leygardagur 12. mai 1962síða 4

— { gjørt í samvinnu við ríkisstýrið og ríkis tr, O S H A ; ; | 2 ! NI i rá YE | kassan; men hesa leiðina tordi fólka- h.. Á 8 Á i 22 þ DP | flokkurin íkki ganga, ti hann var vísur X rå] 2417 | Í is i ri : + ks. 0444-35 Í, at fyri hvørt Sr teir rl er ; . m i om : (ii samvinnu Við danir, Vildu OOVEIC:S- Nr. 2 12 MAI 1962 , ÅRG. | »HITT ÆVIGA LIVID« eitur bokling ! ! U U ; 4 h P ; menn ovsaå gall og gor eftir teimum er LØGN RES NEROS ØS OKSE OGSA er | | cllir nivngitna danska vpvrofessarin sp j i ; eldur sita hendur í favn I r P. ( Lindhard i: lærd LN 4 li rd ra ; N Somuleid's er tað greitt, at eitthvort i ! 1 BÚÐIN KK ; andsstýri, har tjóðveldisflokkurin var in 7 y yr} JN lyrst inni fyr 10 árum síðan; men Í 14: a rum óarbeiðsfort: {PARTHEIDPOLITIKKURIN kemur aftur nú og so ódýrur: bara 5.8 pl é, bi hh jr þu a ar ið SUÐURAFRÍKI kr. fyri eintakið r A 6 ST 1 ' Á hd . | føtunum samstundis og rætía hendurnar Sjónarmið Lindhardt um æviga lívið ! : K Á hav R róg "Odd tu ár út til samvinnu við danir IV á VET > þjá IMO SEINAS i " 1 på tt 4 3 Hin mikli framburdurin her å landi | ni . einstakir hava beinleiðis | , tt Iskeiðið er ti eitt beinleiðis úr - 4“ 1 . I w i KEIOIO í C - ! 4 þa. Fit ip lagt professaran undir at vera ógudi- | "8 valskeiði | ” R 9 }; AiCGHIM ATH 4 : vue dl "vp lit at bæði fólkaflokkurin og tjóð- Sjálvsmetan hvítu suðurafrikumanna? | X.'"%o om skriving; men mætast. i bæði fólkaflokkur:n og tj ist thalia | í | velit løkkurin vordu uttanfyri lands» | kristnimenn halda hetta vera orættvisa í | , : ; Pl nf stýrissamgonguna FAD vildi verið ov mikið avgjørt at sagt, at:stýrið í Sudurafriku hevur nógvar | netan og be.nleiðis skeiva uppfatan i i , hi: : ' hál , iv I ð Lindhardt cer seg til tals- Besta trygdin fyri størri og mensk- vinur kring um í heiminum, tá ein undaníekur íeir síðstu mohikanararm i ann. fyr | ari framburði bæði vinnuligan, sosi- Sudur-Rhodesiu og Portugal. Rasupolitikkurin hevur vakt andstygd altastaðni, | poljingurin viðgerð eisin onnur evni | alt og mentunnarliga, er tí at kveis- Suðurafríka kennir seg meir og meir í einsemi, serstakliga aftan á brotið vid | enn væviga líviða. Har er jarðaferðstala tra: andstoðuflokkarnar av tingi „yCommonwelth<. Fleiri afrikansk og asiatisk lond hava steðgað ollum innfluin- | Lindhardts yvir Ernst Frandsen. profess- | komandi val. ingi frá Suðurafriku í ara. hugmynd r vvir dóp og altargang. | i ' j ein ere n um veking, ein um hjúnarband ;- Í Få "m in co + nr H TEIR HVIT! royn to at verja sína okkara og teirra svertu | og siómenning o síðan nakra præ- | stóðu. og seinast hevur sendimaður Govu vit teimum javnbjodis rætt við a'Kur | teirra í Stockholm. Malone. sent út bók | okkara at stýra landinum. vildu tey Í , i ne. har hann greiðir frå støduni. so- hvítu verið gjørd til einkis. og landið }. eiðis sum dr. Verwoerd og hansara kom aftur niður upprunaliga vesæl- (2081FSK Of } ' 1 1 1 #8 c KR 1 ER på n met an lomið til miklan skaða bæði fyri hvít + i ; | HJAPUTIR. På folkaflokksmenn nú og SVØl VV Í Í tala um hækkan av minstulønini, man SØGULIGA Vit rovna at lovsa hesar spurningar Í hetta vera hjåputir, ti i 1951, tå teir Malone ereid'r fyrst frá ollum tí góða við einum tvískiningsnolitikki (apart- ! INNLANDSÍ ; | vóru reiðiliga komnir til ræðið. royndu 1 hevur veiti teimum heid). Høvudssjånarmidini eru. at teir NNLA ISURIN í Grønlandi er teir at avtaka minstulenina og avtóku svørtu undir leiðslu teirra hvítu skulu nógv vner., enn menn áður hava rokn- | forskotsrindanini. soleiðis sum nevnt reliið varð prædikað hjálpast fram til siålvavgerdarræit og | * við „ES ep sJølni vóru hildin { verður í Sosialinum 22. des. 1951 og við lóg og rætti eins sjålvstyri í teirra egnu samfeløgum og ar ul: men vísinda- | 1. , ar i! ; Íar 1 i 1 1 £ g: inningar hav prógvað, at tex | > fiskimenn kendu livstrygging rv mesti parfurin av ecenu låandaøkjum. fleir svørtu vilja faa NU k : Å Fo LE FB í : mi 1 sl t Í nir fí »ermmans« eru 3000 år, Tað vil síga. at 1 forskotfsrindaníjai í hesum ringu livshåtti ein lívshátt- Sjálvstýr so skíótt teir eru búnir | i | ! viði ju k i vir- | le og hava lært at kenn bred og um at nýja nnlandsísin | tíðum — og so hendir, at aftur- Ur. 9 To i fi Otta i i H | vidur. sum fvleia við rættinum og vald radioaktivum avfalli, ikkt | haldið, fólkaflokkurin og samband- triev og ! i T jr ; múm tå siálvstýri vera alt ov vandamikið | 20, leggur hond á henda lívsrætt 1 dun tta ri villum djórum og i i yri ; ; i. ; um and. 9 ) ; ; at ta t avfall har. tá isurin skríð- fiskimanna og tekur hann av døg- fyri sjúkdómi og óttin fyri sterkari fólk- ir skjótari móti havinum enn æti firi um t d. zuluunum. hvors einasta lóg var 600 MILJ. KR. TIL SOSTALMAL ' ie | 1 ue ye í 1: . . , = lán 9 Malone sigur frá. hvat teir hvítu gera | OU hule ter. at úr miðjum Grøn- Ongatíð hava fiskimenn verið so SPJØR Í fyr: teir svørtu og nevnir. at teir 1. d landi lundi ísurin hava eini 10.000 beinskerdir 1 ar at skriða fram móti havinum. og Men hvat var annað at væntal« SVØRTE LANDSMENNINIR Í lata 600 mili. kr. árliga til sos:alforsorg | so vildi mdi verið at Sigt 1 r } Suður- í pening. ið teir hvítu gjalda einsam- KL Vero at SKAÓISI e Siålvt um europeararnir í iv radioak Í | Í avfallinum:: men so er I j | Í t fyri at sivilisera | dir { á á Á BR 1 alt ET il Í ndir har . heinlai ixk ísurin skríður nóey skiótari ' > FÆR svøriu fåandsmonnum, Síðan vendir hann sær beinleiðs til { Á i : i A Syg 8. Frø bl , L: 1 Danmarkar fvri undirbveeia skrivine br VfGU Eisini Í rup | - ivilisation er 3 nak- | anmarkar fyri at undirbyggja skriving : hj & at SVR ft'r bt me, sína oc sigur: leikar at flutt avfallid inn á innlands- udk Fé rd +: fremja eft'r nøkrum fáum na og sigur: . har ; á huden émja e Krum isin: her høvdu ier roknað við at Hvat høvdu tit sagt. um land tykk- kunna skjóta tað inn á henda mikla | TAÐ ER VERULEIKI kafnir koma av ti eyma Ti snøggliga fekk IS ml primitiv køstin vid rakettum: men I verð IVUSSU em SVIMSCraour menniskju av aðrari folkaætt aftrat til t nt! 1 i ; i I ur nu ætlandi av ongum Í AT á íódvreldishetjanc <rle kva lið um líð við ein | búsetingar. (15 mili. svarar ti munin | AT hóast »tjodveldishetjan Erlendur ln hægst bara hálv- Í millum svørt og hvít í Sudurafriku ! Patursson hevði sítið sum formaður rluta í einum nytim- | 3:1) Vildu tygum. bara ti hesi vóru í ' í Fiskimannsfelagnum í 8 ár, hevði uttan at landið av hesum ! meiraluta. latið teimum alt í hendi. ti í íkki uh ið fi á neiraluta verður tvingað niður Í hetta var sambært demokraísku grund- hann ikki so frægt vunnið fiskimonn- | um eini so einfald og nátúrlig rætt- 1 indi sum FRÍTÍÐARLON, og af | hesi ræjtind: vunnu fisljmenn ikki fyrr enn javnaðarmenn fignu lands- stýrisleiðsluna — og nú fáa allir fiski- | reglur samfélagsins: valdið í landinum. Í stjórn og framtíð? Tygum mugu skilja. TRÆLKA ONGAN | at tað vildi tikið mong ættarlið at vunn- | | upprunaligu barbarismuna. AFTURHALDSPOLITIKKUR Vit trælka ongan orsakað av líti ið tev fyri og á hædd við tygara sivili- ella øðrum fyribrigdum, men noyðast sation, um hetta yvirhøvur nakrankid at hava fyri eyga tey túsundini av ár- | vild! eydnast. um. ið eru á muni millum sivilisatión Og ímeðan, hvat vildu tygum gjørt? TAÐ hendi so at siga einki, meðan Mkælokksmenn sótu í landsstýrinum saman við sambandsmonnum. Skuldi nakað munandi gerast. mátti hetta vera ) menn 6 pst. frítíðarlon. Heðin Brú: LEIKUM FAGURT 19 20 »Tu skal ikki vera gubbi fyri meg í hesum. Fari so lærara- jagstra. spyrji eg. Tolir foroyingurin at verða hundsaður skúlin, sum hann lystir.« longur? »Ætlar tú so ongamtíð at vera lærari, meðani? Mamma tín Jógvan fer at durunum: »Ja, ja, tá ið tú tekur tað soleiðis, hevur handil, kanska ......« so er einki at gera. Men tu bar teg ikki beint at, Tormadur. »At fáa tær ein bita harla beit Tormaður hann av, ovur- Tad halda vit oll. Tú skuldi ikki sett teg upp móti læraranum sintur.» So nýti eg ikki at láa læraraprógv fyri at vinna mær í skúlastovuni. Vit vóru eisini oll samd um, at eg skuldi fara inn í munnin, ha?« Hann knytir nevarnar og starir illoygdur oman at tala við teg um at fáa javnað hetta aftur beinam vegin. uttan um seg. Og allir næmingarnir eru til dystin fús, at styðja upp undir Jógvan sleppur sær framat aftur: >Tað var ikki so, eg ætlaði semju.« Men tað, at tå kanska heldur tók handilslæru. Og hvat Tormaður lær upp á háð, biður Jógvan gera sær tann beina í at hugsa um útkomuna. Skal hvort menniskja ikki at fara á dyr: »Eg orki ikki at hava teg her longur. Næminga- vinna sær lívsbreyð, er tú ikki tilkomin, ella hvat? Eg kenni Mokkurin samdur um at fáa teg omn higar, at fáa meg á knæ einans eitt slag av menniskjum, sum leggja einki í tað tey, Fyri læraranum, at fáa føroyingin á knæ fyri embætismonnunum. sum eru nóg vesal til at lata onnur føda seg. Síðan kann tú Ja, hatta kundi tú sagt beian vegin. S> heyði ikki verið neyðugt geva orð, sum tú vil.« Nú dregur sinnið at Jógvani. at staðið her og møsnad ein tima.« Hann letur hurðina upp Tá sigur Tormadur: >Tað minkar mannin, at liva fyri mat- og vísir við einum høvudkasti vinmanninum út. strevi, ger hann til igil. Nei, tað er ikki tað. vit eru borin Jógvan brá sær móti honum, stóð sum negldur og stardi upp til, men til at liva fyri teimum stóru hugsjónunum. Andans á hann eina løtu. Men so fór hann. Tað fullu ikki fleiri orð. kappar skulu vit vera. Gud gav okkum ikki fødilandid, fyri Formadur sat eftir og lútaði fram yvir borðið, stakk sær at vit skuldu eta tað, men "yri at vit skuldu elska tað. upp í eina pípu og roykti, eygleiddi guvurnar og sissadist so Tá reyk Jógvan á fótur og smekkadi húgvuna á hovdið: líðandi. Sá skjótt, tað var ikki beint at koyra Jógvan út. Hann »Få hevur sanniliga lært rødumar á Døktaragrund uttanat. var jú einans komin fyri at gera væl, komin sum vinmadur. Málber tag sum tað, ið býtt er! Sum at hoyra hesar skeggabb- Oro, ha hevði sagt, vóru eisini betri Osøgd. Nú ótu tey seg arnar, ið stóðu og vríggjaðu leikindini í gjár. Men sig mær eina inn á hann, ljóðaðu fyri oyrunum og trodkadu á. Han? stóð ferð enn, áðrenn eg fari: Skal eg ikki leypa niðan og tala við ímóti, royrdi at vera illur, men viknaði. Så, at nógv. hann sku a tjóran?< hevði sagt, var ikki móti Jógvani, men sagt fyri at styðja upp Tormaður: »Ju, far tå bara, men ikki at tala um mínar undir seg sjálvan. Varhugin av, at hetta. han» hevði gjørt í sakir. Skilir tú ikki? Tað var ikki meg, teir koyrdu úr skúl- skúlanum, var skeivt, lá undir øllum, hann hevði sagt við anum, men føroyngin. Hví heldur tú, teir lupu á meg burtur Jógvan, og eisini undir rólinum við tarn fulla mannin á kaffi- úr ollum "lokkinum? Ti eg bar flaggið í skrúðgonguni. Einki stovuni. Jú. hann kurdi lika væ! beinan vegin vidganga, at annad.« Hann tekur brævið til fútan upp í hondina, sterdur hann sjálvur helt seg hava gjørt galið. Skuldi heldur havt látið og bleiktrar við tí: »Men hvussu leingi afturat lata vit okkum um einki í tímanum, og síðani talað at læraranum seinri í ein- el