leygardagur 14. apríl 1962síða 2

Nr. | SOSTALURIN 14 Sundalagið - Skålafjørdur Um påskirnar eru hesar broytanir iferdaætlani: { SNAR-vaskað Hósdag 19/4: VaSki. FØROYA JAVNADALFLOKKUR Sigmundur kl. 7: Térshavn—Toftir —Strendur-—Kollafjørd—Kalbak centrilugerað og turkað ; Tórshavn Gluðstj Levi Vernan kl Tórshavn -Oyru Hvalvík--Hósvík—Selatrað — Tórshavn SN R Í ør A co Fríggjadag 20/4: Eingin sigling mð ; =VOSk | , Leygardag 21/4: Sigling sum vanligt kl. 7 og kl. 16 a A . Sigli anlet í | Kl. 7 og kl. Í Bøgøta 14 Mánadag 234: Sigling sum vanligt úr Tórshavn kl og kl. 16 Brentsmiðjan á Heycnbrt Tysdag 24/4: Sigmundur kl. 8 nn á Skålafjørbin sum vanligt, men fer av Toftum norð á Kollafjørð og so til Havnar fernan kl. 8. Nord á Sundalagið sum vanligt, men fer ikki inn á Koll- fjórð fyri; suðurgangandi. EG TAKK! TYKKUM HJARTALIGA bæði av bygd og í bý, sum á ymiskan hátt gleddu meg á 70 ára fæðingardegi mínum AS THORSHAVNS MÆLKEFORSYNING & MARGARINEFABRIK Petra Bech, Trongisvågur Heldur tå ikki Sosialin ASM MDD LO: 730 UNNIN KDK DØSS GROT OC SKERVUR [| Øl, 10 vdje keyp. skerv ella gró. eiga at venda sær til | Hold fast ved det faste brændsel - skift til... kommunukantórið. Grót og skervur megu verða goldin fyrst, áðrenn tey verða heimtað Bilstjórar verða ámintir, at teir ikki kunnu heimta grót ella skerv uttan við einum lími av vegnevndini ella einum umboðs- $ | So bilegg hann hjå | postverkinom | manni fyri kommununa. FROÐBIAR SÓKNAR KOMMUNA | ( Kunngerð . HALDIÐ SOSIALIN | AUNNJ | — Tad verdur hervid gjørt kunnugt, | at vegstrekkið frå brúnni um Tor- | o æ 8 mannsá til brúnna um Lopranså á | vegnum Vág—Sunnbæ verður stongt | S Á t Hl == ba á Ø r (svensk) fyri alla ferðslu í tíðarskeiðinum frá | 14. apríl 1962 klokkan 12.00 til 25. | apríl 1962. fáast hjá Orsakir til, at hetta „spn | mod verður stongi er, at báðar tær | dobbelt brændsslsbesgarsnds ; nevndu brúgvarnar skulu umvælast | Pí Maria Poulsen 6 breiðkast ere VALDEMAR LUTZEN 2000 — 2001 FØROYA LANDFUTI, Térs- | havn, tann 12. april 1962. | I ——iIiIWiwwh —————nwwwawÉ Jørgen larsen. ' 3 HEDIN BRU: erøvina? So fær tú ongantíð at vita, hvat tað er at vera konu- folk.« LEIKUM FAGURT ……. Hetta var alt til stuttleika. sum vera man. Men av ti, Elsba saknaði mann og børn, kom hetta fram fyri hana aftur nú. ME í hon sat einasamøll her og seymaði og hoyrdi lýregnið glymja á takið í myrkrinum »Tad er so legið við ti,« hugsar hon við sær og tekur eitt spegl at hyggja í. veg eri tá ikki misháttari enn so mong, sum gi't eru.< Hon minnist seg heldur ikki hava I: borid seg undan hesi seinnu årini, umenn onkur drongurin FAD var líðið langt út á kveldið; men hon seymaði alsamt. hevði havt lyndi til at nærkast, heldur stuðlað til so spakuliga Hugsar við sær, havi eg lovað eitt plagg, skal tað eisini vera Best sum hon situr og hyggur í speglid, stivnar hon í andliti liðugt til tíðina. Hvor hevur stundir. at ganga og renna her hjá og støkkur á fótur. ÞÁ, tú altvaldandi. eg ert vorðin gomul. mær til einkis aldur sæst á mæra og hon hyggur staroygd at einari nyggjari Nú bar tað eisini soleiðis til, at hon hevði verið hot burtur rukku undir eygunum og einum eisamallum, reyðum skegghári. frá arbeiðinum í gjårkvøldid. Helt triatiåra fødingardag. Hevdi ið stendur og ragar uppi yvir øðrum munnvikanum. Andlitið o boðið nøkrum vinkonum saman. Har hevði verið sutlad trútnar í gráti. Hon hevur armin á loft og ætlar at:ripa speglid kaffi og mosnað til langt út á nåttina í gólvið. men aftrar seg og heingir tað aftur á seymin við rang- Vinkonurnar vóru allar giftar og talaðu um mann og born: uni úteftir. Leingi vålar hon á gólvinum. alsamt haldandi um »Adu, sum maður min er eitt frálíkt menniskja. Veitst tú „hvat munnvikan við skegghårinum. Tað myrknar rundan um hana hann segði við meg í gjárkvoldið ... Hvat er tað nú, sum liggur og gnagar í sinninum? Á. jú Tå tók ein onnur við. Hon hevði ein upp aftur itari mann. >Ég hetta, vinkonurnar søgdu í gjårkvøldid: Alsamt seymandi leggi einki í nakað uttan at vera saman við honum. Nei, tá ið jomfru. Geldkokkur. Fer í grøvina, og veit ikki. hvat tað er at hann tekur tvørtur um meg, åh.« Og so børnini: >Nú vera konufólk.. Hon tekur saman hendur. hevur tær á loft gongur hatta elsta hjá mær í barnagarðin, < melur ein onnur, og starir upp fyri seg, biður so miriliga Gud um at geva sær »Nunnurnar siga. at tað er heilt ólíkt øOrum børnum, so næmt mann. Tu skapti meg konufólk, gev mær mann. og videiriligt, at ...< Ein onnur leggur uppí: >Ja, tað er væl- Meðan hon gongur soleiðis, rennur henni í hug, at úthurðin signað at eiga børn. Tú keðir teg ongantíð, tá ið... Hinar er ikki stongd, turkar tárin; av sær og fer út at lata aftur. Nú smílka uppá hana: »Ja, men tú eigur einki barn.« hon tekur í úthurðina, er eitthvørt, sum stendur ímóti »Eg, jú. Ja, ja, tað er ikki komið enn, men eg kenni tað uttanfyri. Hon linnar eitt sindur á og spyr, um her er fólk. Tá spjålka, åh! Maður mín sigur, at. svarar eitt aftur, mestsum við lippufelli: ” Soleiðis gekk møsnid. Og tær argaðu »Hvussu vid tær, »Ti, eh... gom og finn meh higgineh. He eh so fobanne myjt Elsba, skal tú sita støk og seyma allar dagar, fara geldkokkur í „..... turrrr, eh.«