mikudagur 18. apríl 1962síða 1

WJ] 9 . SOSIALURIN BRØDRALAG (4 (0 LEYSASØLA: 35 OYRI FRÆLSI Martin Joensen, lærari 60 ár Martin Joensen er føddur í Sand- vik 19. april 1902 og fyllir so 60 år í morgin skírhósdag. Í nærum 40 ár hevur hann starv- sum lærari fyrst nøkur ár í fødibygd síni og síðani á Tvøroyri, har hann enn heldur áfram, tó at heftsan ikki er av tí allrabesta. Hann er væl umtóktur sun ari. men ikki skal raðast so um tað. Hann varð ikki. borin í heim við gul posa um hálsin og tess hevur hann altíð følt seg herma millum øl! tey, sum royna at veita gleði og ljós til teirra. sum liva á livsins sku íðu. Hann hevur altíð verið og er stødugt ein góður javnaðarmaður og hevur skrivað sosialdemokratiskar greinir. Í nøkur ár var hann blaðstjóri av »Sosial- inum«. Marngar eru søgurnar, sum Martin hevur skrivað. Tú finnur tær nærum allastaðni: í Barnabladnum, harnabékum, jólabókum umframt ar bøkur av Martin Joensen. VastaOni sært tu, at Martin Joen- sens pennur flytur seg hovliga, men samstundis lætt og leikandi, og at hin skrivandi hondin stendur i sam- handi við ein gløggan, ljósan heila g við eitt følsamt heitt hjarta, sum elskar oll og alt, eiskar lívið. sólina og alt sum livir og rørist á foldum. Fyrst vil eg nevna ta bókina, sum nevnist Fiskimenn. Hvor kann sum Martin fortelja um lívið umborð í teim gomlu 'iskiforunum eingin annar elfa fáir aðrir. og hví? Ju. fyri tað fyrsta, ti at Martin følir við fiskimanninum, og so av ti or- søk, at Martin i mong år sjålvur hevur verið viskimadur. Hann veit og kennir beiskar lotur bundin við róðrið. meðan havaldan á hædd við mastrarnar legði seg oman yvir hann síni heild. Hann dugir eisini væl fortelja um hugnaligar lotur á sjónum og mangt stuttligt og skemti gt niðri i lugarinum. Henda bókin og a't, ið Martin hevur skrivað, er stuttlig samstundis gagnsligur lestur til gamans og álvara. Nú til sekti ára dagin verður Mentagrunnurin at heiðra Martin við eini fødingardagsgåvu sum takk fyri tey stóru og góðu skaldaverk, ið hann hevur ríkað okkara føroysku mentan við. Samstundis útsevur Foroya lær- arafelag eina barnabók við leiri barnasøgum Martins. Skaldið Heðin Brú hevur til hesa bók skrivað for- mæild og sigur har m. a. hesi vøkru orð: »Beint sum Martin fór at royna seg sum søguskrivari, var tað eyð- sýnt, at her var ein nennur, sum var út yvir tað vanliga. Hann lýsti fyndugari og sá gjøllari enn vit onn- Málbrúk hansara skar í tann líkasæla lesaran fekk hann at síga fyri munni: »Aha, so'eidis skal tað sigast.« Eg vil enda við teim somu um, sum Heðin Brú endar neynda formæli við, nevniliga soleiðis: »Vit y»skja Martin Joensen, at hann skal hava heilsuna og fram- vegis fáa umstødur ti! at gleða land- ar sínar við “íni skrivingarlist.« J. H. Danbjørg. ast lær Ve Í ge samstundis og Og ur. og orð- mikið JAVNAÐUR I. Hann er ikki sum rikmanna og stórmannasynir flestir, fólk siga at hann er undarligur login. Hann er ein av ríkastu monnunum i bygdarlaginum, hevur einsamallur arvað ómetuligar ognir, hevur alt í vali, sum hugurin stendur til, men er tó kortini einsamur, heldur seg burtur frá fólki, smædin, at kalla og sum hann skuldi byrgt inni tung- an hatm, sum aldri lættir av. I dagavis heldur hann seg fyri sjálvan í stóru húsum sínum, biður tænastu/ólkið ikki órógva seg, lok ar fyri sólarljósinum. Fad vita oll. at hann altíð hevur verið ødruvisi enn onnur børn, men ongantíð kortini so løgin sum hesi einastu árini, síðan faðir hans- ara doyði og legði eftir seg alt gull- ið og gersemirnar. Ikki hevur hann fingið sær konu enn, tó hann er tríogtjúgu ára gamal og oll tala um seg merkiligu meiningar og trúar-áskoð- anir hansara. Hann er yvirhovur sagdur at vera stórgávaður, kanska Ríki unglingurin Eftir Elias Mar. | Nn ovmikið gávaður, men fyrst fremst, login. og » Í gjár komu honum merkilig tíð- indi fyri oyru, og í nátt hevur hann ikki sovið. Hann hevur válað úti alla náttina og, sum annars ikki er vani hansara, gingið úti á aðlfara vegi. Snimma í morgun stakk hann somikið inn á gólvið at hann svølg- di ein bita og eitt krús av víni, men ímeðan lat hann menn standa á varhaldi fyri seg við vegin, teir skuldu siga honum frá. so brátt teir sóu hin undarliga mannin úr Naza- ret koma undan. ti hann var í vænti. Hann var komin til granna- bygdina í gjár. í fylgi við tí manna- hópinum, sum altíð flyktist rundan um hann. tað vóru mest armingar »g strokavætti og tey ætlaðu at gera hann til kong. Øll kendu hendan mannin, hann kom hendanvegin um sama mundið í fjør, tá tað leið móti hátíðarhaldinum í Jerusalem, og nú. Hann grøddi ofta sjúk fólk, gav svøltandi fólki matin frå sær, um hann hevdi ein bita, og prædik- NOON GIRO) : ; JONA HENRIKSEN: 8 ; Miriam : Fr Døpur og Jerusalem. Fjaldi stadin og menn- iskjuni, men ikki óndu gerðir teirra. Hesar óndu gerðir, ið eru kendar av Ølum ættarliðum út um allan imin, lika til dagin i dag. Tað vóru ikk; oll, ið kundu sova á hesi nátt. Í nøkrum húsum vaktu fólk í størstu sålarneyd og deyða- aneist. Hann. tey høvdu tråd á, sett alt álit á. Hann. id var sannleikin og vegurin, ja sjálvt lívið "yri tey. Hann var nú deydur, krossdeyðan. Í hesi royndarstund var trúgv teirra veik. Hóast Jesus hevði sagt teim- hvat fór at henda, so kundu tey íkki fata, at so skuldi verða. Hvorki vitið ella hjartað kundu taka hetta. Alt í teimum gjørdi uppreist- ur. Soleiðis kundi ikki Guðs livandi sonur verða viðfarin. Hví hevði hin Altvaldandi ikki stóðgað hesum óndu menniskjum? Hví, hví? spurn ingarnir sveimaðu í troyttu sálum teirra, ivin kom eisini til tey. Var Jesus Messias ella skuldu tey vænta ein annan? Sum náttin leið, vórðu bønirnar inniligari, bønir um fyrigeving, hvørji vóru tey, at tey skuldu seta seg upp móti Guði, bøn ir um, at Guð mátti læra tey at vera um, og lýðin móti vilja Hansara, og mest av ollum bønir um, at tey máttu verða varðveitt í trúnni á Jesus Kristus. Tað var íkki bert hesin lítli flokk ur, ið hoyrdi Jesusi til, ið vakti; og hygg, har úti í myrkrinum gongur ein einsamoll kvinna, spakuliga gongur hon í djúpum tonkum, stødg ur við hús Kai'as'ar og fer stillis liga inn. Har inni sita tveir menn, nívandi lá náttin yvir | faðir hennara Annas og maður henn ara Kaifas og bíða eftir henni. Álv- arsom og tigandi stendur hon framm an fyri teimum, lítur at teimum, sum sær hon teir fyrstu ferð. Kvirt ser leingi. At enda reisist Kaifas og fer til hennara: »Miriam min, hvat vil hetta siga, hvar hevur tå verid? Eg bad fadir tin koma vid mær; møddir og troytt ir — sum ongantíð áður — gleddu vit okkum, at tú vart her og tók ímóti okkum og borðreiddi við onkrum góðum; men mest av ollum longust okkum eftir tær sjálvari, at sita hugnaligt og tosa við teg og at síggja inn í vøkru, reinu og góðu eyga tíni. Sum høvudsprestur átti eg ikki at sagt so; men tú ert mær ein sonn og rík hvíld bæði til likams og sálar, givin sum tú ert mær av Guði sjálvum, og aldri kann eg fulltakka Honum fyri teg. Og so, so var eingin Miriam her. Arbeiðskon- urnar siga, at tå fort út í gjårkvøld- ið og hevur ongantíð verið aftur. Hetta líkist ikki tær, Miriam, hvat hevur tú at siga?« »Ta0, sum eg havi at siga, fer at gera tykkum báðum ilt; men so má vera. Kajfas, eg hoyrdi, tá teir í gjárkvoldið komu og søgdu tær, at Jesus úr Nazaret var tíkin úti í Getsemane og førdur til faðir min. Eg mátti avstað, tað var nakað, ið var sterkari enn eg sjálv, ið dreiv meg; í næstan 3 ár havi eg hoyrt um henda Messias.« »Tig, mítt kæra barn,« nú er tað Annas, ið reistist, vert tú púra vit- (Framhald á 4. síðu) } Flestir av eins | NR. 18. MIKUDAGIN 18. APRÍL 1962 35. ÁRG. mt måste alder aði fyri hópinum nýggja samfelags- skipan, nýggja og betri lívsforslu, endurnýgging av gomlu lógunum, og hópurin fagnaði sum oftast orð- um hansara, tað kundi ikki noktast. betru borgarunum og trúgvu tænarar keisarans høvdu horn í síðu á honum og søgdu, at tað var beinleiðis hættuligt at lata hann ganga leysan. Hvat skal tað til at rekast soleiðis um og prædika? spurdu teir. Hví gavst hann við træ- smíðinum og at arbeiða heiðurliga fyri breyð sítt? Víst vóru tað fleiri, ið gingu yrkisleysir og flakkadu, men eingin av teimum tordi tó at | mótmæla yvirvøldini opinberliga og eggja til uppreistur. Tað hevði hent at hann tók menn úr arbeiði teirra »g beyð teimum at koma í fylgi við Í sær og veita honum studning, og teir høvdu fylgt honum eftir, fiskimenninir frá bátunum, smið- irnir frå hålvgjørdum verki, ja og keypmenninir = av sølutorginum Mong leitadu sær råd hjå hesum undarliga ferðandi manni í størstu vandamálum teirra, log tað ætlaði hesin ríki unglingur, sum her er sagt frá, nú í dag eisini at gera. Hann ætlaði at seta honun tann spurning. sum hann ikki higartil hevði hildið } seg kunnað sett nøkrum manni, alra síðst manni úr lægri stætti, landa- stroki. uppreistrarmanni. Hann ætl- ar at biðja hann siga sær, hvat hon- um tørvar at gera fyri at vinna sál- arfrið, hvussu hann skal bera seg at í lívinum. fyri at verða víðgitin og navn hansara íkki skal gera ættini fyri skommum, men gera henni sóma, hvussu hann eigir at varveita og ávaksa tað rikidømi, sum honum er fallið í skeyt. Neyðars ríkmaðurin hevur nátt eftir nátt givið gætur eftir, hvor ið ferðaðist eftir vegnum. Hann veit. at hann fer at kenna træsmiðin aft- ur, við tað sama, hann ber eyga við hann, hann bæði sá og hoyrdi hann í fjør, men misti hann burtur í mannamúgvuni og kom honum ikki til tals. Men hann minnist væl Í útsjónd hansara, einfalda klædna- búnan, andlitið, tey råligu, mildu eyguni, ið vóru so heilt ólík tí, ein kundi hugsa sær í sambandi við øs- ing til uppreistur móti keisaranum, rødd hansara, sannførandi og máttmikla. gongulag og høvudburd mintist hann eisini. Tað var alt so meinlíkt lærdum manni, summu søgdu eisini at hesin træsmiðurin. sum ungur hevði søkt sær lærdóm hjá mætum meistarum í templinum Og nú var hann aftur væntandi 3 Í - Vallarafjøldin kemur sum ein javnur streymur e'tir vegnum á leið til páskahátíðina í Jerusalem. (Framhald á 2. síðu) Tekk Hjartaliga takki eg ollum bæði av bygd og í by, sum við gåvum, telegram- mum og vitjan gleddu meg á 80 ára fødingardegi mínum tann 10/4 Ein serlig tøkk til Froðbiar sóknar kommunu fyri heidurstekinid Bestu heilsur. Albin Ákesson, Tvøroyri.