leygardagur 26. mai 1962síða 3

26. mai 1962 SOSIALURIN Utgevari: Føroya Javnadarflokkur Prent: Blaðstjóri: R p Dreutsmidjan «i $leygsbrey! Villi Sørensen 4 35 ár 35 ÁR eru farin, síðan SOSTALURIN á fyrsta sinni kom út Mangir hava trupulleikarnir verið og tøkini tung; men hóast trupulleikar og bakbrestir hevur blaðið hildið áfram, ja, stigvíst nørt um upplagið, sum serstakliga seinri árini hevur gingið rættuliga framá. Føroysk blaðútgáva hevur og verður at hava trupulleikar at berjast við. Lesarafjøldin er avmarkað í tali. Javnmett við útlendsk blød eru føroysku blødini ikki so dýr at halda ella at keypa, tá ein metir líkindini hjá blaðútgávuni sum heild. Eins og hini blødini noyddust vit at hækka halfaragjaldid og samstundis leysasøluprisin. Hetta hevur ikki verið okkum at meini, tvørturímóti, haldaratalid er økt, og leysasølan úti um landið vindur uppá seg. Á 35 ára degnum broyta vit blaðið eitt sindur. Bæði við tað, at vit lata blaðið koma út tvær reisur um vikuna og so tað, at vit gera aðrar broytingar, hvat tí beinleiðis útsjóndini viðvíkir. Vónapndi dámar lesarunum tiltøk fegin frætta, um tað møguliga skuldi verið okkurt, ið lesara- fjøldin vildi havt annarleidis. hesi væl, og vit vilja SOSTALURIN hevur verið og er framvegis málgagnið hjá føroysku sosialistisku arbeidararørsluni, Sosialisman er adalmål okkara og henni berjast vit fram ímóti, hagar til málið er vunnið. SOSTALISMAN er eittans. Hon ber okkum boð um sam- fylking av øllum frísinnaðum menniskjum, menniskjum, sum i dagligu tilveruni vilja berjast fyri betri lívslíkindum fyri hina arbeidandi fjøldina, fyri øll tey, sum av økonomiskum ella sosialum orsøkum eru farin ella liva fyri handan skuggasíðu livsins. Spjadand; kreftur eru allastaðni: men lat okkum ikki lúta fyri teimum. Lat okkum berjast fram ímóti tí gylta endamáli: FÓLKAHEIMIÐ FOROYAR Heldur tú ikki SOSIALIN? So bilegg hann hjá postverkinum! hyggur at henni, kannar skapilsið — beinini, mjadnarnar, miðj- una, herdamar og tann hvíta hálsin. Skuggin undir tí ývna hárinum, fullur av lívi og góðlæti — vælskapt, sterk, men kort- ini kvinnulig. Tormanni býður í látur, tá ið honum kemur í hug, hvussu ræddur hann var, tá ið harm stóð í tåninum, og hann má siga henni tað; tey tæa bæði. Tormaður kennir eina sovorðna hvíld koma yvir seg. Nú er hetta við Elspu lætt av, skift frá ótta til stilla gleði. Hann er bilsin av undran yvir hana. Hevur ikki hitt eitt sovorðið menniskja áður, so hugaheil og érødd, so sterk og miðvís. Tey eta nátturða bæði. Hurðin er stongd. Okkurt vindblak hoyrist á húsunum. Regnið díkir á. Heystið ger vart við seg. Skjótt er veturin í hondum. Tey tala lítið. Við hvort er tað tøgnin, ið talar. Tá ið lívið fossar sum harðast, tagna orðini. Harn situr og ætlar at siga henni alt, sum viðurfarist er i dag, men fær seg ikki til tað. Kennir seg móða, túraðan. Best at bíða við at siga nakað í kvold. Elspa vil eisini sova. Best at fara til songar. Í kvold sigur hann einki um at fara heim. Tey fara í kamarið, sløkkja, lata seg úr í myrkrinum. Hon fer í seingina. Hann setir seg á stokkin, finnur hendurnar á henni, skaffiligar, livandi hendur, tryggar. Hann dvelur. Tvær kvinnur togast um hann: Móðirin við sínum sidararvi, sum hann hevur innsogið og er vorðin ein partur av honum sjálvum, stendur ímóti, ein tungur sorgblíður bardagi. Men Elspa vinnur, tann trygga, sterka Elspa. Hann minnist ein tilburð á sjónum. Eitt grunnbrot hvølvir bátin. Hann fær vitið aftur inni í mølini. Nú reisist óløgið aftur fjallhøgt, uttan fyrilit, himmalskt blån- GQ andi og øgiligt. So brýtur tað og melur hann at grunni í strål- andi stjørnusorii. Tá ið skúlastjórin kemur á skrivstovuna morgunin eftir eitt sindur fyri skúlatíð, stendur Tormaður uttanfyri og bidar, biður SOSTALURIN Nr. 28 Pipan vinnur av sigarettunum 2 Fá 5 i Í Onglandi sum so manga aðra staðni er vitskapurin farin í hernað móti sigarettroyk- Fólk eru g royna at kvitta seg av við sigarettroykingina og eru farin for fyri heilt ella deilvís at leggja av at roykja. Tær ensku pipufabrikkirnar hava fingið úr at gera at framleiða pípur, so stórur sum eftirspurningurin er vorðin har. Henda myndin erúr London. Har er tað nú vorðið vanligt at síggja kvinnur sita og roykja pípu. ingini, ið teir halda er ein orsøkin til, at krabbameinið í lungunum er økjandi. vorðin meiri varin ymsa staðni at roykja pípu, um tey ikki eru Skipafelagið Foroyar — 2802 = TELEFON 1225 SNAR-vaskað Tórshavn centrifugerað og turkað SNAR-vask Bøgøta 14 34 i góðan morgum: >Ég var so mótaður. at eg tók bøkurnar við. Eg veit líka um ...e ADAMSON »Ja, mótaður skal ungdómurin altíð vera,« heldur skúlastjórin og er fryntligur, ytað man fara at bera til, vænta vit. Eg skal fáa fatur á læraranum.« Jú, hann var komin. Teir fara allir tríggir inn í skrivstovuna. } | 7 KK Nei, tann krimsjuki lærarin er ovursintur. Beinan vegin skula- stjórin ber upp á mål um semju, er hann uppi á gólvinum og | leikar í, peiggjar uttan um seg við einum eintaki av blaðnum | Bergmá!, sum var útkomið um morgunin: »Hyggid, lesið grein- | ina, ið her stendur, um hendingarnar í gjár. Hyggið. hvussu | blaðið umtalar Tormann Andreasen. Hann hevur verið við til um hesa blóðskeivu fråsøgnina, id her stendur. Nei, nú verður | eingin semja av. Eg kreyji málið lagt fyri lærararáðið og skal | hetta, givið Punthavn mynd av sær, og ivaleyst eisini givið hon- gera mítt til, at Andreassen kemur ikki aftur at ganga her. Vit | kunnu líka væl fyrr sum seinri sláa nevan í borðið og gera vart við, at her eru tað vit, ið ráða, og ikki hesir rólararnir, ið lokkað fólkið saman til høpisleysar talur og ganga og slóma í gøtunum við einum, teir rópa flagg.« Alt hetta díkir Per Arantsen frá sær, so eingin fær orð inn Í! ímillum. Tá ið hann er tagnaður, biður stjórin sáttliga læna sær > sons blaðið. Hann lesur. So smilkar hann og hyggur upp á læraran: | I Ve em »Ja, men her stendur jú ikki annað enn tað vanliga orðalagið í sovorðnum greinum. Er hetta nakað at taka sær tikni av?« Jú, blaðstjórin hevði verið hjá Tormanni, var tað líkt, deilir | Per Arantsen, tað er so hann, id hevur givið Bergmálið frá- søgnina. Ein næmingur er við at grava grundina undan sku'- . Á . « > Í anum. Hvor hevði hoyrt um so óargaliga gerð? | 4 pm 5 Stjórin hyggur upp á Tormann. Sigir einki, men eyguni spyrja i SA“ Tá sigur Tormadur: >Tað er beint. at blaðstjórir kom til | to Hin ódeyðiliga skatan, mín. Eg gav honum myndina, ti hann bad meg um hana; me?