mánadagur 31. desember 1956síða 2

A NR. 53 Prestur hugsaði við sær. i erid barnaarmar. huldudrongur mátti Hann tók held at hesin | ára gamalur. eini 3 ur harðliga um annan hendan lodna skøvningin. Tá klárvaknaði huldu- drongurin. og alt í einum lasti hann tenninar um tummilin á presti. so blóðið spríkti úr. Prestur rykti hond- ina til sín og hevði nøkur orð fyri munni. sum helst íkki skulu prentast, og so lámaði hann knýttan mevan eranarnar á hesum lítla heidn- koyggjuni. Huldudrongurin græt ikki. hann froysti sum fressur. Skakkur hevdi prestur seg burtur frá kovggjuni. Tá sló. stakk Anna á føtur: Væl- honum einki til meina! rópti hon; sama viðferðin verður barni okkara fyri. sum vit geva has- ur unganum! Hjálpið okkum heldur at fáa barn okkara aftur! Eina løtu stóð prestur í dopurhuga. beint á inginum í hann signaður. ger so segði hann: Eg veit ikki. tykkum; einki gerst miðjunált. Full sól var í nátt. maðurin. ið stóð sum negldur upp at bróstinum. Ja. svaraði prestur. Ikki enn um fýra vikur kann nakað gerast við hetta. og tá man huldumaðurin hava fingið barn tykkara so fast í vald sítt. at tað verður ikki fólk aftur. Eg haldi ikki, tit skulu streingja ov hart á at fáa tað aftur. um eg kann hjálpa mikið er vist at fullari sól og á men so uttan á segði hin bleiki fyrr Men Anna gav seg illa: Jú, jú, tygum. vælsignaður. gev okkum barn- ið aftur — hvussu. hvussu tað so enn skikkað. Og sleppið okkum av við hatta heidna skrímslið, ið har liggur. Jú. helt prestur, hann skuldi royna tað. hann var mentur; men tað ráddi um at vita við vissu, hvor ið barnið hevði tikið. tiv ið heyggin tann, barn teirra var inni. har mátti stríðið um tað koma at standa. Men her um Havnar leiðina var tað so forgjert, her búði huldufólk í nærsagt hvørjari túgvu og steinpirru. Men kanska Heini hin gamli kundi ætla okkurt um. hvor her hevdi verið í nátt við hasum býtisbarninum. Hann bad tey síðan sita væl undir hvorjum orði, huldu- barnið :egdi. tí tað kundi hent, at tað av tilvild segði okkurt. id sipadi til heyggin, haðani tað var komið. Og so fór prestur heim til síns sjálvs. har Tríggjar vikur gingu; har hendi einki. So eina náttina vaknar men Anna við. at Mál- sanniliga: Skiftin g- huldudrongurin situr og syngur. ið var ikki av ti fagrasta. Anna lurtar væl eftir. urin syngur: men mín seti. } boli. > Rura, rura, nå buksurnar eg bøti tær við bjarnaskina'. allar klørnar venda in i rumpuna, mín sóti. ) . : túra. rura. min søli. eg siti her og toti: påpin markar úlvinfir t i Hl Í } 1 i Så | 11t alt Á r: hann hann rekur nni á Valnaskorðum ; , niura I min søl bíða nú eina lot Í in Y it Ho da Starabrekku snart man nå og bolið vårt, min seti. 1 presti Hann huldan Við degnum fer Anna at sig frá tí. ið barnið hevði kvoðið. heldur. at hava kvoðið fyri barni sínum í huldu- hasi ørindini man heygnum, og at búðstaður teirra man vera i Starabrekku. Og at ein heyggjur í Starabrekkuni Heini veit at siga. er íbygdur, so har er einki at ívatt í, at so man vera. Af [ [ff ff [2 AA [ff [ff [ [Of [ff ff LOL MENER ILLS: SOSIALURIN Vanlig mannagongd Teir leikbreður vóru — men skiltust so, tí ólíkt lyndi teir høvdu í sær. Hin gekk við konufólki og drakk, hesin eitt Guds barn var. Tó vitið var lítið, skjótt fram hann vann, sum álvindur hálur og snúðin var hann. Fyri stórmenn og ríkmenn hann erindi gekk, og mangt feitt bein hann í takkarløn fekk, so væl fyri honum at sleikja lá, at hægsta sessi hann endaði á. Tá Harrin eitt embæti geva vil, hann samtidis gevur manninum skil. Tá maðurin stórlætin skreytbúnar ber, hver ivast um, at hann flogvit er. — Hin himmalhundurin yrkti og kvað; men løn hann onga fekk fyri tað, tí eingin kann virða fátækan mann, — sjálvt leikbróðir »mikli« vanvirdi hann. Við deyðan hin ríki fekk gravstein og rós, ókent sigldi skaldið seinastu kós. — Men tá ormarnir høvdu piðað teir, vóru aftur javnlíkar báðir tveir, og skilja tá kundi ikki ein, hvat ið var rík ella fátæk bein. Men minnið um skaldið varðveittu hans verk — í søguni varð hann goymdur. Eftir hin »stéra« var einki spor, — deyður, so var hann gloymdur. Og so varð full sól. Prestur lænti sær ross frá bónd- anum á Husum. Hann bað Heina koma við sær. Út móti midnátt fóru teir niðan við Strond. Heini helt í teymarnar, og prestur sat á rossinum. Undir Tórgarðshamri stóð risin, ið har búði. Tá hann sær prest, sker hann á róp: Fjør mítt. fjør mitt! Í nátt ríður hin hálshvíti sær so niðarlaga! — So verða brestir í Starabrekku. tað giti eg! ljóðaði hvelt innan úr hamrinum. Tað var fjør risans, ið svaraði. Á Boðanesi sat marmennil og kembdi sær við einum krossfiski. Tá hann rakti við prest, leyp hann í leysum lofti út á bláman og var undir alt í einum. Heini rysti í brókunum; men prest- ur smílkaðist ox helt fyri: — Óttast ikki. ti sum her gongur sjón fyri sogn. mætur var tann skúlin, meg aldi ungum árum. — Nú er ikki vert. tú kemur longur. helt prestur við Heina. tå teir vóru komnir til Boðanesgjógv. Bíða mær her. og fær ikki um ánna; men verð standandi. hvat tú enn sær ella og lat ikki hestin sleppa frá tá eg komi hoyrir. tær; ti lúgvaður verði eg. aftur. Og so for við ánni. Ein góð leta gekk. sum av prestur til gongu niðan tá hoyrdist dun herglopi. og jørdin skalv. har alt uttanum hann stóð lunda Heini stóð. o í | í kolblåum loga. so hann mátti Í fyri ikki at blindast. Hesturin gjørdist sjarligur og vildi slíta seg leysan; men Heini helt honum og ri „yndi at kyr hann. so ræddur sum hann rín jålvur val Oc so gjørdist aftur kvitt, og bleikt mánalýsi sum tað áður h ivdi verið. Eina góða lotu seinni kom prestur tftur ålsveittur og þúra postur barnið hevdi hann á arminum. og tað svav. Ikki eitt einasta orð talaði prestur, og Heini spurdi ikki heldur um nakað. Í tí skili komu teir á Hogareyn. Fólk var ikki farið til songar. Øl vitstu. hvat prestur hevdist at hesa nátt, og ikki vóru tey fá, ið eygleiddu menn- inar, nú teir gingu gjøgnum hin lítla býin niðan móti Hogareyni. Anna dekk barn sítt aftur. Hon var ófora ft , tå prestur rætti henni tað. og takkaði honum so hjartaliga fyri Pål F. tad, hann hevdi gjørt fyri seg. Men Anna var ikki fegin allar dagar; ti barn hennara var ikki stórt mætari enn huldudrongurin, ið nú var horvin, so trylskt og illa sinnað sum tað var. Eingin fekk grun um, hvat ið hent var á Starabrekku hina nåttina; men hulduheyggurin var horvin, og har, sum áður hevdi verið vallad líð. var nú nærri at kalla ein urð. Og aldri hevur nakar hoyrt frá huldumanninum á Starabrekku síðani hesa nátt. ei held- ur frá barni hansara, sum hvarv av Høgareyni hesa somu nátt. Men bóndin á Húsum undraðist á. at prestur hevði sviðið faksid av ross- inum. Men skiftingurin hjá Onnu á Hoga- reyni vaks til mannar. Eingin kundi torga hann, tí hann gjardíst eitt ill- menni: lúnskur og hatskur og óreinur å ein og hvønn hátt. Og ætt hansara livir á Havnini dagin í dag, og ikki er tað sort. at næstrafólk teirra er spjatt út um landið eisini. Motir tú manni. ið harmast. tá einum gongst væl, og sum øvundar honum, ið kemur væl fyri, sum gleðir seg. tá einum illa. ella tú metir manni, ið tykist tær at vera trylskur og helst við ganga myrkar snidgøtur, so ivast ikki í, at hann er ættaður frá hesum drongi á Høgareyni, ið tíkin varð inn í huldu- Ætt gongst stór í tali. P. heyggin. hansara er „Býráðsvalið Tað kann vera forvitnisligt at hyggja eitt sindur at úrslitunum av býráðsvalinum í Havn, hin 20. des. í ár. " Fyrst eru tað teir nógvu listarnir, ið vóru til hetta valið, heir 13 í tali. At tey politisku felogini stilla upp, er sjálvsagt, og tað eigur so at vera; men so allir hinir listarnir? Ja, ein kann ikki reiðiliga fata, hvat teir hava í kvittanum, og tað liggur tí nær fyri at hugsa, at ið hvussu er summir av teim sum bjóða seg fram sjálvir, eru úti eftir einum hvørjum, sum ikki beinleiðis er til gagns fyri heildina. Var tað monnum, 31, DESEMBER „SOSIAFURIN | Útgevari: | FØROYA JAVNADARFLOKKUR | Blaðstj.: Villi Sorensen. Box 76. Prentsmiðjan á Heygsbreyt TELF 1820 Í NE SU ST TL so, at onnur enn teir sjålvir funnu teir so sera vælegnadar at skipa vidurskiftum byarins, so skuldi tad verið logið, um ikki tey politisku feløgini kundu funnið fram til teirra og stilla teir upp. At Kvinnufelagið stillar, kann væl sigast at vera nóg so rímiligt, tó at vit síggja tað ikki í nokrum av okkara grannalondum. Har er tað vanlig mannagongd, at slík feløg venda sær til tey politisku feløgini vid åheitan um at fåa tey at stilla kvinnur á listar sínar. Havnar Arbeiðsmannnafelag hevur altíð vilja gingið undir heitinum at verið ópolitiskt; men kortini hevur tað ferð eftir ferð stilla upp til bý- ráðsval. Og tað hevur vanliga eydn- ast tí at fingið 2 menn valdar. Tá tað á hesum sinni vignaðist tí so illa, at tað ikki fekk ein einasta mann valdan, so má hetta skyldast, at limunum ikki hevur dámt teir menn, felagið setti til valevni — onnur rímilig útleggjan av hesum vána úrsliti man neyvan kunna hugs- ast. Kjartan Mohrkom sjálvur annar — sum hin best valdi limur. — Tað er bæði legið og ótrúligt; men soleiðis er tað so. Ein legin samgonga var millum meistarar og handverkarar, og tað kann ongan uudra, at ein slík sam- gonga einki gott úrslit kundi geva — teir fingu ongan mann valdan, og væl gagnist teimum. H. C. W. Tórgarð hevur nú í mong ár sitið sum uttanveltaður maður í býráðnum, og aftur á hes- um sinni kom hann sær inn á lista, sum hann sjálvur fekk í lag. Jákup Simonsen, ið sitid hevur í býráðnum eina stutta tíð, royndi eisini í sjálvdrátti; men har bar einki til hann dumpaði. Henda roynd hansara voldi, at gl. sjálvstýri, har hann er ein av stuðlunum, held- ur ikki fekk nakran mann valdan. Og hitt gamla Havnar Framburðs- felag fekk ongan mann valdan í býráðið — Kjartan Mohr hevur beinpiðað felagið. Sambandið basti 2 og tjóðveldið 1 manni. Javnaðarflokkurin fekk báðar sínar menn afturvaldar, hóast ein arnnar listi var innlatin við 2 javnaðarmonnum á odda. Ein veljari. Skálaberg var á Havnini ígjár. Ein ogilignr hópur av fólki var um- borð og hugdi at hesum stóra og prýðiliga fari. E. Kjølbro, H. Djur- huus, J. P. Henriksen og skiparin hildu reður. Fólk var hugtikid av hesum stóra nýmótans dygdarfari.