mikudagur 1. august 1962síða 3

1. august 1962 SOSIALURIN | Blaðstjóri: Villi Sørensen 0 Do TELEFON Utgevari: Foroya Javnudarflokkur SOSTALURIN Prent: Preutsmidjan á Heygsbreyt Bíligir skógvar TORSHAVN tlf. 1350 til rættan við løgtings- kvalitet ÚTBANKAR: Í Eysturoy: Runavík, Fuglafirði, Lorvík, og luxusskógvar Skóla, Í Norstreym: Vestmanna . , Kollafirði til rættan prís. Kvívík | RR COM NOK t Nr FØROYA. Setið avlopspeningin í BANKAN Har stendur hann /ryggur, og har gevur hann rentu INNLÁN við 3 mánaða uppsegn 4% pro anno BANKABÓK 314% pro anno KEKK-KONTO 2% pro anno Ynskja tygum hægri rentu, kunnu tygum i bankanum keypa lånsbræv ella ríkiskassaábyrgd við umleið 7 % rentu. tif. 7227 Í Norðoyum Klakksvík tlf. 5274 Í Suðuroy: Ivøroyr tif. 32 tf. 64 Hvalba tlf. 39 ir DEG Vági, tlf. 130 Dr pl Vågum: Miðvági, tif. 7 pr 6 Sandavági tlf, 108 tlf. 147 Servági tif. 88 ST OL; Undir øllum umstoðum Skipafelagið Føroyar E EA SCA NEKLAMA 1225 Térshavn C. C. JOHANSEN TORSHAVN ARBEIDSKLÆDIR - PLASTIK-KLÆDIR UNDIRKLÆDIR - HUGVUR GUMMISTYVLAR - GUMMISKOGVAR HANDSKAR - Hvør hevur ) sína framtíð at gleða seg til - at stira fyri - at tryggja- Snúgvið tygum til ein HAFNIAMANN Tryggingarsambandiå FØROYAR Tórshavn, Tif. 1990. Umsjónarmaður: JOHN SIVERTSEN í Kristnastovu, Tlf. 1721 trygga havn: ==, Amtmadurit svarar bert heita sama, at Mer Haldið Sosiaiin | | | | TLF. 1530 LEIKUM FAGURT … | Heðin Brú: | 77 | Í | Í innan garða, við lutum og Vo vS Í notið frå fjalli til fjøru, uttan ”Junnindum, lika síðan Grímur hin gam!i Kamban setti sín fót já hesar klettar.“ | Amtmaðurin takkar fyri brævið og sigur, at so langt tað Í stendur til hansara, skal hann gera sítt besta fyri at halda frið og semju. »Og drongurin. Jú, hatta fer at laga seg. Hvat var hann gamal? Punthavn visti ikki rættiliga »Ja, hugsaði eg ikki tað, sigur amtmaðurin, ví spræknastu hevði fingið upp í eygað kvoldið fyri, hoyri Jú ikki tjúgu, hugsaði hann. árum og eg hetta man helst longu vera javnað aftur.« Hann fylgir teim- um út. Tá ið amtmaðurin kemur inn aftur, heldur Per Arantsen fyri, at her var ivaleyst einki meir hjá teimum at tala um longur. Líkt var til, at tað, teir høvdu at bera fram, varð lítið eftirgáað. Høvdu væntað tað eitt sindur ødrvisi. Men tað gjørdist so ikki við. »Eitt vóna vit tó. amtmaðurin skilir, at fyri okkum er hetta djúpasta álvara og als einki spæl. Vit óttast fyri framtíðini og tað við lít. Og eitt afturat: Vit gev- ast ikki. Vit krevja. at teir embætismenn, sum umboda statin, eru fulltrúgvir. Tað tóktist okkum, at amtmadurin, tá ið heita neyðars skriv varð lisið, meira at siga tók undir við harra Punthavn, so hann kundi kenna seg studladan her, á hesi skrivstovu. Hetta er ein hending, sum vit hava lag: okkum í geyma og fara at hugsa gjøllari um. Teir reisa seg at fara að, teir talaðu um, hevði einki at týða. teir skuldu íkki taka tað so tungt, Í Tá vendi Per Arantsen sær ímóti honum, blóðreyður i and- liti: >Vit komu ikki higar 'at spyrja, hvat hetta hevdi at iyda. | Tað vita vit sjálvir av ringum royndum. Men vit komu, ti Vil | væntaðu. at amtmaðurin lýddi á, hvat vit høvdu at siga, og —w—— FRANTS RESTORFF 78 Nú hava vit fingið at vita, at:tað er ikki her, vit skulu koma við síðani rådagjørdi við okkum. um hvat best var at gera álvarsmálum fyri land og ríki. »So søgdu teir góða nátt og fóru. 1 kemur inn aftur, ikkt Amtmaðurin fylgir teimum ú:. Tá ið hann kastar hann seg í ein stól og lær, heldur við skrivaran, at hugsaði hann annað, enn teir vóru illir, nú teir fóru. Tað hel: skrivarin við vursintir og niðurslignir Tað verður ivaleyst ikki úti við hesum. Drúgvast fáa vit at hoyra Keypmannahavn, áðrenn langt um líður. Amtmadurin er Men eg kenni sum fær hesar menninar á kroppin á sær, úr Fann embætismadur, kann so nýggjur her lóðirnar. ongan Søtan SOVA.K »Ja, men hetta er jú tað bera møsn, Koma her og klaga ein heiðursmann {fyri embætissvik. Eg skuldi koyrt teir út. yTað eru vit samdir um. Men tá ið ein fyrst er lagdur und- ur ótrúskap í ríkisins tænastu, so er tað ikki spæl longur.« Tann nýkomni amtmaður sat eina lotu tigandi og hugd fram fyri seg. So reisti hann seg upp og segði góða ná Tad fulla ikki fleiri orð. Albert Buck og Per Arantsen fara heim afti t lesa ere ina til Dagens Emne igjøogum, skoya eitt petti upp arað í tidini, skilia ikki, hvar iO hendir uttan um teir i Før- oyum Og gem sær ongan ómak fyri at skilja tað. Lata eyg uni a“tur og heldur honka við teimum, sum leg sær ein Við grava siødid undan ríkiseindini, honka til báðar síður, so teir í frið og náðum kunnu rekja sínar gestasamkomur og sova sín seinrapartssvøvn, Og kemur ein uppskakaður sam- felagsvinur og skal leita sær ugga og hjálp. ja, so sovna teir frá honum og rýta hann á dyr . sum kann prikka Teir halda báðir, at heta er ein g