leygardagur 16. november 1957síða 4

| ES ni 3 på Vigdur teim SJÓLÆTNU 1. november — allahalganadagur — er vigdur okkara sjómonnum, sum í bardagatíðini miklu 1939-45 sigldu í fiskivinnu og aðrari sigl- ing og fullu fyri land og fólk. Hesin dagur må sigast at vera ein vælhóskandi og sermerktur dagur til at minnast okkara farnu sjó- garpar, sum so trúgvir sigldu um tey brúsandi og minuløgdu høv, eins og himmalin eisini hevdi hug at goysa eldkúlur yvir teir, og fingu teir sum trúgvir víkingasynir til løn — grøvina undir tí bláu bylgju. Allahalgana minnir okkum ikki bert á okkara deyðu. Hon minnir okkum eisini um so mangt annað, | stóra, hvíta ; sum td. sýnið av ti flokki, sum Jóhannes doyparin sá framman fyri lambið íklætt hvít klæðir, við pálmagreinum í hond- um og eisini við frískum tárum á kinnum frá teirri stóru trongd. Nú eru 12 ár liðin síðan bardagaárini og alla tíðina hevur verið siglt — ikki varð lagt upp, tí neyðugt hevur verið at sigla. Og nakrir eru teir, ið hava funnið sær grøv undir tí bláu bylgju síðani tá, og kemur tað framvegis at henda, so leingi tað finnist ein siglandi fjøl her á landi. Slættasti sjógvur og brattastu bylgjur, byrður og andróður skifta um høv, silvetnislogn eftir ódnarstorm fylgir — so er hon ferð vár úr voggu í grøv. Deyðin hyggur ikki at tonnunum. Tað hava vit prógy fyri í so mongum forum, og ikki minst júst í hesi tíð, táið hugsað verður um teir mongu ungu sjógarpar, sum vóru við trolaranum »Stella Argus«, og sum nú so glaðir í huga høvdu sett kós fyri at vinna upp land og síggja Foroyar, foðioyggjar sínar aftur. Men hetta mál skuldu teir ikki náa, tí hann, sum ellum valdar, hevur longu tá ein verður borin í heim, sett eitt mark fyri, hvar ein skal fáa hvíld — undir grenu torvu ella undir bláu bylgju. Men vitu- ligt er tað, at svárast kennist sorgin hjá teim, ið avvara, tá tað verður í vátari grov. Ein sjómaður søkir ongatíð sjógvin bert til sítt egna besta, men fyri alla okkara tjóð, og drýpur tí fólkið alt sam- alt hevur í eyðmjúkt og takklæti í tí stóru sorg, sum hendi í farna mánað. Gud! bjarga tó fólki um firðir og hov, har mangir av okkara funnu sær grøv; til havs hevur farid so fagur ein skari, hann hvilist har úti, men vaknar ein dag og syngur frá sjónum hitt himm- alska lag. D. ]. Sørensen. Skodsborg-baðið Skodsborg-baðið hevur opið hes- ar tíðir: Mánadag til hósdag . . kl. 9—18 Friggjadag +... kl. 9—14 Leysardag «+... kl. 18—21 Sunnudag ..... + kl. 9—14 Finsk baðstova. Kar- og ljósbað. Tif, 2131. TIL GAMANS 09 álvara Størsti veikleikin hjá fíggindum | sosialismunnar er, at telt stoðugt mugu ásanna teirra egnu ringu samvitsku #4 Í seinasta blað nevndu vit, at meira enn 100 ár vóru farin, síðan fyrsta blað 1 Stutta tíð seinri kom útí Grønlan kom hin fyrsta mállæran. Ein prestur hevði skrivað hana, men maðurin, ið læt hana prenta og geva út, sígu! soleiðis í fororðinum; „Tað hevur tíkið langa tíð at prenta hesa bók. Tað er ikki mín skuld, men skrivarans. Stavsetingin var burtur úr vón og viti. Nýtslan av komma-teknum var ring, men serstakliga hevði hann heilt misskilt semikolon. Tí havi eg verið noyddur til at rætta bókina; lutvis umskrivað hana, og eg vóni nú, at henda lítla bók verður lesarunum til gleði og gagns.“ *x Hann hevði ikki meira at týða fyri hana, enn ein tómur brunnur fyri eini kamel. Síðan norska arbeiðarastjórnin tók við ræðinum, hevur tað stoðugt gingið framá hjá tí arðeiðandi fólkinum í Noreg, Í lotuni fara fram samráðingar um at ; skipa eina serliga trygging (pensjóns- skipan) fyri norskar fiskimenn, ið framm- anundan hava nógv betur arbeids-, lønar- og livilíkindi enn teir føroysku físki- menninir. Her á landi er annarleiðis vorðið hjá | fiskimanninum. Hann hevur onga trygg- ing móti vinnuloysi, onga sáttmála- bundna lonartrygging í mun til lívi- kostnaðin, onga tíðarhóskandi sjúkra- trygging, onga haldgóða skipan, ið tryggj- ar honum ræðið yvir egnari veiðu, onga minstulønartrygging, ið samsvarar dvr- tíðini, onga eftirlonartrygging, tá hann leggst upp, lítlar og ongar møpguleikar at ogna sær egið veiðufar, lítlan og ongan tiyggleika, tá tað ræður um at reka egið far o.s.fr., o.s.fr. Men hetta er kortini íkki annað enn náttúrligu fruktir kap talistiska stýris- lagsins brævi frá manni úr eini av 1jal } nu bygdur Vi eru ikki bert Í otnt! € ið hevur okkum í huga, er Foroya gjaldstova. Aðrir tykjast leg; ja vertin í, um vit liva ella doyggja. Ikki eitt oyra til vegir, Ikki eitt oyra til lendingar og tá vit nú endaliga hava fingið eg ð útvarp, verður okkara lutur í hesum lítið annað enn hitt vanliga it da So skjott sum vet irmyrkrið sýgur yvir landið, kódnar útvarpsroddin úr Havn í buldri, braki og oðrum & jóði. Men sum altíð: Vit gjalda fullan “ prís fyri lítið og lætt — KRING KNØTTIN Hús Sameindu Tjóða í New York tyk” ist longu vera ov lítið, hóast tað er 175 m hogt og í 39 hæddum. Tá aðalfundur ST's kom saman til fundar í nýggju hølunum í 1952, vóru limalondini 60 í tali. Nú eru tey 82. Hesi oking roknaðu menn ikki við; ið hvussu er ikki so snarliga. Víðkanir hava tí longu verið neyðugar. Upprunaliga var rúm fyri 350 fólkum í matarhellini. Í fjor mátti hon víðkast og tekur nú 690 fólk, men ov trongt er, tí 1.500 fólk ganga dagliga til kost har. Í hesum mæta glashúsi arbeiða íkki minni enn 12.000 fólk. Aftrat hesi mannamúgvuni, ið hevur fast tilhald í húsinum, koma hagar íkki minni enn 1 milj. ferðafólk árliga at forvitnast in at síggja. og oll fáa tey hvonn krók- id Amerikanskt blað sígur arnar; „Norsku víkingarnir, ið tóku stóran um víking- part av Bretlandi, vildu neyvan verið farnir úr heimlandinum, um síldin ikki rýmdi úr norska landgrunninum, Sildin var høvudsfødi teirra, og tað var, með- an teir vóru á sildaveidu, at teir tóku Bretland og raktu við Ameríku.“ 5 spurningar 1. Hvussu nógv skegg rakar maður, ið rakar sær dagliga, burtur hvorja ferð? 2, Hvor er bjartasta stjørnan á himl- inum“ | | t 3. Hvor segði: „Í Foroyum skulu før- oyingar ráða og ikki danskir sosial- ístar.“? 4. Hvussu langt er upp til månan? 5, Hvussu nógvir læknar vóru í Fer- oyum í 1950 í staðin cassan, vildi tú um 25 ár átt umleið 55.000 kr. innistandandi. at ítalskur vísindamaður hevur funn- ið eilt nýtt evni móti smákyktum. Tað er tiggjn ferðir sterkari enn DDT. at stórt læknatrot er í Svøriki, hóast millum 800 og 900 útlendskir lækn- ar eru teim svensku til hjálpar. at tað tekur eini bi 65 ár at gera kg av hunangi, men so leingi livir 1 hon íkki. at eitt nylontog er helvtina sterkari enn ein stålwirur, sum hevur somu atí løtuni er LINDA mest vanliga gentunavn í USA. at í heiminum eru 1.500 sløg av súg- djórum. at hvalir aldri drekka sjógv. TAÐ ER VERUNLEIKI at ikki kom gongd á, og eingin ellis- rentulóg kom í gildi her á landi, fyrr eun javnaðarmenninir komu á ting. at fólkaflokksmenn av ollum alvi undir krignum royndu at billa fólki inn, at peningurin fór einki virði at hava aftan á kriggslok. Hetta hev- ur seinri verið mongum manni at bana. at íslendingar mugu arbeiða 1 '/, tíma fyri 1 kg av lambskjøti — føroy- ingar 2 tímar. BARNAMATUR Rætt í seinasta blað: 1. Nei — 2 1.399 kv. km. 3. Enniberg :- 4. Magnus Heinason — 5. 999. Skrivið tykkum upp á eitt papp'r: 10 | tíggju litu. Nú skulu tit vid at skriva eina bara eina beina striku broyta hetta, soleiðis at har ístað- in fyri 10 Í kemur at standa Í | pegil Tað er sera lætt bara tit fara eitt i sindur snildisliga avstað | Svar uppá 5 spurningar: 1 Umleið 6 m 2. Sirius 3. Poul Niclasen 1 | ) km 2 Undir bardagaárunum vóru orðini: FULLVELDI, KVETTING og LOYSING at fínna nærum í aðruhvorjari reglu i Dagblaðnum. Fyri 7 árum síðan varð Dagblaðið kemiskt reinsað fyri hesi yndisorðini frá teirri fólkaflokksku øs- kunnu ingariíðini. Fólkaflokksmenninir „dresserasts til alt. *x Úr danmarkarbrævi: — Danmark er eitt frálíkt land — her nýtist ein ikki at drekka hárvatn. — pi Einki arbeiði er ógjorligt fyri tann, ið ikki skal gera tað sjálvur. BRNSARNNNNANDINDSISEINDDIINIIDDOLE. AN MILLUM UNGFÓLK INDINISSININISDEININI Per við læraran: Kann eg sleppa til hús? Eg fái ein beiggja í dag. Lærarin: Hvussu veitst tú tað? Per: Jú nú hevur mamma ligið 3 ferðir í seingini, og hvorja ferð havi eg í seingini. | fingið eina systir. Men í dag liggur pápi x Ein gamal maður var komin á sjúkra- húsið. Tá hann fyrstu ferð skuldi fara til songar, kemur ein sjúkrasystir og spyr: „Hava tygum pyjamas p* „Nei, læknin heldur tað vera blind- tarmin,“ *x — Mamma, í dag smakkaði medisinið ikki so illa. — Tað var frálíkt. Tú tókst væl skeið- ina fulla? — Nei, eg fann onga skeið. So eg tók tað við einum gafli ístaðin. x — Í nátt hevði eg ein ræðuligan dreym. Eg droymdi, at eg var havnaður á eini óbygdari oyggi, einsamallur sam- an við tveimum ungum gentum. — Tað mátti verið ein herligur dreym- ur fyri ein konufólkarev sum teg. — Nei, eg droymdi, at eisini eg var ein genta.