leygardagur 22. desember 1956síða 2

NR $2 fríðrikur. verið milt ynski. »TaO skal tú fåa,« Hetta fyrsta sigur fátækra- maðurin: »men hatta er eitt neyðars- ligt ynski. Vil betur fyri hinar skill- ingarnar.s >Eg havi altid stundað eftir at átt byrsu og duet at skjóla.< sieur drone- urin, »hevdi betur átt eina byrsu, sum råmti alt, eg miðaði eflir, umenn tað er langt bod, Hetta verði mítt annað ynski. »Tad lirisvert er ynskið“, sígur fåtækramad- urin, »hugsa teg betur um næstu ferð. Mær hevur altíð dámt at hitt maka leyst og vóðlynt fólk havt tær skal jú fáa. drongur mín, men hevði betur gávur, alt mær varð aldri sýtt fyrsta bon, eg bað eitt iskja. verða mín triðja bon.< Ta skal tú fáa. Nú ynskti tú betur.« sigur fåtækramadurin, og so fór hann sína leið. inn millum mós- menn- sigur drongurin. Hetta skal oyðini. Drongurin er nú móður, dag- urin er komin at kveldi. so hann legg- ur seg bert vid frið at sova. Tá ið hann vaknar aftur. er alljósur morg- un. Nú liggja bæði symfonin og byrs- an undir liðini á honum á vellinum. Tit kunnu ætla. hann var glaður. tek- ur hesar dýru lutir upp í hond- ina. skoðar teir. kýnir teimum. Men har uppi á háfjallinum var einki liv- andi kykt at spæla fyri ella at miða eftir. so tað var best at sleppa sær terfrå sum snarast. Nú gekk lættari hvort sporið undan. Tá ið hann kemur niður í bygdina, er hann fyrst inn til handilsmannin, dur geva sær klæðir. so inn til ein onda og biður geva sær ross. síðan inn til smidin og biður geva sær vogn, er soleiðis mann frá manni. til hann eyði alt. id var fyri neyðini. og alla staðni fekk hann ja, áðrenn hálvttalað var orð. Síðani koyrir hann stásisliga gjógnum dalin. Nú kemur nakað. hittir hann sýslumannin: Góðan dag. Pinkufríðrikur. >Góðan dag. hann húsbóndin.< sigur svarar sýslumaðurin, »havi eg verið húsbóndi tin?« >Ja. minnist tå ikki tað? tænti ý ár fyri tríggjar skillingar.« „Eg hugsi so við. Ikki eiti á, so mikil maður. tú er vorðin alt í einum. Hvussu er tað borið til?< tær á trý >Ja. soleiðis hevur tað nú lagað seg fyri mær.“ sigur drongurin. Hann hevur synfanina í hondini. 5Og tú spælir tær við synfan?« heldur sýslumaðurin. »Ja, eg havi altíð stundað eftir at fáa fólk at dansa,« sigur Pinkufríð- rikur. >Men tað besta. eg eigi, er henda byrsan, skal eg siga tær; eg rámi mest sum elt, eg miði á. Sær tú hasa krákuna. sum situr í hamr- inum har dikst burturi, hvat gevur tú mær, råmi eg hana ?< »Hasa krákuna fær tú ikki. hon er longri burtur enn so — og leggi ross og garð og hundrað dálar á. skal eisini fara eftir krákuni, fær tú hana. Men so må tú eisini leggja alt á. id tú hevur uppi á tær.« Ja, tað skuldi Fríðrikur leggur byrsuna at kjálkanum og skjýtur. Krákan datt niður á urðina undir hamrinum. „Ein óreinskan slái, fall hon,< letur í sýslumanninum. Hann fer til gongu eftir henni. Drongurin fer stillisliga aftaná, heingir byrsuna aftur um herð- arnar og tekur synfanina í hondina, hevur sjarmin tilreiðar. Nú ið sýslu- maðurin er komin í tjúkstu urðina og er næstan fjaldur millum stórt, hvast grót, slær hann á streingirnar, og tón- arnir klinga. Tað er ikki lagaboð: sýslumaðurin grýtur ta deyðu krákuna frá sær og fer at dansa, vilt og alsamt, so urða- SOSIALURIN skræddu í á synfanina. steinarnir skursladu og Drongurin dikti Syslumadurin rópti og græt. bað fyri sær. Men sjarmurin gekk líka títt. So al endanum gavst hann og segði við sýslumannin: >Nú skal tú sleppa, ti nú haldi eg. tå er líka kloddulur, sum eg var, tá ið eg fór frå tær hin dagin. Men tað, tú legði i, Annars má tú dansa hann. má jú geva mær fyrst. meira et. Hann var gladur við boðið og slepti sær burtur. Kloddarnir flakraðu uttan um hann, har hann fór. Pinkufríðrikur fer nú til býin og býr á gistihúsi. spælir og fær alt tað noeva fólk, ið har kemur, at dansa so húsið er við at fara av grund, Hesum stuttleikar hann sær við leingi og skortar einki, tí eingin sýtur honum bon. j Men sum best um evni stendur. oma løgverjarnir at taka hann. ti sýslumaðurin hevur klagað. at hann hevur lagt hendur á seg. ránað alt, nn hevði. og næstan beint fyri sær. leggur einki í tað. hann spælir.. so logverjarnir dansa, til teir igeja flatir á gólvinum og orka ikki at gapa. 1onum. Drongurin Nú sendu teir hermenn eftir Men tað gekk ikki betur. teir máttu eisini dansa, til teir vóru fyri ongum. - Tá ið hetta ikki hatti. lúrdu teir sec uppá hann, meðan hann lá og svav. So varð hann bundin og førdur til rættarstaðin at verða domdur. Dóm- at hann skuldi verða hongdur beinan vegin. Teir fóru so við honum urin varð tann. at gåleanum, ið stóð lid- ugur og bíðaði. Har kom nógv fólk saman at síggja tilgangin. Sýslumaðurin var vid, sum at hann hann vera man, findargladur yvir. nú skuldi fáa sømdir fyri alt. hevdi mist og fyri oll skurslini, hann hevdi fingið. tá ið hann dansaði í urðini. Nú skuldi tað verða stuttligt at síggja teir heingja hann. Men tað gekk so striltid at fáa Pinkufríðrik at gálganum. lítið var mannar. og verri gjørdi hann seg. Byrsuna og synfanina bar hann við sær. tær fekk eingin hann til at leggja frå sær. Hann høsnadist so. at tað vekk onga leið. Fólkið uttan um oktist í hverjum. Tá ið hann langt um leingi kom at gálganum, var stigin Nú bar av vid mátti hvíla upp eftir at ganga. neyðarsligheitini. Hann seg á hvorjari trappu. Tá ið hann er komin á ovastu trappu at sita, biður hann fólkið ikki syta sær ta bøn, áðrenn hann skuldi heingjast, at sleppa at spæla eitt lag á synfanini. „Nei. nei.« helt mannamúgvan, tað hevdi verið bæði synd og skomm al sýtt tær eina sovorðna bon, eitt lag skal tú sleppa at spæla. Tá rópti sýslumaðurin: >Fyri all ting. slepp honum ikki at røra ein strong, ti so er tað úti við okkum ollum. 15 hvussu er mugu tit binda meg væl fastan fyrst.“ Ja. ja. tað skuldu tey. Og so bundu tey hann upp at einum húsaveggi skamt frá. bóðu so dreingin spæla. Hann legðist ikki á boðini, kunnu tit ætla. díkti á streingirnar. Og har fór alt at dansa, bæði prostut og prest- ar, dómari og fúti, sýslumaður og her- menn, mann og kvinna, hundar og svín, neyt og ross. Títtari og tittari gekk sjarmurin, títtari og ttíttari gekk dansurin, klæðir flakraðu, sveittin lak, fólk rein og gramdi seg. Tað vardi ikki leingi, til summi svimdu og onnur duttu umkoll og lógu sum deyð av moði. Øllum gekk illa, men verst gekk sýslumanninum, ti neystavegg- urin gnagaði stórar húðalepar av rygg inum, so hann beit á kampi av sviða. Tá ið eingin var eftir, sum orkaði at dansa meir, tók Pinkufríðrikur byrsu og synfan aftur á herðarnar og Le — ————————— ———— ———— 22. DESEMBER - KLAKKSVÍK Í DAG Hvat ger politiið? Í bygdini eru í løtuni 8 politimenn, men tað er hvørjum manni greitt, at teir eru til lilla og onga nyttu. Uttan- dura mugu teir vera lítið meir, enn tá teir fara til og frá máltíðunum. Ein kann sjálvandi skilja, at teir fegnast vilja halda seg so mikið fyri seg sjálv- an sum gjørligt, hóast teir veruliga hava rættuliga stórar og ógvuliga tydningarmiklar uppgávur at rekja og loysa. Í eini bygd, har friður vanliga valdar, er tað vist óneyðugt við so nógvum politistum, men Klakksvík er vorðin stónhygd og harvið koma fram nýggir tættir. ið tørva eftiransni. Eitt nú hin mikla ferðslan eftir hovuðsveg- num. Henda ferðsla fer brátt at enda í einum ruðuleika t. d. í dogverðatíð- ini, lá arbeiðsmenn, skúlaborn og tey mongu akforini leita í allar ættir. Ferðsluskil er ikki tað. ið Foroyingar eru mest konir í, einaminst børnini, sjálvandi. Tá so lítið skil er í so mikl- ari ferðslu, kann alt henda. Ti er at | vera fyrivarin. Og her átti politiid at | tikið sær um reiggj. Tað er einki at ivast á. at politimyndugleikarnir bæði g skjótt vildu fingið skil á hesum tvørleikum til mikið gagn fyri lættliga og fór í frið og náðum har frå: pad var ikki eitt av øllum. sum rekti fyri at sera honum nakað. Hann livdi bæði væl og leingi eftir hetta. Tí tað var eingin, ið kundi sýta honum, ta fyrstu bon, hann bað. leysliga úr norskum. HEÐIN BRÚ Býráðsvalið Valið til Tórshavnar býráð í fyrra- dagin fekk hetta úrslit: Listi A, javnaðarmenn, fekk 180 atkveður og 2 menn valdar (sama sum við síðsta val). Listi B. (Jákup Simonsen) fekk 50 atkv. og ongan mann. Listi C, Kjartan Mohr, fekk storsta atkvoðutalið, 211, og fekk 2 menn — framgongd |. Listi D, sambandið, 162 og 2 menn — framgongd 1, hóast at- kvoðutal flokksins var minni enn síðst (164). Listi E, tjóðveldið, 137 og I mann — sama sum síðst. Listi F, fólkaflokkurin, 167 og 2 menn — sama úrslit sum síðst. Listi G, gl. sjálvstýri, 76 og mistu mannin, teir høvdu. Listi H, Tórgarð, 116 og 1 mann (sum síðst). Listi I, meistaralistin, 63 og ong- an. Listi K, kvinnulistin, 117 og eina valda. Listi L, arbeiðsmannafelagið, 66 og misti mannin. Listi M, Havnar Framburðsfelag, 71 og misti mannin. Listi N, bilstjórar, 58 og ongan mann. Teir, ið koma at sita í Havnar býráð, eru: Kjartan Mohr og Jákup Jacobsen (Ki). Javnaðarmenn: J. P. Henrik- fótgangarar, bilstjórar 0. o. Ávarandi myndugleikar eiga at gera álvara av hesum beinan vegin serstakliga nú, manningin er tok. Klakksvíkingur. Skálaberg kom á Klakksvík seint í gjár- kvoldið. Har skuldi Pól J. Olsen, sóknarstýrisformaður og Fischer Heinesen, havnameistari, halda rødur og hornorkestur spæla. Fyri stuttum eksploderaði ein kobling á SEV-linjuni tverturum Klakksvíkar-eiði. = Nýggj kobling varð ísett; men 3 tímar seinni eks- ploderaði hon eisini. Nýggj kobling er á veg úr Danmark við Polo. Fyrr enn hon er ísett, fæst eingin streymur frá SEV. Jóannes Patursson kom hósmorg- morgunin við umleið 250 tonsum. Sjúrðarberg roynir eystanfyri og hevur umleið 200 tons. Útróðurin hevur ikki verið nógv- ur; men bátar eru nú komnir uppí 7000 pund um dagin. sen og Magnus Tórsheim. Sambands- menn: Trygvi Samuelsen og Johs. Michelsen. Fólkaflokksmenn: Sig- fried Skále og Mortan Carlsen. Tjóð- veldisflokkurin: Hanus við Høga- dalsá. Kvinnufelagið: Malla Samu- elsen. Uttanflokks: H. C. W. Tør- garð. Til likningarnevndina fingu lisi- arnir Á, C, D, E og H hver sín mann valdan, og F, fólkaflokkurin fekk 2. Teir valdu eru: Jacob Wen- ningstedt (javn.), Jacob Jacobsen, Áge Michelsen, Niclas á Dunga, Jens Dam og teir báðir fólkaflokksmenn- inir: Elias Johansen og Louis Høj- gård. Grannskoðararnir vóru valdir á K. Mohrs og fólkaflokksins listum; teir eru: Vagn Mohr Mortensen og Carl F. Jacobsen. Og so var tað flúgvarin, ið gramdi seg 2000 m uppi í luftini: — Hetta var ikki so gott. Motorurin steðgaður, og bensintangin tómur. Hvussu í verð ini skal eg sleppa niður aftur? Bóndin inni á apotekinum: Skriva nú endiliga týðiliga upp, hvat kúgvin skal hava. og hvat konan skal hava. Tað verður ein vanlukka, um kúgvin ikki fær tað rætta medisinið. Konan við slaktarin: Er hetta virku liga oksakjøt ... og ikki bara vanligt ku-kjøt. Slaktarin: Eg vissi tygum um, at hetta er oksakjøt, men eg skal vid- ganga, at mamman var ein kúgv. Hanus: Í nátt droymdi meg ein ræðuligan dreym. Meg droymdi, at eg var havnaður á eini óbygdari oyggj saman við tveimum ungum gentum. Janus: Tað mátti verið ein hugna- ligur dreymur fyri ein konufólkarev sum teg. Hanus: Nei, meg droymdi, at eisini eg var ein ung genta.