mikudagur 19. desember 1962síða 2

Nr. 85 SOSIALURIN 19. desember 1962 | A ——————— oe Hjålp til jardabrikid | FØROYA Setið avlopspeningin í BANKAN Hetta verður oft: tosað og, skrivað um, serliga nú ið sjó- vinnan hevur fingið so góðan og hollan stuðul frå ti almenna. Men fara vit so at hugsa okk- um um, hvat ið er at gera fyri jarðabrúkið, ja so verða helst åskodaninar ymiskar. Ein held- ur hetta og ein heldur hatta. Nú kunna vit fyrst hugsa um eplavelting, sum nógv er havd á máli, og sum kann geva jarða brúkarunum ein góðan stuðul, um ein fær dyrkað eplir sum hann vil, men so er ikki, 'd hvussu er ikki her, av ti af vit jarðaeigarar fáa ikki gjørt brúk av jørdini sum vit vilja til hesa velting, vegna tess. at tann rúgaldandi lóg gevur seyð inum rætt á bønum frá 25. okt til 14. mai. So statt hava vit rætt ti} bøin bert i 5 mánaðar. Her kemur tað fram, at seyð- urin tekur eplini upp, ur veltur t. d. í mai, so tú mást helst stødga á at seta niður epli ti} seyðurin er farin av búrum, og er tað tá ofta komið til 25 mai Um tú tå fyrst skal byrji at seta nidur, so verdur tad nakad seint, tå ein verður af slutta, um nakað væl skat setast nið- ur, t. d. einar 5—6 tunnur. Um tú so fær sett hesa nøgd í jørðina; so tá ið nakað er komið út í september. tá er seyðurin aftur á børum og lat geva studning til tann Seyð. | Qa har uppi er farvatnið so | | bitið. ið hann hevur havt á bø | toku. at menn hætta sær illa at IN byrjar at riva grødina upp. so, yr) $ um ein ikki verður so heppin at hava fingið síni epli úr aftur jørdini, áðrenn 1. oktober, so kann hann rokna við at missa tað mesta av eplunum, ti seyð- urin tekur skjótari upp ern studningin, sum so nógv hevur | Har stendur hann fryggur, og har gevur hann rentu verið rótt um. Menn eru ymisk | | ir å måli um henda spurning, | INNLAN |sum um mangar aðrar; men eg | við 3 mánaða uppsøgn 4% pro anno vil meina, at studningurin til | BANKABOK 34% pro anno mjólk var best givin uppál Án | ar KEKK-KONTO 2% pro anno hvorja mjólkkúgv sær og ikki | TORSHAVN tlf. 1350 sum nú pr. lítur, av tí åt um | Ynskja tygum hægri rentu, kunnu tygum í bankanum keypa lánsbræv studningur var givin — wuppå| við løgtings- ella rikiskassaåbyrgd við umleið 7 % rentu. hvorja mjólkkúgv, tá kundi ÚTBANKAR: meira mjólk blivi framleidd við || Í Eysturoy: Runavík, tlf. 7227 í Norðoyum Klakksvík, tlf. 5274 tað. at tað kunnu vera, ja eru | Fuglafirði, tlf. 64 I Suðuroy: FE DE 5 menn, id enn royna at halda Lorvik, tf. 7 Vági tlf. 130 mjólkreyt, ið ikki hava ráð at) ; Skála. a 7053 Í Vágum: Miðvági, ti. 7 3 - | í Norstreym: Vestmanna tlf, 53 a P keypa kraftfóður sum má til, | Kollafirði tf. 6 Sandavági = tlf. 108 | Kvívík tlf. 147 Sørvågå tlf. 88 um kúgvin skal geva væli av" or mjólk, men sum kundju givið henni nóg mikið kraftfóður. um | < Fm s hvor kúgvin fekk so ella s Betri LVEeir rad | nógvar krónur í studningi | t | far Krims í ar enn tvey Viðvíkjandi seydinum, sum | hevur havt rætt til at ganga MR ldð bønum, men sum eg meini ikki Soleiðis tók ein fiskimaður | til Harn var komin undan | cf baka við Í Gronlandi og verið fyri at ding steikja við * jrønlandi og yri & g og til alla motgerð virda ting má hugsa um við ti|. - : | og lið túrin oydilagdan av, at rad-| skal koma at eiga henda rættin | UT, her mei ni eg, at tað hátt meir tg nýggju jarðalóg, su já koma, | . 1 0 ys ir Mord LLJU ] g, sum må koma arin gekk fyri ferð eftir kero til fóðurs. sum skal goltgera | - ; #1.; . 4 | K u al GOUGCrÅ | Greint og vandamikid, serliga í| nom. larbeiða mærindis landi (uttan | Jarðabrúkari. |. | radara. „Betri. nógv betri, tveir rad- Tøkk | arar enn tvinni ekkolodd. Men) | best var at vera tvintur i båd | | Í | | PALMIN Margarinvirkid. um«. helt hesin sjómaður yri. | TORSHAVN Porkeningurin fekk pa Tlf. 2577 Øllum teimum í bygd og av bygd sum vid gåvum, fjarritum og vitjan gjørdu okkum silvur- seirasta túrin mikið skerdan av brúðleypsdagin 3/12 sera hugna- |s ligan, takka vit hjartaliga. su at radarin gekk fyri, so teir Heldur tå ikki SOSIA! IN? | .— ! Frida og Thomas Debes, pe eiri ferdir ud seta inn fyri| ; > Gjógv. at gera hann í stand aftur. So bílegg hann hjá postverknum! nu | Heðin Brú: LEIKUM FAGURT … aðurin. Soleidis er vorðið vid! ri. So kann ein siga: ja men, hvat kann gerast við tað? Her vik eg siga, at skulu tit góðu løgtingsmenn gera nækað fyri jardabrukid, so tað verður til gleði fyri veltingarmannin, so má tað fyrsta, tit gera, vera at broyta jarðarlógirnar soleiðis, ag tarn ið veltur, má verða tryggur á ti stykki, hann eigur; hann má kunna eiga stykkið alt árið; tá fyrst kann ein arbeiða á sínum egna og dyrka á sírum egna tað, ið hovum lystur: epli, etur, og hvat, ið annars karn vaksa her á landi. Men fyrst tå #ð hann eigur bøin alt árið. Um vit fara at kana eftir, hvussu ograrrætturin ella bruksrætturin er í øðrum lond- um, munnu vit so finna nakað kajnd, har jarðabrúkarin bert eigur rætt til sína jørd bara 5 mánaðar av árinum? Hirar 7, mánaðarvar er tað ein annar, #5 eigur tina jørð, innangarðs altso. Eg trúgvi valla, at tað í møknum lardi finst ein so av- efkdað jarðalóg sum hendan, vit, vt hava her á lardi. 114 115 Hann reisir seg at fara. stødgar frammi á dúrkinum og sigur. til at taka sær um reiggj. Vit fara oyggjarnar runt. Vit fáa tei at tad. her er talað, „sjálvandi verður millum okkum fyribils. at krevja tingið saman beinan vegin<. Men vit hittast aftur«. So segði hann góðanátt. Teir fara nú hvor til sin, men gera av. at Olgar Mørski skal Fá ið stjórin er farin, reisist skiparin Jósias og lær upp á hinar: fyrireika fund aftur, so skjótt hann hevur fingið boð til teir „Ja. har síggja tit! Hatta eru orð við æru søgd«. Hann fer inn í menn. ið eiga at koma við. kamarid og kemur aftur við fløsku og gløsum. skeinkir. >Vit Tá ið Bakka-Hanus stjóri fer aftur í land av skipinum. leitar drekka eina skál upp á hetta<. hann sær aftur á skrivstovuna. Skip var komið niðrifrá um dagin. Hinir sita målbundnir, ovfarnir. „Nú. hvat siga tit so ?< spyr Josias, sum tykist vita um hetta Nú lá posturin upplatin á skriviborðinum. Hann setir seg at frammanundan og er ikki ovfarin. hyggja í brøv frá handilshúsum niðri, hann hevur samband við. Hvat teir sogdu ? Hetta var ov mikið at svara upp á so beinan Viðhvort reisir hann seg upp. tekur roknskaparbokur niður av vegin. Men Dáva-Lukkas segði, at sær dámdi einki hetta, at hillum og hyggur í, leitar gjøgnum blødini, setir fingurin undir i at } nýggjur flokkur skuldi gerast. >Vit at fara uppí hjá teimum? samanteljingar og Ba So setir hann seg aftur. Vita ikki so frægt sum hverjir hesir teir eru. Líkari teir bjóða Alt sama neyðin. Ein jammurstóni frá handilshúsunum í ut- sær til at koma við okkum og vit so broyta stevniskrå, so vit løndunum. Í høviskum oe lata tey vita, at nú vænta tey sær fáa framt hesar hugsanir<. snarliga at fáa sendandi fyri ta varu, ið longu langt síðan er send. Jøsias ivadist í, um tað bar til at broyta henda gamla flokkin minna á. at tey fleiri ferðir áður hava mint á at fáa pengarnar. til muns. Nú var hann komin í hesa leguna. Punthavn og fleiri Í tveimum brøvum stendur. at avvarandi sær seg ikki føran fyri | mundu vera so avlagaðir, at teir vóru ikki forir fyri at rætta seg. at senda tær verur, hann hevur bidid um, fyrr enn tann skuld, Nei. hann helt íkki tað var annað at gera enn at stovna ein nýggjan sum stendur, er goldin. Tíðirnar eru ringar, verður sagt, og um flokk. Vórðu teir nógvir framtaksmenn, ið fóru upp í beinan teir ikki. áðrenn langt um líður, fáa pengarnar, eru teir noyddir vegin, fingu teir alt stevnuskråina eftir sínum tykki. til at gera tey tiltøk, sum neyðug eru, fyri at fáa teir. Olgar Mørski helt ikki so. >Bíðið bara«, sigur hann. »tit fáa Hann suffar tungliga og skúgvar brævarúgvuna frá sær, situr at síggja. at hetta er eitthvert liðugt plagg, vit skulu latast í. Tað eina lotu hond upp undir kinn niður á borðið. So dregur hann ar ein vøgguvisa, hann sutraði fyri okkum í kvold. Vit skuldu eina skuffu út, tekur nýtestamentið uppúr og koyrir tað í lumman. rurast. Tá ið so eygnalokini fara at detta niðurfyri, kemur hann Eina lotu gongur hann djúpthugsandi og válar á gólvinum, fer við sínum. Tá skal tað smoyggjast niður yvir okkum. Nei, eg so inn í stovuna. svíki ikki flokkin so. Hann er stovnaður fyri at verja og rekja Kona hansara situr og bindur. Tvær vaksnar gentur hava „okkara tjóðskaparligu eykenni. Tí sleppi eg ikki. Bakka-Hanus brodering fyri, og ein hálvvaksin drongur liggur fram á borðið segði ikki eitt orð um hetta. Toskur, trolarar, turkihús. Tað vil á miðjum gólvinum og lesur. eg so avgjørt vera við til, men ikki bert tað, kortanei. Míni ráð Tá ið maðurin kemur inn, leggur konan stokkarnar frá sær eru. at vit fara beinan vegin undir okkara egnu menn og fáa teir og fer í køkin at stákast. Eina løtu seinri borðreiðir hon og øll Og so komi eg til mjålka- | LJ