum millum kl. 3 og 5. Eisini børn úr ødrum skúlum, sum í komandi skúlaári ætla sær at ganga í kommunuskúlan eiga at siga frá um somu tíð og á sama stað. Bernini eiga at hava koppaseðil við. Tórshavn, hin 20. apríl 1955. Z. Sørensen. Timbursmid. Tað er altid best at lata fak- útdannaðar meistarar utføra ar- beiðið tí tað verður best og bíligast. Eg átakið mær at gera fyrsta flokks trappusmíð — gamlar trappur kunnu eisini >moderni- serast<. Annars alt annað timbursmíð. Snúgvið tygum til JÁKUP FUGLØ timburmeistara Klakksvík. | Tórshavnar | lí .kistugoymsla | hevur telefon nr. 2206. Ymiskir prísir. | JACOB C. JOENSEN | —————iiie—