leygardagur 26. mai 1962síða 2

Nr. 28 Sámal úr Skúvoy 60 ár Nú ein dagin var eg í Hovi, og hitti eg har mín góða vin og partamann Sámal úr Skúoy og kom á tal við hann. —Nu fyllir tú brátt 60 ár, sigi eg, og svarið var ja, hin 30. í hesum mánaða. Vilt ikki at greiða eitt sindur frá, hvat tú hevur tikist við og okkurt, sum tú gera so væl tú hevur upplivað, og eisini um munin millum at vera sjómað- ur í dag og áður. Eisini veit eg, at tú í mong ár hevur verið kokkur. Sig okkum eitt sindur m kokkalívið tey fyrstu árini. 'ú kokkaðist. eiðis: Sámal svarar so- Ja, eg vil fegin hava eima sam »Ou við teg um viðurskifti fiski nanna og kokkanna; ti tú hev- ur altíð víst okk- um ein vælvild móti fiskimonnum bæði á hátt og annan. Fyrsta árið. eg var til skips. var i 1919 við »Havgåsini«, og skipari var Jóan Petur úr Kví- vík, sáli, búsitandi á Sandi. Vit vóru 19 menn við snøri og fingu 350 skpd. um várið á Suður- fandinum og seinni á Eystur- landinum 250 skpd. Hetta árið vann eg íalt kr. 1600, ið var hildið at vera væl at fáa fyrsta árið. Hetta var eitt gott ár; men 1920 um várið var veðrið av tí allraringasta, og tá gingu »He| fena« og »Kristina« burtur. Í hesum ódnarveðrinum | vóru vit ógvuliga illa staddir — serstakliga tann 29. februar um kvøldio, tá fyltist skipið av| sama kokkur við »St. Jacues«, og er hetta tað 30. summarið mitt sum kokkur. Tey fyrstu árini var lønin kr. 150 um mánaðin, um so var, at kokkurin ikki helt snøri, og kr. 125, tá id kokkur- in fiskaði. Tey flestu árini fekk eg kr. 125 um mánaðin og helt - á henda hátt fekk eg meira í peningi; tí væl so snøri eisini beit i hjå mær. Hartil gjørdi eg (J.H.D.) ta viðmerking, at eg veit, at Sámal var hildin at vera sera góður kokkur. og tå ið hann nú sigur, at hann fiskadi eisini. so má hann hava verið frálíka kvikur, raskur og nær- lagdur maður. Tá svarar Sámal: Ég skal siga tær, at umstødur- nar við matgerð umborð vóru ógvuliga ringar, ti trongligt var og langir tårar, og maturin ein- tåttadur, og alt vard vegad til hvønn mannin fyri seg. Av keks 7 pund um vikuna, magarin 1 pund og 3/4 av melis. Kjøt til døgurda 3 ferðir um vikuna og fisk hinar 4 dagarnar. Te morg- un og kvold. Ertir vidhvørt og so havrasúpan ella ríssúpan við- hvort, bollar út á kjøtsodid ella rosinbuddingur og okkurt ann- að. Millum 1930 og 1940 var eg fyri tað mesta kokur við Garða skipum, og tá fekk eg reiðaríið at lata mjøl umbord og minni av keks. Hetta dámd; monn- unum betri, tá eg bakaði breyð, so ikki altíð var keks. Viðhvort gjørdi eg knettir ella frikadellir, og tað vóru menn fyri. takksamir SOSIALURIN I ———— me [ff —e"aa" MINISTARAVITJAN Eftir innbjøding frá Foroysk- norska felagnum kemur norski f'skimålaraOhanrin NÁI Lysø tik Foroya at ferðast, hann kemur um 20. juni og ferð avstað aftur 25. juni, ——— Sámal sigldi eisini oll kriggs- árini og greiddi a/mikið frá ti. Men tað koma vit til eina aðru ferð. Vit enda á hesum sinni | við at ynskja okkara góða vini og partamanni hjartaliga lukku við teim sekti og blíðan byrð víðari fram. J. H. Danbjørg. | ; 0 TD til 28. mai 1962 Telefon 1125-1126 Utleigan av frystiboxum Pf. Havnar Fiskacentral | [— ——— — GRÓT OG SKERVUR Øl, id vilja keypa skerv ella grót, eiga at venda sær til kommunukantórið. Grót heimtað. og skervur megu vera goldin fyrst, áðrenn tey verða Bilstjórar verða ámintir, at teir ikki kunnu heimta ella skerv uttan við einum lími av vegneyndini ella grot einum umbodsmanni fyri kommununa. FROÐBIAR SÓKNAR KOMMUNA XL 7 i FÆRØSK MARGARINE Vita No I VITAMINISERET FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT BASARUR við útsølu, eydnuhjóli, matsølu 0. 9. verður hinldin í Vest- manna sunnudagin 27. mai til frama fyri kirkjuna. Byrjað verð ur kl. 3. Í hesum døgum verða eisini seldir lutaseðlar um alt land- ið til frama fyri sama endamál. Drigið verður 1. juli, og úrslitið verður kunngjørt í bløðunum. Væl verðið tykkum, sum Vilja styðja okkum við at keypa lutaseðlar, og vælkomin til Vestmanna, tit sum hava hug af vitja basarin sunnudagin. KIRKJURÁÐIÐ í VESTMANNA sjógvi og fall á liduna og vildi | Á ikk; reisa seg aftur; tí stórseglið | 'yltist av sjógvi. Vit noyddust | at kryvja seglið, og menn fóru. i | Hedin Brú: LEIKUM FAGURT … 31 lastina og lempaðu saltið úr tí) xl 3 | í á Fr Á gt sk + ul Og brævið til fútan? Fjákalótir! Rådd; tað um at leggja navn- , sum n I Á sn EK . Á í ; n niður vendi, tå|;5 faðirin hevði borið, frá sær? — Eg sum havi lovað lyfu reisti hon seg aftur. Eit Í mm: Lá . hg þú t Guds á grøvini hjá honum um, at reisa húsið aftur. Nú rennur undur, at ongin mansskadi varð | P | | < ein hd fvri borð rð | Tormaður. Fólk, sum kemur framvið, vendir sær á og hyggur = CM A r fyri borð, men ; P P … —… . 3 n€N | aftan á honum. Nógv var, ið gerast skuldi. Fyrst til Elspu. Bara | siga henni, at hann hevði ikki stundir í kvold. og so av aftur sjógvurin skolaði hann inn aftur á dekkið. Viðhvort vistu vit kki, um vit vóru omaná sjó- num ella ikki. Tá ið so veðrið | Unnadi aftur, var ongin lanterna í luborði og heldur onki lanter- nubretti, og í lastini vóru stytt- rnar farnar. Oman dekkið var onki eftir uttan báðir kapparnir :g mastrar. Vit settu so kós móti Foroy- m, og veðrið batnaði so við og við, og tað var okkum til eydnu, nars komu vit aldri á grønt oras aftur. Seinni sama árið ku minur spreingiknøttar i hópatali, so lívið var stødugt í vanda. Hetta summarið fór Karin ella Trongisvágskarin, 'm hetta skipið o'ta varð ynt. At spreingiknøttur beindi i Karini, er onki at ivast i, tí var onki illvedur. Ég biði nú Sámal greiða eitt lur frá sínum starvi sum k <kur, og svarar hann so'eiðis: ;Nú í summar fari eg sum durunum. Hann kemur í túnið hjá Elspu. Herðarnar fara afturúr og høvdid niður á bringu. Nei. fåtturin fellur aftur. Regnið sílar niður. Takdryppið støkkur upp av túninum. Ein hundur kemur og snoddar at honum. hvørvur so aftur í myrkrinum. Onkur hoyrdist koma gangandi á tuflum, kráandi. Tá sníkir Tormaður sær burtur. tann bloytan hann er, smoykir seg aftur undir húsið. Verður standandi, til hetta er komið omanum. Hund- | urin kemur aftur og snoddar. Men tå ogvast hann vid seg sjålv- | an, skjytur bmguna fram úr sær og fer at hurdint, bangar. Eygunj stara inn i myrkrið í forstovuni. Hvat fær hann nú at síggja? Kanska hon heur klumpíót, er skeiv el'a rukkut. Hurðin inn í stovuna fer upp, og har stendur Elspa. Ung. hyldlig, væl vaksin, reyðbrúnt, pur'ut hár, og eitt gentusmíl. sum tekur Tormann um hjartað. Hann verður burtur í henni beina vegin. Hon býður honum inn. »Takkl« Tey verða standandi. Tiga. Hyggja hvort upp á annað. Blúgv. „Takk fyri sidstl« letur í Tormanni. »Takk fyri at tå kemur. Ég ræddist fyri. tú sór ikki at koma. Tað er vorðið so seint.« drigið á bæði. Ræddist fyr) at koma, sum nátt. »Fg havi eisini eg tíggjaði mær í gjárkvoldið Er tú il á meg? „Il? Nei. tú kom sum serdur frå Gude. Tu ...« „ja. men tú veit ikki. hvor eg eri. Eitt rekavætti kanska. 32 eitt bartrog, kom fullur dettandi inn á teg uttan av geilum?« Hon lær. »Eg eri ikki rødd av mær. Tú er ein ungur maður, sum skeytst inn til mín av tilvild? Ella ......? Rætt sum eg sat og longdist.« Tey heilsast. Seta seg å rekjuna. løta. Tå spyr hann: »Um nu nakað spyrst burtur úr frá í nátt? Tá er hend ein vanlukka.« »Nei, gævi tad var so væl! Eg ynski tað so stadiliga. Tað gekk sum tað skuldi í nátt. Nú er tú mín. Vit hoyra saman. Ég kenni tað á mær. Tú er fyrsti maður í mínum lívi, tann Togn. Kvirr sæla. Ein lagnu- einasti. Tormaður er ovfarin. Hetta avgjørda álitið á honum. Hetta dirvið. hon vísir, er so stórt fyri honum, so fremmant og ófati- ligt. Hví ivast hon íkki. Hví kennir hon seg ikki seka fyri tað, sum hent er. Hví hugsar hon ikki um mannarópið. Hann stryk- ur henni um hárið, hyggur inn í eyguni á henni og hugsar, spyr so: »Hvussu kann tú hava so trygt álit á mær í tí skilt, eg var, tå id eg kom inn til tin. Tad høvdu verið fleiri enn færri. sum koyrdu meg Ut.« »Ti tú kom sum ein gáva frá Gudi. Tú er mær ein dreym- ur, sum gekk út. Hon fer frá honum at stákast. Hann situr eftir tigandi og hyggur fram fyri seg: — Ég ein Guds gáva, ein dreymur, sum gekk út? — Og hon ivast ikki, livir trygg og glad í hesum. Sama álitið, sum móðirin hevur á honum. sum hon altíð hevur kent, men ikki hoyrt sagt soleiðis við orðum. Og her gongur hann og svíkur, ber seg illa at, kemur sær í Oføri, gloymir at fara varliga, sum hann er lærdiur til frá bars beini og hevur sæd fyri sær heima. Nei, her mátti koma vend í. Enn bar til at venda. Elspa flytir eitt lítið borð framman fyri rekkjuna, borðreiðir tekur mat fram, sum stendur til reiðar. Hann situr og og g