leygardagur 23. desember 1961síða 1

SOSIALURIN FRÆLSI Jólini 1961 „Friður á jørd, og í menniskjum : góður tokkik — Soleiðis endar jóla- evangeliið, og hesi orð hava ljóðað | kring allan heim hvørji jól i nærum 2000 ár. Mangan hava menn hildið, | at tey hava hóskað illa til ta veru- | ligu støðuna í heiminum, men mannabørnini hava roynt at ugga seg við, at heimurin var so ungur enn, og at hetta við friði á fold fór at vera ein verunleikur, táið menn- iskjan fór at vera meira búgvin. — Men ikki hevur verið so. Tað hevur staðið við og versnað, so skilið í heiminum hevur aldri verið so ringt, sum tað er jólini 1961. Nú er so statt, at ein kemur sær illa at taka orðið frið upp á tunguna. Tað er stríð kring allan heimin, og har ið einki strid er, har hótta teir hvønn annan við stríði. Mannabørnini kenna seg hjálparleys og ótrygg. Tey biva av ræðslu fyri ti ræðuliga veru- leika, at menniskjan hevur tíkið sær alt vald upp í hendi, so tað sum teir vísu fyri fáum árum síðan hildu vera Ogjørligt hjá Guði at lata jørðina ganga undir við eldi tað er nú gjørligt hjá monnum. Tað er jú lutur hins einstaka ikki at vita á morgni, hvar hann á kvøldi gistur, men viðurskiftini í heiminum eru soleiðis í dag, at allur heimurin kann vera týndur áður enn vit vita av. Sostatt er tað einki at siga til, at mannaættin er óttafull. Og hvat er so orsøkin til alla hesa órustan? Jú størsti parturin av heim- inum hevur trælad fyri nøkur fá. Hetta vilja tey ikki longur finna seg í, og nú bróta tey trælaokid. Milli- ónir líða, eisini hesi jólini, bæði hungur og hall. Í Honkong búgva um lag 3 milliónir menniskju, ið novdast at liva fyri minni enn eina krónu um vikuna. Í Indiu liva eisini leiri milliónir fyri minni enn tað. Nærhendis Bethahems vøllum, har jólaboðskapurin ljóðaði á fyrsta sinni, búgva hesi jólini um lag % million av flóttafólki. ið illa vita sær bitan inn i munnin. Í Nordurafriku, har bardagi hevur verið alsamt síð- an 1939, búgva 150.000 børn, ið dag og dagliga svølta, og nógv av teimum eiga ongan góðan. Og alt meðan sita vit her heima og hava tað so gott. Ti noydast vit at seta henda spurning til okkum sjálvt: Hvat geri eg fyri, at tað kann vera friður á fold? Og har eigi eg í fyrsta umjari at skilja jólaevangeliið um Guðs kærleika til mín, ið siti Í myrkri og skugga deyðans. Havi eg skilt dýpdina av hesum, at Jesus kom til heimin fyri at bjarga mær, so skilji eg samstundis, at hvort ein- asta mannabarn er mín granni, sum eg eigi at hava umsorgan fyri. So eigi eg at gera tað móti grannanum, sum eg vil grannin skal gera móti mær. Høvdu vit øll skilt hetta, tå hvarv allur ótti. Tá kom friður á jørd, og tá fingu vit eini gleðilig jól. Johan Nielsen. NS |; = = - " JAVNADUR {LI Tveir dreingir komu varliga gang- andi í mánalýsinum oman millum tey ytstu húsini í bygdini, hildu síð- an út eftir tí náttarfrystu mølini, oman á helluna, at einari lítlari vík. Teir vóru báðir sjóklæddir. Annar bar eina skjáttu á baki og hin tvær árar á økslini. Undir einum lágum kletti, innast , , Jólagávan Hans Dalsgaard týddi eftir Guðmund G. Hagalín. NR. 51. LEYGARDAGIN 23. DESEMBER 1961 BRØDRALAG 34. ÅRG. | Í »U—humm, — einki tor; eg at gera av um tað, óreinsetta, — nei, mr gamli, = upplagsti útróðramaðurin segði tað sama sum útvarpið. »Heldur gamli Jákup, at tað eru líkindi, at lata teir fara til útróðrar í dag?< kundi hon spyrja hin gamla | og ansaði væl eftir, ikki at nevna út- varpið, tí at gamli Jákup helt lítið um veðurspáir. Hann segði, at gamlir sjómenn hirdu lítið, hvat has- eg taki ongar ábyrgslur av tí, at has- in kloddin, har í norði, ikki fer at losa so mikið, at tað verður sjó- monnum tínum ovboðið, Gunnu- toppan.« Dreingjunum toktj hetta nógv av- gjørt, at hann skuldi kalla móður teirra barn, skinn, óreinsetta og toppa, men hatta orðalagið hevði hann við oll, kallaði t. d. sjálvan kommunuformannin »rånskroppurin, slødursettur«, — og sum oftast var vandaleyst at fara eftir tí, sum hann segði um veðrið. Í gjár vóru teir komnir til hans- ara, har sum hann stóð úti undir vegginum og studdist fram á stavin. Og Torkil hevði spurt hann, bara so- leiðis, sum einki skuldi verið: í víkini, steðgaðu teir á. Har var eitt loft undir klettinum, so mikið rúm- ligt, at ein lítil bátur fekk staðið har. Sjógvurin hevði holað hendan skút- an út so við og við fyri ævilangari tíð síðani. Landið var hækkað, síðan sjógvurin hevdi útint hetta verk, so at nú stóð bátur tryggur har í skút- anum, um tað so var í ringasta vetr- aruppgangi. Har stóð bátur, sum faðir dreingjanna hevði átt, og sum teir vóru slopnir út á flót við í vár og í summar, tá bestu líkindi vóru. Móð- ir teirra hevði latið gamla Jákup ætlað teimum um veðrið, hevði sloppið teimum avstað, tá hesin ein | ir lærdu søgdu. Tá var barametrið | frægari, tó tað var illa eftirfarandi eins og alt hetta nýggja, best mundi roynast, at menn litu á eyg- royndirnar, jú madur!« Áðrenn Jákup gav nakað hugdi hann upp í loft, beit á kamp- in, rendi eyguni í ymsar ættir, snýsti og dró andan djúpt og klóraði sæ í skegginum. So segði hann tå sum oftast — heldur óskiliga, ti hann var vordin næstan tannleysur: »Sja, Sjú. Jú. man tað ikki vera, barnið? Ég haldi, tað átti at | verið vandaleyst, Gunnu-skinnid.« Men vidhvørt kundi hann eisini siga: unj og svar, Vit ynskja ollum landsmonnum á landi og sjógvi eini GLEDILIG JÓL við tokk fyri árið, ið fór, og fram- bera samstundis bestu ynskir fyri komandi ári. Sjóvinnubankin Gleðilig jól og gott nýggjár ynskir Feroya Bjór ir 00 Í | í á veðrið, líkist Jákup gamli?« Hann hevði skimast, snýst og sog- ið inn andan, slent aðrari hondini av stavinum og klórað sær í skegginum: »Hvat tygum hann so. ålitandi, ju,« segði mátti verið ålmussudyrini. Næstan stilli av norði. Hevdi verið lagið manni at flotad út i Hovdadjúnið, ikki meira enn lítil hálvtíma róður við tveimum árum í slíkari logn, sum í dag. Har dró eg einaferðina upp í bátan ein- samallur Torlaksmessudag. Sokk- haðin, skal eg siga tykkum, av blonkum toski, men nú hevur íkki í síðu) »Siå, »Haldi veðrið (Framhald á 4 Motiv og lag: O Tannenbaum. O jólatræ, o jólatræ, sum tú meg gleðir sera Mong jól mítt hjarta hevur frett tá stjórnun prýðir hovur títt. O jólatræ, o jólatræ, | tú gleðir barnahjartað O jólatræ, o jólatræ, tú gleðir barnaeygað. Tey skína sum ein himnasól, so glað, so glað um myrku jól. O jólatræ, o jólaatræ tú gleðir barnaeygað. So dansa vit, so dansa vit um grøna jólatræið, — ei grønkast bert í summarsól, nei, eisini um hvítu jól. So syngja vit, so syngja vit um ljósa jólatræið. úr VN Vi $ + * + + *