leygardagur 22. desember 1956síða 1

SOSIALURIN FRÆLSI Gleðilig jó ilig jól Hesi somu orð: Gleðilig jól! hava nú ljóðað síðan hina jólanátt, tá ið vísmenninir funnu Jesus-barnið reiv- að í krubbuni í Betlehems fjósi, har tað var føtt, av tí at eingin vildi hýsa teimum — tó tey vóru av góð- ari ætt. — Og nú eru vit aftur kom- in til ta árstíðina — ta gleðihátíð, at vit kunna ynskja hverjum øðrum; Gleðilig jól! gleðilig jól! Tað ser- merkir hvert eitt mannahjarta, tí tað merkir tað miklu hátíðina, jól, ið er okkum hin ríkasta hátíð á jarðaríki; tí tá var heimsins frelsari okkum føddur, og við honum eisini fridurin, við tað at øll, sum í trúgv taka ímóti Jesusi hava av Guds náði frið við Gud. Hvussu mikil gleði, ið var yvir tað, at Jesus-barnið varð okkum føtt hina miklu jóla- nátt í Betlehems fjósi, lýsir best av ti, ið einglarnir sungu: >Heiður ver- ið Gudi í hægsta himli, og friður á jørd og í menniskjum góður tokki!< Tað somu jólanátt, tá ið Jesus var føddur, var ein merkisnátt, alt var so stilt og kvirt, sum tað onga- tíð hevði verið áður, og stjørnurnar so blankar og bjartar, sum tær aldri áður høvdu verið, — ja, tær vóru so klárar, at tað næstan tyktist ó- unniligt at hyggja at teimum. Alt tað merkisverda, sum sýndi seg hina somu nátt, var eitt tekin uppá tað, sum skuldi henda, og sum bleiv verunleiki í Betlehems fjósi. Og tí er tað okkum loyvt at halda jól, at Jesus varð okkum menniskjum foddur, til mikla sálarbót, og vit eiga at minnast Hann við eyðmjúkum og tøkkfyltum hjørtum. Men ikki er tað ollum loyvt at halda hesi jól í friði og náðum; tað er tann tjóð og tað fólk, sum hesa seinastu tíðina ikki hevur kent seg tryggan, hvorki á nátt ella degi fyri sínum ovurhonds sterku figgindum, ið vilja berja tey til jarðar í sínum rættvísis- stríði. Hetta, ið teimum er hent, er eitt tað daprasta, ið veraldarsøgan veit at siga frå, og er tað tí mestur part- urin av tí víða heimi, ið við eyð- mjúkum, sorglætnum og djúpfyltum hjarta minnist tey, ið hava latið lív sítt fyri land og fólk. Vit, ið einki kenna til slíkt yvirfall, og sum íkki eru for fyri at veita teimum nakra megi ella stórvegis hjálp, uttan bert at biða Hann, ið hina jólanátt bleiv UU Af AA AA AA AA AA AA AAA AA AA AA AAA AA AA AA AA AA AA AA [AAA [[Å[Å [[ [[A[É[É[É[É[[ÉÉÉ[[ÉÉ[ [|| JAVNADUR LE BLADID YNSKIR ØLLUM EINI GLEÐILIG JÓL BRØDRALAG PINKUFRIDRIKUR Einferd var tað ein fátækramaður, sum átti ein son, id æt Fríðrikur. — Visaligur og heilsuveikur, einki til mannar atarbeida stórvegis, og so lítil, at tey róptu hann Pinkufríðríkur. Men heima var lítið bæði at bíta og brenna, so ein dagin fer påpin burtur í bygd við soninum, at fáa onkun gudsvin at hava hann. Åja, teir ganga á dýr hjá fólki, og fadirin býður dreingig fram dugur at sita hjá kríatúrum fyrr enn ikki. — Men eing- in vil hava hann. Nú koma teir til syslumannin. »Ju,« sigur syslumad- urin, "lat meg fåa hann. Havi beint borin i heim til at verda fridarinnar høvdingi, um at styrkja og hjålpa teimum, ið enn stríðast stríðarinnar harða stríð. Soleiðis er nú einaferð lív jarðarinnar, tað er so ymist og fjølbroytt, sum menniskjalagnan er lagað. Tó eiga øll tann ugga í síni sál. Nú ein frelsari er føddur, blítt hann kemur tær ímót. Jólahátíð er gleðihátíð, og eigur at vera ein djúp gleði yvir, at sálin hevur fingið heilsubót, tí at tað er hin insti týdningur jólanna, at grøda særdar sálar, groða tær fyri tað sár, sum einki annað er at grøda, nema rættlætissólina, sum rennur upp yvir okkum við heilsubót undir um sínum. Tað kann tí takast undir við sálmaskaldinum, tá tað syngur: veingj- Um eingi jól eg átti og eina eg sat í smáttu við míni tungu treyt, mær einki var at ugga og ljósið tað var skugga sum lýsti mær um lívsins breyt. Men Gud fá lov og heiður nú maður gleði eigur — nú glað vit halda jól, so sæl gerast lotur og greiðar ganga gøtur heim til gudsfaðirs kongastól. Gleðilig jól! D. J. Serensen. nú koyrt eitt óvætti, eg hevði, á dyr“. Tað verður so avgjørt, at Pinku- fríðrikur skal vera hjá sýslumann- inum. Hann hevði nú einki orð á sær, hesin sýslumaður — harðligur at vera hjá og natin. Drongurin skuldi fáa inn í munnin aftur fyri tænastuna, klæðir upp á kroppin og løn varð einki talað um. Pinkufríðrikur er nú har á trý ár. Men so sigur hann við sýslumannin, at nú má hann fara. »Ja, ja, sum tær lýður,< sigur sýslumaðurin. Nú skal eg geva tær løn — taki ikki av einum skillingi um árið. Tað verða so tríggir, tú skalt hava. Pinkufríðrikur helt, hetta var ikki so lítið; tí hann hevði ongatíð áður hildið einum oyra í hondini; men hann spurdi kortini, um enn hann ikki fingið eitt sindur aftur alt. >Tú hevur fingið meir, skuldi hava.< sigur sýslumaðurin. enn tú »Ja, men eg må fáa eitt sindur fyri klæðir. havi slitið alt burtur av mær. síðan eg kom, og einki fingið aftur. Hygg, hetta eru teir beru kloddar, eg gangi i.« „Nei. nei. tú hevur fingið eftir av- talu og tríggjar skillingar út yvir. Nú verður sum er. Men tú kann fáa ein bita út í ermuna. áðrenn tú fer til coneu; tað kann 10.« Ája. drongurin fer til gongu, og oladur er hann, setur sær fyri at keypa sær klæðir. Hann kennir seg ei nógv. ber triggjar skillingarnar í nev- anum og hyggur at teimum viðhvert. Henn eongur eitt langt og annað þreitt. Nú kemur hann inn í ein tronzan dal við hogum fjøllum báðu megin steðgar á og hyggur upp í erva. Tað berst honum fyri. at fjøllini eru so høg. at tað er mest sum ein smeitur at sæd, hvat ið hinumegin var, *1 og ali i einum leggur hann til brots niðan brekkuna. Orkulitil er hann, so tíðum má hann seta seg at rinda mødini. Hverjaferð, hann situr, letur hann nevan upp og hyggur at teimum trimum Sskillingunum, sum hann er so glaður fyri. Tá ið hann kemur upp á fjallið. er ein stór mófleta. Aftur setur hann seg ikki annað at síggja enn og hyggur at teimum rimum skilling- unum. Í | | I | á veg at keypa a 0 NR. 52. LEYGARDAGIN 22. DESEMBER 1956 | 29. ÁRG. Best sum hann situr og hugsar um klædini, hann skal keypa sær, hvøkkur hann upp og sker í eitt róp: ein fátæk- ur madur stendur uppi yvir honum, so langur og login á at líta, at Pinku- fríðrikur verður hjartkiptur. »Ottast ikki meg, sigur fåtækra- maðurin, »eg geri tær einki, biði bara í Guðsnavn ein skilling<. >Hann náði tygum,< sigur drong- urin. >Ég eigi bert tríggjar skillingar, og eri á veg at keypa mær klæðir fyri teir, hetta, eg eri í, fjalir illa kropp- inum.< >Verri eri eg fyri enn tú,< sigur fátækramaðurin. >Ég eigi ongan skill- ingin, og klæðir míni eru upp aftur kloddutari enn tini.« »Ja, ja, so må tú fáa hann meðni,< sigur drongurin. Tá ið hann hevur gingið ein tein afturat, setur hann seg aftur at hvíla. Einaferð. hann hyggur upp, nú stend- ur aftur ein fátækramaður uppi yvir honum, enn longri og undarligari enn fyrri. Drongurin rópar við av ræðslu og skal taka til rýmingar. Men fátækra maðurin sigur sáttliga: »Ottast ikki meg, eg geri tær einki, Guðs navni um ein skill- biði bara í ing.< >Væl verið tygum,< sigur drong- urin. >Ég eigi bert tveir skillingar og eri á veg at keypa mær klæðir fyri teir. Høvdu tygum verið komin fyrr, 80 -—X >Ég eri verri fyri enn tú,< sigur fåtækramadurin, »eg eigi ongan skill- ing, havi storri kropp enn tú og havi minni klæðir uppi á honum.< »Ja, må tu fåa hann,« drongurin. Aftur gongur drongurin eina letu. verður nevan upp og hyggur at ti eina skill- inginum, ið eftir er. Men áðrenn hann veit av, støkkur hann upp við eitt ræðuligt geyl, handskiftir, ti tridi fá- tækramaðurin stendur uppi yvir hon- so segði móður og må seta seg. letur um, nógv longri og óskottligari enn hinir báðir. Men hann segði sáltliga: »Ottast ikki meg, drongur. eg geri tær einki, biði bert í Guðs navni ein Oy, oy, oy, sigur Pinkufríðrikur. ev eigi bert einans skilling, og eg eri mær klæðir. Hevdi eg havt hitt tygum fyrr so sigur fá- skilling. eri uppaftur fe eri verri fyri enn pú.< tækramaðurin. yeigi ongan sterri kropp og 14 VI i Ál kloddutari.« ; skillingin. sigur drongurin; nú hava tit hver sín. rum fáa IO mugu iy 1 . og eg Navy! ongan. 4 »Ja, síðan tå ert so hjartagóður. at tú gevur burlur alt, tú eigur. skal eg eva ær eitt ynski fyri hvønn skilling- sigur fátækramaðurin. Hetta var in,« tann sami, sum hevdi fingið alla triggjar, hevði bert skapt seg um hvorja ferðina. »Mær hevði lyst at átt eina synfan og dugt at leikað so á henni, at alt livandi. ið skuldi fylst við kæti og farið at dansa,< sigur Pinku- hoyrdi, Hava tygum givið jólagávu til Ungarn? - Ungarnshjálpin