mikudagur 23. desember 1959síða 1

| v NR. 52. | MIKUDAGIN 23. DESEMBER 1959 FRÆLSI JAVNAÐUR BROÐRALAG 32. ÁRG. SA SA SINU TINNI matnum BARNABYLIÐ Homme | Veðrið var hendingagott, sjoslætt, = og, um meg minnist rætt, ikki eitt | lot —" — —— = | Um leið heimi á Rivi, róðu vit | = okkum fram á ein planka úr góð- = um nýggjum viði. Hetta var í 1917, og nógvur reki var tá at finna. Vit tóku plankan inn. Annar endin varð stungin inn undir toftubekk; og lå hann út um lærið Komnir vestur á Nes, varð kast- að. Tað stóð á hondum at draga Fiskurin var nógvur, og tað var góð ur smáfiskur og út móti málfiski: vit vóru kanska ikki allir líka góðir = snórismenn. Men vit royndu. tað vit = | orkaðu. Eg elski hitt gamla, hitt brimbarda býli. 51 = Kev dýrastu minni mær berast í sjón, Men ikki høvdu vit sítið leingi, Jó = um dagar so fagrar við ljósi og smíli, tá hann tók at anda av landsynningi, Soleiðis var tað her i Føroyum, og = sum einans teir finnast á heimlandsins lón. og, hóast eg ikki dugdi at fata tað. sumstaðni er tað so enn, at tá ið = gjørdu teir stutt av, drógu snørini hann køvdi av í mjørka, máttu = Har lærdi meg móðir, at fjålga og æra = | inn og settust til árar Teir vildu menn. ið staddir vóru millum bygda, tann blett, har eg ljósið av fyrstantid så, sleppa av Nesinum, áðrenn eystfall- við størsta ansni halda seg til varð- har rætísinn og mildi var barndómsins læra. ið kom upp, søgdu teir, ti tá gjørdust arnar. um tað skuldi eydnast teim Har lærdi eg alt, sum mítt lív byggir á. hesar leiðir vandasjógvur at finna heim. Skjótt vaks hann vindin so mikið. Lætt var at missa varðarnar úr Hvar enn eg man fjaðka, so leitar hann hagar = at sett varð á segl, og árarnar lagd- eygsjón. Og har var so mangt, sum mín hugur, har sorgleysur dagur mín rann. ar inn kundi villa og ørkimla, stórir stein- Ei nakað kann metast við barndómsins dagar. „Hann vaks støduet vindin. og nú ar til dømis. ið vóru meinlíkir vørd- Bert minnini liva um skeiðið, ið svann. fór at verast heldur óslætt. ti land- unum. synningur á fallandi vestfalli er Tað ráddi um at vera ansin og : Eg elski hin blettin, sum veitti mær skyli 3 ringasta ætt i Nólsovarfirði. Tað var ikki villast burtur frá vørdunum. Tí = tå landnyrdingsfrodan um londini lá. skjótt, vit máttu repa seglið | hann. ið viltist. hevði ilt við at finna = Eg elski hitt gamla, hitt brimbarda býli, ; Pápi styrdi, abbi sat við draeið aftur á rætta leið Osijørliet var tað = men tað skilir tú valla, hví tað er svá. og eg við skeytið. Abbi sat í evs kortini ikki: tað var heldur ikki rúmi. og hann ovsti, hvøria ferð. Leyslig týðing HD báturin tók ein skvamn inn Plank- lætt. . a tti1 vit | f : Betlahemsstjørnan var stavnhald an máttu vit lata fara. ti aldan lyfti i | F p so hart upp undir han if teirra vitru manna úr Eysturlondum MUNN ' 7 ll MN var“ for ; ir Í 1 vandi Henni fyledu teir, og teir viku onga- | lP ' i i k | Hm | P ; í ..: stokkin tíð av leiðini. Hon var tann viti og | tann varði. ið leiddi teir til staðin, Fl y y! JU R Í i | | A | M | nn | 5 . % … - i på FÅ i 1 ; ) har himnakongurin varð føddur jóla- í VI )} AN H þ | í A in Ti ; y h nátt | 1 mi } LI ( Í ft r 7 « si í 1 Fisini vit megu fylgja Betlahems- Fø mundi ikki vera meira enn 82 | Hetta er fyrsta og eina ferðin, | Ab IA gin VÍ et i EU * | stjórnuni. um í kkun kal heppnåst år. lá eg var at vérða ert summal n rt Barna una í H If 18 L Í | | | y , FE ; H 1 1 Í Í HI v yt koma leiðina fram til himnakone- Í úti í Nólsoy. Eg búði hjá Jákupi og | | tinum henni. Oo Ía N < oma KI Í : ; N ein i | ; in. frelsara okkara, sum fø ldur varð Mariu í Líða. Har var gamal vin N gi eg, abbi mín eitur | Helst n | 1 jólanátt | Lp millum hi Í ) KAT | ti p hh ól | Men tað er s } | 1119 nn ko h í manet Í t t } St 14 ye Vir I i | i skal ti kal y av leiðini! tur á hesa vitjan mina har úti fyri Vit kendust B | | | D . 1 1 1 1 vet for len h im f kl nun , Himnahválvið var og er Y virsátt máum hálvthundrað árum síðan | t Heilsa honum fi I jø ' ; við ølampand! vakrum stjórnum; men her ski | tó einans y ri t kalur | ; men tad er einans ina, 10 VISIT ini hending Í | ) ru tygum MJ! | dg so t | + lanri leiðna til Betlahems Fingin Onnu! Fin dagin, eg kom gangandi hú K LL. { | mn BOM Í | «1 1 oO Í av hinum hundraðt isundtals stjørn- anna millum. møtt: eg num nl A kalur I NEvI r | j Ju > X t I DK Í unum kann le Sa teg hagar tær um manni, um teðgaði á a tala Í | Hes orð | kunnu einans villa teg a leið. SO | við m | | | vakrar tær enn kunnu tykiast okk- Eg haldi ikki, at har 1 }! M ru kur ár | li eg hann um. Tað ræður ti um at finna hitt | hægri enn medalmadur, men br | 13 år, tå vit ein | ur p rætta stavnhaldið vaksin var hann, hvítt skegg, myrl | tar Í vestur á ves | ÓNu! Nú fara vit at halda jól, og sták- | dýffulhúgvu høvdinu bláa | (Kirkjubønes) við snørt | Þú i I inin er nógv fyri at gera líni so gju og knæbu : 1 ikki Báturin Y lítil. kundi ikki nevn- | | ta hugnalig og vøkur rligt kann | minnist eg. hvussu hann kødd t vid heitinum >lítið fyramanna- | hjålma vera: bygd og býur og hvørt manna- | ur | fara, og vit vóru 4 »menn« á hon- || ) H | n era: býli | Hvor er tú, stakkalur? spurdi ! um. Tað var abbi min og pápi min, | lovr ikk há cm lroinoirnir eg 1 P reka ha in r SO Vil DdAðll ig rer Felt, mi K | Hetta helt r Í o eo tíð Jú. tað greiddi eg hon ) frå bróðir mín, m va yngri | Í; | { Vit ocva Í | oavur ! í kun J SO, SO Cl Pól í B irstovu enn | | 4 | } Í; 11 í standa næst | | | r Vil 1b! n, helt hann Vi du heim eftir vestfa ; | 1 rovn | n håt | Kapa || 1 1 4 oleði } furi ir og I ykkun FA LL: ||| |, | í i sjálvum | M [ ) | Í 1 | d- Í | í 1 i if ; + Í 1 — … | ur um. er. at ikki alt hetta skærtid | | og lió Í | lan stákan fyri at | | ' ' 1 Jet 1 | Í | Hur okkum v | yin un Í me | | I r Í ' vi | AI EÐUIG 10! | | eina n | 4 | | ILLEU'ILNJI i ii | | fin 11 1 X N finna Í bs um okkum skal ro | ) al Hil | } | Í …, pg í nátt í Betlahem, til frelsara okkara. | | | | sum lat seg føda hina fyrstu heilagu | | | 12 , | lan | jólanátt. www Å — | i |