mikudagur 9. mai 1962síða 2

Nr. 23 Ring samvitska Nú eru allir menn greiðir yvir, hvussu Erl. Patursson og hansara menn á tingi og í lønjavningargrunn ånum sviku fjskimenn við at leggja fåtonglar fyri javnaðarmenn í roynd unum at fáa eina skipan í lag, sum kundi gera tað møguligt hjá føroy- skum fiskimonnum at fáa so høgan pris, at teir kundu avreiða í Føroy- um heldur enn at sigla' til Bretlands vid fiskinum. Ein av teimum fótonglum var, at Erlendur Paturssonur og ein annar tjédveldismadur Hemming Jesper- sen ikki vildu vera vid til at sam- tykkja setan av eini S-mannanevnd, ið skuldi taka sær av bara tí eina málinum, nevniliga at fáa eina skip- an millum lønjavninge argrunnin, fiskimannafelagið fiskakeypar- amar um at seta fiskaprisin upp sum ay javnaðarmonnum ávíst ella longur um møguligt. Javnaðar- mannauppskotið vildi, um tað kom í lag, givið útróðramanninum, sum rør fyri helvt, ein pris upp á 95 oyru kg av bøllutum fiski við høvdi. Henda gerd Erlends hevur nu sin- ar avleidingar. Hann koyrdi málið í stårapott og og lovadi bål og brand og general- streiku og at leggja hvørt skip fyri teym, heldur enn uppskotið hjá Poul Jacob Olsen og javnaðarmonn- um skuldi verða framt. Og Jóhan Simonsen, sum kortini atløgu styðjaði javnaðar- tað iðrar hann seg ður yvir, at upp- í fyrstu menn, segði, at nú yvir og er gla skot javnaðarmanna miseydnadist, ti hann hevði fingið at vita, at Dam vist; av, at tað var møguligt at fáa fiskakeyparar at seta prísin upp, og fingu so javnaðarmenn sítt uppskot framt. vildu teir so bara fara at rósa sær av ti, at teir høvdu fingið útróðrafiskaprísin upp. Hevur nakar møtt einum tílíkum — S————me——"— recept Jóhans Erlends Paturssonar skuldu altso fiskimenn heldur sita við lágum fiskaprisi, enn at hann skal fara upp við hjálp av uppskot- um frá javnaðarmonnum. Erlendur hevur ringa samvitsku er vist og satt, og tí roynir hann nú at kasta skuldina yvir á løgmannin morali eftir hesi Simonsens og fyri, at sitandi kanningarnevnd ikki hevur fingið nakað av ska/ti, Hann ger tað. hóast hann sjálvur situr í hesi nevnd og hevur skyldu at gera tað ynskta kanningararbeiði. Hann er valdur til tess. Og hann skuldi kunna gjørt tað, um hann vildi, ti hann er fastløntur tingmadur, fiski- mannafelagsformadur og fær løn fyri sítt kanningararbeidi. Hann skuldi kunna gjørt tað, ti hann er sjálvur nationaløkonom og hevur so tilik statt serliga lært til arbeidi. Men hann hevur altso einki gjørt, eftir hvat id hann sjålvur sig- ur, Hann hevur ikki bara einki gjørt men er so stivrendur, at hann loyv- ir sær at leypa á løgmannin fyri at einki er gjørt, hóast løgmadur ikki situr i hesi nevnd, ikki hevur hetta mål undir sær. Men løgmad- ur hjålpti nevndini at fåa ministeri- ið at geva einum hagfrødingi í finansministeriimmum, — føroyinginum Kallsberg 3/4 år fri at vera skrivari hjá kanningarnevndini, so brátt hann var liðugur við tað arbeiðið, honum var givið at gera. Tá ið hetta arbeiði var eitt kanningarar- beiði á sami borðið sum tað, ið kanningarnevndin ynskti hann at hjálpa sær við, vildi tað fyrra ar- beiðið næstan beinleiðis fa'la sum eitt lið í ti seinra. Løgmadur og javnadarmenn hava so statt av sonm um roynt at gjørt alt tað besta fyri at framt kanningararbeiðið, meðan Erlendur Patursson, hóast hann sit- ur sum limur av kanningarnevndini SOS:ALUKIN 9. mai GALVANISERAÐ HEGN og GALVANISERAÐAN JARNTRAÐ hava vit aftur nú. SERA BÍLIGT Viggo Dalsgaard TELEFON 31. — SKÁLAVÍK GRÓT OG SKERVUR Grót eg skervur megu verða goldin fyrst, heimtað. Bilstjórar verða ámintir, keypa skerv ella grót, eiga at venda sær til áðrenn tey verða at teir ikki kunnu heimta grót ella skerv uttan við einum lími av vegnevndini ella einum umboðs- H ØI, 10 vilja kommunukantórið. manni fyri kommununa. FROÐBIAR SÓKNAR KOMMUNA HALDIÐ SOSIALIN Skipafelagið Føroyar TELEFON 1225 Tórshavn og sum tílíkur altso hevur skyldu at gera eitt kanningararbeiði, hevur sit- ið og situr hendur í hupp og lagt ill ráð upp móti løgmanni at fáa syndir sínar veltar yvir á hann og javnað- arflokkin. Soleiðis handlar maður við ringari samvitsku! Heðin Brú: LEIKUM FAGURT Nevdars, neyd: IS un Før yasker, utkoyrdur tin sonur er. På kom kaffið og tann fulli maðurin. Hann bað geva sæt eld og fór aftur at "etta, stóð og riðaði »Tygum fáa ikki eld, maður, tí pípan vendir øvugt. Tor- maður vendir pípuni í munninum á honum. Fann fulli h | at festa, sterdur og gánar: >Hvor C t ] '} H OU síða Hi vendir? Skal tå rætta upp hevur få ar leiðir | kom í eyga?< Hann leggur vid skegginum heilt inni í eygunum á Tormanni: »Var tú í mar við føroya fólks faggi á skuldi tú verið við drongur, tí tað vóru føroyingar Teir men tær kvinnur. ið har gingu, eru tað, redda fosturlandið. Tit, sum vóru ikki við, eru svíkjarar, danskarympur, og tit skulu ha'da kjaft, tá ið vit tala Vit føroyinga r tola tykkum ikki long- ur, nei.« So fer hann aftur at festa sær i pipuna »Ju,« sigur Tormadur, veg så skrúðgonguna. Tað var eg, sum bar flaggið á odda.« Hann vísir honum ta avfarnu blødruna í handagripinum. »Hygg, hetta fekk eg undir Føroya fólks merki. Hetta er tað fyrsta sár, eg havi í víggi fingið. Tað verður ikki tað síðsta. teir ætla skal verða mín bani. skal stimbra indi6.« Hann er meg, eggja Svikjararnir hava site elvt mær Men eg mær til at harðmæltur og slær rig | stórri sår, sum wum, at tað eitt skal vísa tein gera skreytir fyri fostur- uttan nevar í um seg, rðið. S9, so satt mær er lív lagað, skulu teir hoyra nytt frá vær, frá Tormanni Andrasarsyni.« Andlitið á tí fulla manninum skínur sum sólin. Hann tåradi <; kvað: Vilstir vóru tólvjavningar, hvør móti øðrum sló. — Fad vardi meg ikki. at tú er tann maður, ur og sítur og skrivar. Heit slagnum, sum situr og skavast við einum penni um dagarnar í okkurt til staðin fyri at gera upp úr lummanum: »Tu leskar oleiðsini, men eh ...... tú ert enn síðani í gjár.< Hann hirsar knotur í føroyskum Tormaður ber seg kongum,« 16 barastani, tu nyttu.« eg he, he. De vil teg å sær á einki hava úr Nomaskingar Lat sokkar tygara maska upp hjá HELFRID HERMANSEN Dr. Jacobsensgøta 5. tu er danskaklædd- var eitt av hesum Hann tekur eina kattfløsku frå mær. Einki fint slag — Fg haldi å g kvødur - Enn lógvatak. eru hondina til fløskuni heldur, rættir reisist og ger seg til at fara: »Tann rætti føroyingurin gongur ikki og drekkur vit og minni burtur um dagarnar, hann arbeidir, ger lít tjóðini til frama.« So fór hann Býurin var sum vanligt tíman í og Andreasen. frætt út einki er um gav sær tað bar til, læraraskålanum enn. ikki far um, at her gekk hugsar hann við sær, Tann krim- sjúki lærarin stendur ivaleyst enn og smyr paráblar upp á svørtu- talvu. Eitt vindblak kom av trøunum í Heystið millum, á ferð, Men Tormaður er Mest hvort av sínum. anna mil'um. Ila var komið. og sólin beintar, klubbagardinum Himmalin legði messinglit um reynini. ikki varur vid er tað konufólk við taskum, Alt er á gongd, heldur hann. strúkandi og og blødini sandraði um geilarnar. grønbleikur flókanna Gilt av fólki er hann kennir. reiv tey fyrstu tey stóð nakran, barnavognum sum rekur hús- mundi tægum, og ein streymur, Hvussu Elspa vera upp á kroppin. Ørmintist einki um tað frå í gjárkvoldið. Elspa, ja. »Ein vanlukku fløkja, ein Tormaður suffar tungliga, strýkur sær um ennið. — uppgåvugørtur, sum eingin kann greiða, bæði E'spa, skúlin og so eg sjálvur. Hann kemur heim til sín sjálvs, »Nu skal einki hork vera longur. Heldur eina langa einarødu: Komin í stríð, og tú ska't stríða tað. setur seg á songarstokkin. Órættvíst koyrdur úr læraraskúlanum. Ein morgunljótur lærari ger seg inn á sak- 1962