mikudagur 18. apríl 1962síða 2

Nr. 18 SOSTALURIN Ríki unglingurin ... (Framhald frá 1. síðu) Nógvir koma ríðandi, men hin stóra fjøldin kemur til gongu, og ikki er annað at vænta enn at træsmiðurin er teirra millum. Hann ferðast al- tíð til fóts. Leingi noyðist ríkmaðurin at bíða har við vegin. Hann lítur ongum til at standa á varhaldi fyri seg, sær sjálvum lítur hann altíð best til. Og hann er tolin. Eingin kundi gjørt honum tað eftir í hansara stað Maður, sum ongantíð hevur nýtst at bíða eitt andartak €'tir nøkrum tingi, hann hevur nú bíðað í alla hesa líðulongu tíð, kanska um illa gongur í hond, til einkis. Hann vil ikki hugsa um tað, at hendan langa bíðing skal verða til einkis. Tað fer hann ikki at orka at bera. Øll hansara vón stendur til hendan fremmanda mann, ongan annan. So kemur maðurin. Bíðingin varð ikki til einkis. Hin tráandi, skikkjuklæddi ríkmaðurin vid vegajaðaran sær træsmiðin koma. Og hann er ikki einsamallur. nu heldur enn áður. Vid honum fylgist hópur av undarligum fólki, flakkarum, letingum og spidølskum. Og hin bíðandi fer til gongu, gloym- ir virduleikan, gloymir alt uttan um seg, alt uttan hann, sum kemur og sum hann hevur bíðað eftir. Nú er hann komin. Og unglingurin gleðir seg. breiðir út armar sínar móti teimum komandi. Høvdu ikki so nógvir av teimum verið spidalskir óreinir, kundi hann boðið teim- um at húsum, nú letur hann tað fara. Hann steðgar fagnandi á, heils ar mannamúgvuni, gongur at spá- manninum. Rabbi taba! sigur hann. Og hann fellur á knæ, kyssir jør0d- ina við fótur kollveltingarmannsins, o og gleðir seg inmiliga eins og barn, ið fær pápan aftur úr langari vanda- ferð. Við knelingini vísir hann eina virðing, sum hann sjálvur ikki rætti- liga er førur at greina. Men hann hevur í langa tíð kent á sær, at hes in maðurin var einasta vón hansara. Rabi taba! er tað einasta hann sig- ur. Góði meistari! Hví faar tå meg góðan? er svar kollve ingarmanns ins. gurin lítur upp men svarar Erdi hann ikki. at verða ir Lioan« uttan im Reis teg upp, vinur, og kom og la við okkum. sigur kollveltingar- tóurin. Men kalla meg ikki sóð 1 og ikki meistara. Eingin er sóð tta | n SI >{ vir ok! allar He svar ókunnumannsins líkt | m iun væl 1 erstal r tað røddina, áherðsluna Í um hansara, taluhåttin, han yt Honum verður lítandi i eyg- úni ninum, og nú minnist hann eygu. hesi undarligu. hei- tu eygu. sum horva á mann uttan at stara. skilja mannin uttan at vísa nakra undran. Og tå nú ferðafólk- ið setur seg niður á bakkan. finnur stórmaðurin sær eisini sæti. og utt- an nakra frágreiðing viðvíkjandi ør indi sínum ella somikið sum at siga hvor hann er, sigur hann við meist- aran: Eg komi at spyrja teg til ráðs: eg vildi fegin fingið at vitað. hvat eg eigi at gera so at eg kann ognast ævinligt liv, verða lukkuligur. gera hitt rætta? Hann er alltráur tá hann sigur hesi orð, tað er eins og tolið nú er burtur, eins og hann hevur lagt stór verk ur hondum og nú einans bíðar eftir hvussu tað fer at roynast, ella rættari, at hann bíðar meðan dømt verður, tráar eftir at dómurin verð- ur sær til vildar. Meistarin suffar tungliga. Hann hevur ofta verið spurdur sum nú. líknandi spurningar undir líknandi umstødum og fyri tað mesta hevur hann svarað við at benda á hitt besta í menniskjuni, hitt fullkomn- asta í lógini, tað ið best hóskaði í hvorjum serstøkum føri. Og á spurn ingin frá hesum unga manninum... algildan spurning, ið íkki krevur úr- loysn í nøkrum serstøkum máli. ger ur hann hetta algilda og einfalda svar: Halt tú bodorøini! Bodordini? spyr unglivgurin låg- mæltur eins og honum tykist hetta varla vera hålvt svar, Ja, boðorðini, tekur meistarin uppaftur uttan ítari áherfslu og nevnir honum nøkur av teim tydn- ingarmestu. Men unglingurin leggur uppí: Tað veit eg, harri, tað veit eg, eg havi hildið oll hasi boðorðini. hvort eitt einasta so leingi sum eg minnist. Fg haldi ikki beinleiðis, at eg havi gjørt nakað rangt. Eg erj vísur í, at eg havi ikki gjørt nakað rangt. Men kortin; eri eg ikki lukkuligur. Eg eri ikki vísur í. um eg ognist ævin- ligt liv. Eg veit ikki hvat eg eigi at gera. Men bodordini, tey havi eg hildið øll og verið lógini lýðin. al- tíð. Og bæði rødd og atburður våtta. at hann biður um viðurkenning av, ————— dobbolt termostatstyret debdelt brændscisbosparende VALDEMAR Li'TZEN | Vaskimaskinur cnskan | — 2001 eru at fáa hjá | Maria Poulsen 2000 rundan 0 furdugv Ui tá tey at hann er rættlætin, an dag livað rætt mannalógum. Og til at fullvissa seg enn meira spyr hann: Ella, vantar mær nakað enn? Langa stund er tøgn. Ferðamaðurin, = hesin dularfulli prædikari øsandi kollveltingar- maður, hyggur niður í sandin við øtur sínar. Hann sýntist hugsin, og ungi skikkjuklæddi maðurin ivast ikki í at svarið verður: nei. Meist- arin fer at viðurkenna. at hann er sannur dygdarmadur, man uttan iva ognast ævinligt liv, honum er alls íkki neyðugt at hava nakra stúran fyri tú. Hann heldur seg síggja á meistaranum, at hann einkt kann finna við honum. sum ber vitni um annað. Men tá nú meistarin umsíður hyggur upp og eyga teirra motast. kemur unglingurin, fyri fyrstu ferð, eftir tí. at hann stendur frammi fyri dómara, sum dømir honum íkki til vildar, ferðamanni. sum tor- ir at mótmæla høvdinga, kollvelt- ingarmanni, sum heldur ímóti og krevur, istadin fyri at gera ein titl- an beina. Madurin er blidoygdur, so blidoygdur sum hann hevur verið alla tíðina, men kortini kennir ungl- ingurin eitthvat á sær, sum hann ikki hevur havt nakra vóning av áður. Og so hoyrir hann meistaran siga: Eitt vantar tær! Hesi orð eru ikki søgd við ásak- andi rødd, heldur er hon at kalla mild og stillandi, eins og meistarin aftrat seg við, at leggja nakað af- trat, lesa fyrimælini til hin einfalda men avgjørda dóm. Men hann sær fullvæl at unglingurin væntar gjøll- ari svar, Hann tekur aftur til måis, lítur í eyguni á hinum skikkju,- klædda unga manni og talar vid av- gerandi rødd, hóvliga og faðirliga. Sum úr fjarleika h oyrir unglingunin hesi orð verða talað til sín: Vilt tú vera lukkuligur, so slepp tær av við allar ognir tínar! og Sum úr enn størri fjarleika hoyr- ir hann framhaldið: Og gev tær til tey 'átæku, til tey. sum einki eiga, til biddararnar, til tey, sum eru sjúk til tey, ið ikki eiga tak yvir høvdio. ongar gullpengar, ongan mat. Far heim og bid tænarar tinar gera husini um til gistingarhus fyri ut gvadar ferdamenn, sum ikki eiga gjalda fyri seg, bid tæn- | geva teimum mat og nåttar: egu. Hverjum honum tørvar ROM so vid mær. nakað at drarnar tað, Fylg hann veit smilkar, taka orð meistara Men smíl hansara eygum spámannsins er ålvarsemi, sum er nær. | ævinleikan. men ikki við | låturverda í lotuni. nglingurin ur hyggjandi út wvir hópin O'ukkudyrunum, spidølsku | sum eyð- mikið sum fyri komu vegin til Jerusalem. Ætlaði meist- arir kanska tað, at hann skuldi upp | geva fedraheim sítt, skilja seg frá ollum tryggleika í lívinum og geva í hóslag við hetta fó'k? Kundi | maðurin smílkar. men gins og upp i skemti. Skylt við um seg, at isbrotsmonnunum., teim arma harkaliði. ikki átti so hí í gsum liga fram seg — hevur til hend- | sambært guds og | I V få |. 152 ikki hann tala álvara? Nei, tað bar til. Mundi hann íkki hava mishoyrt seg? Tá skal tú ognast tann frið. tað stúrunarloysi, tað ævinliga liv, sum tú tráar eltir, hoyrir hann meistar- an leggja aftrat. Nei, hann hevði íkki mishovrt seg. Eygu meistarans eru væntin og full av faðirligum mildleika. Ongum líkari enn at hann er til reiðar at klappa unga manninum niður á kollin eins og småbarni, sum hevdi fingið loyvi at koma til hansara, at verða uggað. Men hin skikkjuklæddi reis á fot- ur. Hann vendir sær burtur og eina løtu er tað varla at hann bragdar. So hann sín veg, spakuliga, 1ot- ur og trovttur, vónleysur maður. Eina. Hann veit. at vendir hann sær á, fer hann at síggja beint í eygu meist arans, ú varar hann seg fyri at sige ja beint í eygu spámannsins. kollveltingarmannsins, óttast = tað vald, sum býr í orðum hans og yvirbrá. Hann hveppir seg, tå hann hugsar um, at einans eitt eygnabrá frá hasum manninum kundi. um so bar á, fingið hann til at uppgeva alt og gerast ein av hasum fátæku. ófrælsu, útskotunum i mannafelag- inum. Hann skundar sær heim at húsum, burtur frá vallaraskaranum á alfaravegnum, til tess at vera fyrt seg sjålvån innan sínar egnu fýra veggja, burtur frá teimum spidd}- sku. til tess at varveita heilsuna til líkams og sálar. burtur frá teimum. sum eru í andstødu til keisarans. tí alraseinast vil hann verða teggjaður saman við uppreistrarmonnum oe yvirgangskroppum. | S. Og nu hann aftur er einsamallur sær hann tað týðuligast. tå hann hugleiðir alt fyri sær í friði og náð- um. at millum hansara og træsmið- ins úr Nazaret er staðfest eitt megindypi, sum ikki er grynnandi. Hann sær eisini, at hasin uppreistr- armaður er hættisligur fyri tjóðina. tess hættisligari sum hann fær loyvi at prædika longur og halga fólkið at sær. Hann veit, at er nakar mað- ur í landinum av sønnum óvinur sín, Ovinur, sum al beina fyri trygd hansara, lívseydru og æru við tí at krevja rl av jósini og jave- iða, tá er tað kollveltingarmaðuri sum hann hitti í dag. Alt í einum r hann sannleikan um herd an hættisliga mann. Teir eru roynd og veru åvinir, SUM aldri kunnu semjast. Hví mundi hann ikki hava hetta longu fyrr? Hvussu kundi tað nakr- antíð vera komið honum í huga. at Ovinir. koma at sæo tílíkur vesælingur og møsnari kundi sett sær livsreglur? Har afturímóti kendi hann nú 4 sær, tað hann aldri hevði kent áður. at á herðum hansara hvikli tann tjóðskaparliga skylda. at taka stóðu til slíkan prædikara. Honum var eyðsjórðigt. at tílíkur maður var stórliga hættisligur, at tess fyrr hann varð beindur um sýn, tess bet- ur. Tað fór ikki at vera torført at fåa rættvisan dóm yvir sovorðnanmn mann. Hvor kundi ætlast at standa hesum ognarleysa, vinnuleysa landa stroki við lið. tá tað kom til skarp- skerigar? Avgjørt eingin. Páskahá- tíðin í Jerusalem. harafturímóti. varð ikki fullkomin, uttan tílíkir menn vórðu fyribeindir með alla. Og nú hevði hesin skikkjuklæddi ognarmaðurin fingið stevnuskrå at fremja, lutverk, sum mundi fara at gera stætti hansara og ætt sóma or gera navn hansara ódeyðiligt. Hans Dalsgaard tvdd: íslendsk um úr