leygardagur 13. januar 1962síða 2

gå 3 ru tm Nr. 2 Løgmansrøda: SOSTALURIN Við vígslu av sjómans- skúlanum 4. januar 1962 Í norðbúgvum búði ein útferðarhugur og býr. Leið teirra gekk víða. Orknoyggjar, Sjettlandsoyggjar. Føroy- ar, Island, Grønland og Vínland móti vestri Suður eftir hildu teir til Normandiið, Suðurengland og víðari. Móti eystri løgdu teir gjøgnum Rus- lands til Miklagarðs ella Konstantinopel og longur. Okkara siglingarleiðina um klettum. Tá hevdu skips- ella bátsformenninir ikki navigatiónina og øll tey nautisku amboðini, skiparar, stýrmenn og skips- førarar hava til handa í dag. Men teir vóru funnvísir kortini. Stjórnur og bylgjunar ferð og háttalag og onnur náttúrunnar eyðkennir vóru kumpassin og nautiska hjálp teirra Hetta siglingarsnildi kravdi ikki minni av manni sínum tå til vits og gløgg- skygnis, enn siglingin ger í dag. Og sonurin lærdi av faðirinum, ung- dómurin av teimum eldru, ætt eftir ætt. Hesin fríviljaði. men fyri hvønn ein- stakan so forvitnisligi lærdómur og skúli ið fór fram á havinum, í bjørgum, und- ir húsunum, úti á bønum, í roykstovuni og allastaðni, har ið menn komu saman og høvdu frægd í at siga frá lívinum við øllum sínum viðbreknu rembingum, dráttum og vendingum. skerpti vit og manndóm í manninum. Og allir. sum fóru í bát, máttu fyri at kunna teljast millum rættar menn, duga siglingarskil á langfaraleiðum, mið legging og at kenna streym við íðum og afturundirgerðum. Harbalið var lívið. Herdi veddarnar. Vandi menn dyggar og fimar á fótum. Djarvar í ódnum. Knappar og fastar á hondum. »Roysni og brøgd at gera, æran var teirra mið,“ forfedrar hildu vesturleiðina, — og vit steðgaðu á hes kvað skaldið. Eg síggi teir í húðaskóm, stuttum buksum og troyggju við stav í hendi fljótar á fótum yvir fjøll og oman og nidan gjøgnum brekkur Sige! teir Í bjørgunum. Taka loftini. Kvikar við stongini. Síggi teir sita til árar og við róðrið, tá ið »Odnin brast å,« sigla ella rógva fyri lívinum til lands Manga staðni var hitt seinasta nosið hitt vanda- miklasta. tá ið teir í briminum passandt sær løgir løgdu at og allir sum ein knappir á land takandi bátin við sær í fer in eftir lunnunum. Ella tá ið eingin maskina, i vóru at líta á. mannin róðrið bundnan á dekk- stýrihús ella minsta skiól í i vid brotunum dynjandi nnsins lív. Mangan ov spurdust ongatíð aftur ur Fedrar rir! Siómenn! Vit strika húgvuna! T« glógvar okkum í eyg- um, sål og ! Tå knotur i føroyskum kongum! Og gott 2 okkum í beinið S6 gott t ið kvað: »Enn eru knotur í føro mn kongum.« Finki rik fen tev sterku eyd- kennir og konu sum mann- inum i sn eins og á garðinum bóru boð un ið enn ringt beiti. H wWið var rin góði. Hann var anna ogn! Tað. ið havid gav, var ikki svíkur í men bar í dygd øllum. Fongríka hav Gávuríkt uppå hug. Tú gavst ongar og toldi ongar undan- ktøkkingar. Har, ið maður drakk av tínum brunni var hann ongantíð vannbíttur.. Vit halda enn um ægirs vað og somu gomlu leiðir. Men tíðin stendur ikki í stað Hon kastar sær sum hvirlan, sterk i åtøkum og mikið kreviandi. Men ger skki lívið minni athugaligt enn hjá okk- ari gomlu forfedrum. Víkingaskútan og hitt gamla átta- mannafarið eru horvin. Nú eru skipini vaksin í hverjum og veksa. Siglingarøkid okt stórliga. Maskinan er komin fyri seglið. Himmalsins stjiórnur og bylgjanna gongulag er ikki longur nóg mikil trygd fyri at seta kós, hagar id ein ynskir, og bragdar- lívsmegi og árina og so langt ein vil leggja til havs og á fremmand høv og leiðir. Her er stórbroyting hend. Broyting, ið krevur hitt besta vísindaliga skil og kunnleika fyri at okkara sjómenn fram- vegis kunnu teljast millum teir allar- dúguligastu styrimenn og skipsførarar og handfaranar av maskinum og finastu nautisku greiðum og veiðiamboðum. Og vit vilja ikki gera okkara gævu forfedrum fyri skommum. Og hóast fáir og smáir í mun til tær størru og stóru tjóðirnar hava vit ikki aftrað okkum við at fara undir at veita okkara sjómonnum lærdóm og kynstur at sigla allan sjógv og troyta allar veiðu leiðir við nútímans veiduførum, hent- leikum og bestu greiðum. Her er talan um siglingarfrødi, maskin læru og allan sjómansskap. Málið er. at einki skin skal flotast á hitt salta hav, sum vit ikki hava givið okkara monnum nóg stóran og nóg goð- an lærdóm at røkja og føra og taka á- byrgd av. Her hevur landið saman við nøkrum av landsins stovnum og Tórshavnar kommunu reist eina prýðiliga borg til skúla fyri okkara sjómansstætt. Ein: ståsilig hús, Eitt vala arbeiði. Øllum teimum, ið hava starvast her, ar- kitekti, byggimeistarum, arbeiðarum og øllum ødrum, ið á ymiskan hátt hava verið við at ført byggingararbeiðið so langt. sum tað er komið, vil eg lands- stýrisins vegna veita hina hjartaligastu tøkk. Ymiskir trunulleikar hava verið, ið tarnað hava arbeiðinum. Men nú er í lagi. Vit fagna húsunum, fagna ar- beiðinum og gleðast yvir gott handverk Men tað besta er ikki ov gott. Ásannandi at so er, eru hesi hús við undirvisingarambodum giørd so fullfíggj að. at okkara gævu sjómenn her kunnu undir bestu viðurskiftum fáa allan tann sjómanslærdóm. ið krevst fyri at avrika hitt besta og dyggasta arbeiði á sjónum og í øllum lutum. hvat ið manning við- víkir. fult út vera kappingarførir, ikki standa skemri. men heldur fremri enn frægir í øðrum londum Lat hesi hús roynast hin besta smiðja. ið ár eftir ár burtur úr okkara valaliði verður at mýkja og evna avbera góðar åbyrgdarmenn og oddamenn í okkara vinnu. annaðhvórt talan verður um fiski | ieling ella fakmansstarv farmasig á ndi. ið må vera brúk fyri í stórri og størri mun m tað eydnast at fáa uppbyggingina heima framda í samljóð og samvinnu til okkara øking av sjó- vinnuni! er liðugur. og laboratoriið iingardeildin. Men Ti her kann ikki vera id tørvur er å fyri at esta úrslitið. her heikar á ervin kenni meg vera í samljóð við alt ið eg sig ki eigur at sum kann vei um MØgU- N okk sjómonnum hin lærdóm allarbest don Her inni skal ikki einans kennast sum staðið. hvar vit veita okkara sjómonn- um sjómanslæru og maskinligan og tekn- iskan kunnleika, men her okkara gævu unglingar í minni mun; kenna lívgast fram í sær hina brennandi tráina altíð og undir ollum umstødum at vera hin gamli foroyski gentlimadurin, ið kendi orð sitt vera lóg og so bindandi og álítandi sum skriv- ligur sáttmáli, og sum undir ongum um støðum vildi. at nakar av sonnum skuldi hava nakað at kasta honum og hans- ara heiðuri og æru til minkingar. Her inni skulu skapast og fara út í lívið menn, sum í arbeiði sínum úti í víðu verdøld sum heima roynast sum bestu gesantar og umboðsmenn fyri okkara lítla land og fólk og sum føra okkara merki til fragdar og sóma fyri tjóð okkara. So týdningarmikið og so álvarsligt og ikki smittin lakari er tað arbeiðið, ið her skal vera lúkað innan hesar dýr. Tað er væl í kensluni av hesum týdn- ingi skúlans, men eisini og ikki minni í gleðini yvir tann vøkstur og ta menning, sum vónandi í bjartari og bjartari lýsi eru fyri stavni, og sum skúlin er forút- setningurin fyri, at vit eru fylt av ben- ini um, at lagnan má vera skúlanum og tí dýra liði, hann ár eftir ár verður at BR EEN ——2iwa OR TODT 7 í ysi 13. januar 1962 Sambært lóg frå 12. mars 1923 um kommunala skattaålikning í Føroyum verður einhver, ið álíknast skal persónligan skatt ella vinnuskatt, og øll bóka- haldsskyldug í Tórshavnar kommunu trúa, tó um so er tóku sína í árinum 1961 teim sjålvuppgåvuskjølum, sum nevndin biðin um annaðhvort sjálv ella við full. við fulltrúargevarans egnu ábyrgd — at geva upp inn- ávikavist innan 15. samsvarandi Serliga og 31. útflýggjar januar 1962 skattgjaldarunum. verdur vist å, at hann, sum i yrki sinum vanliga nytir annad rakstrarår enn ål- manakkaárið. hevur rætt til at nýta hetta í sjálvuppgávuni. Hesi utfyllingarblød verða at endurflýggja TÓRSHAVNAR LiKNINGARNEVND. Tað verður beinleiðis gjørt kunnigt, at hann, sum ikki í tókum tíma gevur inntøku sína samsvarandi áðurneyvndu lóg, missir rættin til at mótmæla skatta- álíkning síni, um hann ikki kann vísa á, at skattaálíkningin er meir enn 25 % hægri enn veruliga inntøka hansara. Er munurin meir enn 25 %, skal hann gjalda skatt av veruligu inntøku síni við 25 % í viðbót. Hann, sum einki útfyllingarblað hevur fingið, eigur sjálvur at snúgva sær til TORSHAVNAR åvirkan å LIKNINGARNEVND,tå møgulig mistøk við útbýtingina onga undannevndu åsetingar hava. Persónar, sum eru skyldigir at føra løggildar handilsbøkur, og skattskyldig deyðsbúgv skulu saman vid sjålvuppgåvuni senda inn raksrarroknskap og upp- gerð yvir figgjarstødu við rakstrarársins byrjan og enda. Sjålvuppgåvur, sum ikki eru innkomnar áðrenn ådurnevndu freistir í tí fyri- skrivaða sniði hugsunnar. og rætt undirritaðar, kunnu ikki verða kravdar tiknar til um- Arbeiðsgevarar verða bidnir um at geva frágreiðingar um goldnar lønir o. a. m. til arbeiðsfólk sitt, og mugu teir innan 15. januar 1962 senda líkningar- nevndini hesar frágreiðingar, sum teir eru skyldigir til samb. $ 34 í ådurnevndu lóg. Um arbeiðsgevari ber seg undan, kunnu hesar frágreiðingar verða kravd- ar fram av yvirvaldinum við dagbót. Somuleiðis verður kunngjørt, at hann, sum til skaða fyri kommununa miðvíst gevur skeiva sjálvuppgávu ella gevur líkningarneyndini skeivar upplýsingar um inntøku ella ognar- til kommununa bøtir upp til og førimunarvidurskifti síni, verður sektaður vid, at hann 10 ferðir tann skatt, hann hevur svikið. Øll verða biðin um at skriva nøvn og bústað (gøtunavn og húsanummar) skil- liga á sjálvunpgávuna, so tey verða ikki misskild. Húsaánarar fáa at vita virði av bústaði í egnum húsum við at venda sær til likningarnevndina, máltr. ze Hold fast ved det faste brændsel - skift til... dobbelt termostatstyret dobbelt brændselsbesparende PÉ VALDEMAR LÚTZEN ODENSE LENE SSD LL SSR DE AR UR IR AÐ hýsa og fylkja innan sínar veggir, góð og miskunnsom, so hann myndarliga talað iv sønnum altid verður at standa á hæddini sum ein lýsandi varði, ið tjóðin fagnar. veriir og froist yvir. Tað er landsstýrinum mikil heiður og stór gleði at handa tygum harra Dån- jali Jákupi Joensen, skúlastjóra, og lærarafylgi tygara hesi prydiligu hús til Føroya Skipara og Navigatiónar skúla. Við hesari handan fylgja tey allra- bestu og hjartaligastu ynski um eydnu og góðan byr og langa framtíð og góða fyri skúlan, tann statt og tað land og fólk, hann skal offra og víga kreftir sín- ar at tæna. Guds signing og varðveitslu verið yvir skúlanum og latum okkum ansa eftir, at kyndilin altíð má lýsa reinur og klár- ur, til vísdóms og fyri tí reina og ikki slókna, so leingi klettar halda, og land okkara hýsir gævum sjógørpum! 1068, Rektarsgøtu 2. TORSHAVNAR LÍKNINGARNEYND Hvar hevur sína framtið at gleða seg til - at stúra fyri - at tryggja- Snúgvið tygum til ein HAFNIAMANN Tryggingarsambandið FØROYAR Tórshavn, Tif. 1090. Umsjónarmaður: JOHN SIVERTSEN í Kristnastovu, Tif. 1721 Sosialin | | | | | | | So bílegg hann hjá | | postverkinum * Unnmaskingar Lat sokkar tygara maska upp hjá HELFRID HERMANSEN i Dr. Jacobsensgøta 5.