mánadagur 31. desember 1956síða 1

Å TO OSIALURIN . BRØDRALAG FRÆLSI 5 1956 Aftur eitt år er at enda komið. Eyri Føroyar eitt gott ár. Soleiðis má tað ivaleyst sigast. Fólk hevur havt nóg mikið fyri hendurnar. Sjóvinnan hev- ur vignast væl kanska besta árið, vit hava havt. Og tå id fiskiskapurin er sóður. verða ídnarðartiltokini á landi før fyri at geva nógvum hondum arbeiði. Fiskiskapurin er landsins væl- ferð fram um alt annnað. Hóast skipa- flotin misti 3 for í árinum. er hann tó øktur nýggjár. síðan síðsta fingið 6 skip afturat, har av 3. stórar nýmótans trolarar. Hetta er ógviliga 1 gleðiligt. ti tað er líkt til. at allir teir ikki fiskiflota. Vit fáa (vid midal) foroysku = fiskimenninir fáa landsins 3014 »sess« Á at vita, at årsfiskimenn sjelingstid yvir 4 mánaðir í hava verið við foroyskum skipum. meðan 1200 mans hava verið við ís- lendskum og ødrum fremmandum skipum. Væl hava hesir útisetumenn fort einar 10 milliónir til landa. men kortini er tað spell og heimlandinum til minni gagn, at teir eru ikki á før- oyskum skipum. Ríkt er títt hav. gevur tær treysti og megi. veldur tær sorgir og gleði. fongríka hav! Tríggir. ið fóru avstad í vár. komu ikki Sorgin vvir teir rámar teirra egnu í heim. teir bóru tjølin á baki. øllum sínum nívandi veldi. men eisini er hon okkara samfelags sorg. Latum okkum taka upp aftur. at er vit hava spurt okkum il hjá ið skuldu fjórðingurin av fiskimonnum okkara j tað beint, monnum, vila, so eru um båtlevsir í Foroyum eitt alvars- mál. Ja, vinnuliga, og tað vit lít men eisini tjóðskaparliga. nýtir at ivast á, at Førgyar tola tað ikki í longdini. Eingin hevur enn givið seg iåtækan! BLAÐIÐ YNSKIR ØLLUM EITT EYDNURIKT NYTTÅR rr | javngott ár. hevur JAVNAÐUR eee en: Bånadurin hevur eisini havt eitt So undarliga avbreyd- andi veðurlag. Kuldi og turkur tidliga á sumrinum tóktist hættisligur. men úrslitið tóktist sum sagt javngott. Hann. ið tíðliga sló. fekk flestu staðni. Tann. ið golt men lítið hovegj dró á vid bjargingini. kom undir al- saman ólerra, men tå var meira gras. Eplaárið var gott. Summa staðni framúr gott. Og væl meira velt enn árið fyri. Men fáa menn selt tey? Seyðurin var flestu staðni nógvur í tali. men slakur. frá miðal og niður eftir. »Ti annaðhvort fjallið er farið undir kong« kvað J. Patursson sáli á sinni. Í år er hent tað. at hesi fjoll- ini eru heim aftur komin, eru aftur Foroya ogn. Menn tykjast ójavnir á Tad eru leir. ið ganga máli um hetta. við »torvmold« ein morgunsjúka. sum máangur hevur. men lat Ofriðahendingarnar úti í heiminum síðsta heyst góvu árinum, ið fór. eina ófrættaremmu, sum skakaði hjørtuni. Seint verður tað gloymt, sum hendi í miðeystri og Ungarn, So nógv álit á menn og tjóðir. sum brast, so nógv ófatilig neyð. ið stóðst av og so Men menniskjans! óvist útlit fyri landafriði. hetta er lívsins kor Ring in det nya och ring ut det gamla i årets forsta. skålvande minut, Ring løgnens makt från varldens eråser ut. och ring in sanningen till oss som famla. Ring ut. vad dødsdømt reknar sina dagar. och forngestaliningar av split och kiv. H Ring in ett ádlare. ett hogre liv med bettre syftan, mera rena lagar. Í árinum, sum før, misti landið 3 skip: Gøtunes varð fyri tí óhappi, at eldur kom í tað við Mikines. har tað sakk. Kittiwake og Marshall og sakk har. Annars er at siga, at tve vstór før sakk á Porkerisfirði fór á land á Sandoynni eru seld av landinum: Oyrnafjall o Rådni. Í árinum eru keypt ella bygd til | landið 6 fer. m. teirra 3 stórir trol- ] AX : , 14: arar. ið eru eitt gott stig á leiðina at BYTISBARNIÐ Huldufólk? Nei. nú á dogum eru einei huldu- fólk. Nóg illa hýkur eitthvert him á fjarastu Ljósið hevur týnt (ev. útoyggjum langt burtur frá bygdini. X X, SYOamaou! Hendinga ferð kann ein hitta eina neyðarsliga gráa veru uppi millum fjøll í skýmingini: sjáldan hendir tað. at fólk at flenna at honum og leggja hann men so hava hug undir at siga Osonn tíðindi; tí nú trýr eingin longur uppá huldufólk. sum rímiligt er. Men soleiðis hevur ikki verið altíð. nei. minni enn so. Í teirri tíðini. tá kolan var bjartasta ljósið. ið skygdi her á landi. og eingi gotuljós vóru. tå hvor var nærsagt hvor steinur og teyggjur íbygdur. og tå var hættisligt at ferðast úti á ygda., men stormurin hvein í skotunum tær niðu- nátt millum, tå eisini húsa myrku vetranæturnar, raktu menn við ella teir kendu á sær. at inar gráu. teir vóru nær hjástaddir í Landsynningur leikaði í og har Aldurnar skolaðu m Saðlin hal Rr | arhellu og Ðursaiang OK gs upp og erunnbrutu in súðaðu niðan vjø Álarholið. heilt niðan undir lødini. & t í } Ar Þa a Stormurin bar sjoraman við sær niðan í bøin, ja. langt út um bogarðarnar. Tað var brimódn. og brimgangurin fór at mennast. tí fallandi vestfall var. og vestfallskyrrindi á landsynningi eru | ótespulig á Havnar vá Henda morgunin vórð i ;hugn- alig tíðindi borin um Havt Menninir trunkaðu see saman undir neystunum. Álvarsamt var tosið teirra id 1 4 millum. lágmæliir og tungir í hus vóru teir. Kvinnurnar millum. hvor gekk in aðra ál frætta ella siga frå tíðindum. os og tutlan, og mong spolskumman vi kaffi varð tømd við grúgvurnar henda i ) | skal kunna meir enn at NR. 53. MÅNADAGIN DESEMBER 1956 20, ÅRG. | bleik og rædd millum kvinnurnar, ið tóku tey smæstu upp á fangið og trýstu tey inn at sær, sum vildu tær verja tey moti øllum óndum. Eitt bytisbarn var komið uppi á Y hesa feigdarnátt. Gamli Heini. ið stundum nevndur Heini trøllaskortur, ti skuldi síggja. var millum menn- inar, ið høvdu leitað sær skýli undir Hogareyni varð hann neyslavegginum. Ég segði tað við hana í fyrra- hon kom eftir sandinum við lítla í leyp yvir um ánna. hvat eitur hasin lítli hjá tær: tó full- væl vitsti eg, at ikki hevði barnið verið innan kirkjudyr. ei heldur tað hevði fingið prestahond á høvdid. Áh. sigur hon; ikki er hann doyptur enn; dagin. føvninginum og Anna, segði eg, hasum men eg haldi. hann man fara at verða Kák. | hana; ber nevndur eftir abbanum å Anna. Anna! tú navnleyst barn um Havnarå? Eg kvíði fyri, tú kemur at iðra teg um tað. Tað er einki mætari enn at lata tað upp í hendurnar á teim hednu. Tú skuldi verið meiri varðin, myrkursins Men hon flenti einans at mær og helt fyri. at eg var sami trøllaskortur enn sum áður. Ájú. nú Í Nei. ikki virða tey ungu nú á døgum tað stórt. id fedr- arnir hava lært tey. Ájú. ájú. tað er. tóku til, at comlu ofta taka trøll góða manna born. So heldur Kann einki gerast fyri at fáa drongin aftur frá huldufólkunum ? Eg veit sigi eg við valdi er sterkt. síggja tit úrslitið. sum leir mangan Nú varð tøgn eina lotu. ein fyri: IKKI, tu. eg veit Ikki, Tað kann vera, okkurt. niðurgangsskúla heldur gamli Heini. prestur kundi gjørt hann skal hava cineid á og hann 11 varlaskula. sum tey siga, mála seg. verúur sagt. Men eg veit ikki, drong- rin er kanska betur ófingin. Han: (>. nan sKjÓll ve rða piltur. honum frå ti. var uppi á Hogareyni hesa nátt. Ikki ir i donskum máli; men ti prestur hann so mikið. hava seg at fáa barnið at hann vild rr Mud 1 Á þí tur frá huldufólkunum. Prestur bar seg undan. Hann var ov nalur at taka slíkt uj på seg, segði nn; men lovaði so kortini at fara dan á Høgarevn at hyggja at skift- inginum. So skuldi tað visa seg, um Prestur fór nidan til Onnu á Hoga- vni. Har var ein ræðuligur standur: jóðheilum eråti Ipp vid bróstinum stóð maðurin ná- leikur og irdi vvir at kovegjuni, y na tr kovegejuni hovrdu rotin : einum. ið svar "il 1 i restu EKK y t Koyggjun tovgdi se | vir h H thar eilt all yt Sskeplis | og! : 1 Høvdid stó im á vaksnum Í en HI dnu armarnir. ið eu i kKjuváðir vóru