leygardagur 22. desember 1962síða 2

Nr. 86 Minningarorð um Michal undir Heygnum í Sandvík. Ja. mi er eisini hann farin undir tað eitt langt liv og loyvt honum at torviu; varð uppiborid at liva grønu men horjum fylgja børnum sínum langt á leið. Tad verður o'ta sagt mangt um menn, ið farnir eru og um starv teirra her á foldum, og vil ee hervið eisini síga. at við Michal undir Heygrum, at tað eisini var nakað. ið sermerkti harn millum manna Ta0, ið sermerkt; hann mest, vóru tær gåvur, "ið til at hann meinti vóru átrokandi Ikki bara han! verka í tí bygdalívi, hann var hann hevði samla tær interessur, 10 var fúsur til uppvaksin saman við: men var ungdómi siunm Heim- hann eisint í og sigldi í útheiminum aftur komin 30 ára gamal gjørd hann. sum tann álitismaður hann sýndist, at vera} blant teir fremstu í bjørgum og sum út- ist altíð í í haga, og var hann róðramaður altid hin vakandi. Við ár í hond skuldu teir gomlu toga seg fram igjøgnum lívið, og mundi Michal har eisini vera ein hin mætasti at tetta um byrðina við sínum góða hegni fyri streymi, 10 meira er um norðendan á Suð- uroy enn vanliga um Foroya leiðir. Tað skal eisini sigast her, at ikki Michal lend- ingini, fyrr enn hann sá sein- astasta båtin koma heim aftur, um hann var óvarliga leingi á fór heim av ferðini. Á sorgarstødum og har að hjálp var åtrodkardi, krógv- aði Michal ikki burtur, ú, segði hann ofta, at eingin bleiv fátækur við at rætta eira hjálp- andi hond til ið seg út hanr, trorgdi til hjálp Hann hevdi ti manga sprorg- ssgorgu frå Sandvík á Tvøroyri tá ið átroðkandi var i skundi at nåa lækrahjålp til bygdina. Fasini var hann ein hin fremsti at leggja út frå Sandvikar lógv 13. 1914 eftirlivandi. á hir, sorgardagin april einasta Men h að eitt langt og søgvríkt liv, og at redda kjøli sat. um var lag- eru nógv. ið mirnast hann og konuna, og siga teimum urdir Heygnum tøkk fyri blídri og hjálpsemi. Friður yvir minni hasara. Sofus í Kvilt. = 2802 = SNAR-vaskad centrifugerað og turkað SNAR-vask Bøgøta 14 SOSTALURIN 1) (Meme LITLIN Ht Sons Einaferðina tað ein maður einari neydarsligari veggjakroysu. So fåtøk vóru tey, at har var lítið og einki at bíta ella brenna. Men áttu tey ikki annað, børn høvdu tey í hópatali og fingu eitt afturat á hvørjum Ári. Nú gekk konan aftur búgvin at hvíla. Manninum dámdi hetta var og ein kona. Tey búðu í á einki. Hann gekk alsamt og grenjaði og heit, at nú mátti Harrin hildið seg hava givið teimum nóg mikið av børnum. Tá konan fall í gólv. fór maðurin burtur í skógin, tí hann orkaði ikki at síggja nýkomna barnið. Drúgvast fór hann at hoyra til tað, tá ið tað fór at skrála eftir mati, helt hann. Maðurin var ikki meir enn farin frá húsum, nú fekk konan eitt so yndisligt dreingjabarn. So skjótt hesin drongurin var komin, hugdi hann seg um í stovun; og segði: Gott á teg. mamma, gev mær eitt sindur av klæðum frå brødrum mínum og ferðamat fyri einar tveir dagar, so fari eg út í verdina, at vita ið hvussu fer. Tit hava nóg mikið av børnum eftir kortini, síggi eg. »Hann náði meg fyri tær, neyðardýrið.< sigur mamman, »tu er so lítil enn, at tad fer ikki at bera til.« Men tann lítli drongurin bað og bønadi, til mamman gav eftir, læt hann í nakrar frávaksnar spjarrar og gav honum eitt knýti við So ferdamikil út í verðina. Men so skjótt hann er farin, fær konan ein son afturat. ferdamati. fór hann fróur og Hann hyggur seg eisini um i stovuni, beinanvegin hann kemur. og sigur: »Gott í teg, mamman, gev mær eitt sindur av klæðum frå brødrum mínum og ferðamat fyri einar tveir dagar. So fari eg út í verðina aftan á tvillingsbróður mín. Tit hava nóg mikið av børnum eftir kortini. siggi »Hann náði meg fyri tær, neyðardýrið,< sigur mamman, tú er so lítil enn, at tað fer ikki at bera til.« Men drongurin bað og búnaði, til mamman gav eftir, fekk honum nakrar frávaksnar spjarrar og eitt knýti við ferðamati So helt hann út í verðina at leita eftir tvillingabeiggjanum. Tá ið tann yngri hevði gingið nakað, sær hann tvillingsbróð- urin, hvar hann fer. Rópar: »Stødga mær beiggin. Hví leggur var tað ikki líkari, tú bíðaði eftir mær, áðrenn eg.« tå so til bráds. tå for ut i verdina?« Åja, teir hittust so. Tann at teir eru tvillingsbrødur og at hvila og hyggja eftir, hvat ferðamat. Jú, tað heldur tann yngri við. Teir hvíla seg. yngri sigur frá, hvussu tað er, ræður til, at teir seta seg niður mamman hevur givið teimum til eta ein bita og fara so aftur til gongu. Tá id teir hava gingið nakað, koma teir at einari á. Tá sigur vit geva hvørjum øðrum navn. Vit tann yngri: >Her haldi eg høvdu sovorðnan skund. at tað var ikki tíð at gera tað heima.« vÁja. latið okkum ta0,« sigur tann eldri. »Men hvat vil tú eg eita, bróðir? »Eg vil eita Lítlin. sigur tann yngri, ymen hvat vil tú eita?< »Eg vil eita Larvus kongur,« svarar tann eldri. Teir doypa so hvønn annan í ánni, fara so aftur til Tá ið teir hava gingið nakað langt, býtir gøtan seg í tvey. Nú gongu. gera teir av, at fara hvor sín veg. Ája, teir so gera. Men hvat Tá hendir? Teir skiljast aðru ferðina, men tað er í sama navn, um eina lotu hittast teir aftur. Triðju ferðina, teir royndu, gekk ikki betur. Tá gjørdu teir av, at nú skuldi annar fara eystur eftir ið teir hava gingið eina lotu, nú hittast teir aftur og hin vestur eftir. Tann eldri sigur nú við beiggjan: Skuldið borið so á, at tú kom í mikla neyð, rópa tå á meg tríegjar ferðir. So skal eg koma og hjálpa tær. Men rópa ikki, fyrr enn tú er í ýtarstu neyð.< »So man tað verða seinur dagur, vit hittast aftur,« svarar Lítlin. Teir siga nú hverjum eðrum farvæl, og Lítlin fer móti eystri, Larvus kongur móti vestri. Tá ið Lítlin hevur gingið eina góða letu, nú metir hann einari gamlari lendahoknari konu, sum hevur bara eitt eyga — og tað tekur hann frá henni. „Ey eya meg,« rópar konan, „nú lókaði eg eygað burtur.“ „Hvat gevur tú mær fyri at fáa eitt eyga?« spyr Lítlin. 22 desember 1988 „Eg gevi tær eitt svorð, sum kann vinna á einum heilum heri,< sigur konan. »Ja, lat meg fáa tad,« sigur Lítlin. Konan gav honum nú svorðið, og hon fekk eyga sítt aftur. Lítlin fer aftur til gongu. Tað er ikki leingi, nú hittir hann aftur eina gamla, skrukkuta konu, sum hevur bert eitt eyga, og tað námar hann frá henni. »Ey eya meg,« rópti konan, »nu sløgdi eg mær eygað burt- ur.« »Hvat gevur tå mær fyri at 'fåa eitt eyga?« spyr Litlin. 03 i tær eitt skip, sum siglir yvir vatn og sjó, yvir dalar - »Fg ge og fjøll, so skjótt sum fuglurin flygur,« sigur konan. »Ja, lat meg fáa tað, sigur Lítlin. Konan gav honum eitt elalítið skip, ikki storri, lumman. Hon fekk eygað, og so skiltust enn hann kundi koyra tað í tey. Um eina góða stund, møtir Litlin aftur tridju konuni, og lendahoknari enn hinar og bara við einum eyga. Tað ar hann frá henni. eldri nasp- at hon misti sítt einasta eyga. Hon gramdi seg illa um hetta. »Hvat gevur tú mær fyri eitt eyga?« spyr Litlin. »Eg gevi tær snildirnar, at kunna bryggja túsund tunnur av øli í einum bryggi,« segði konan. Jú. fyri hetta fekk konan eygað sítt aftur. Tá ið nú Lítlin hevur gingið seg móðan. hugsar hann við sær, at tað hevði verið sum ein smeitur, at roynt skipið, hann fekk frá tí gomlu konuni. Jú. hann tekur tað upp úr lummanum, stígur annan fótin á tað. Tá veksur tað so mikið, at hann kann standa í tí. Tá ið hann stígur hin fótin upp í tað, verður tað so stórt sum skipini á sjónum. Tá sigur hann við tað: »Sigl nú yvir vatn og hav, yvir dalar og fjøll, til tú kemur at kongs- gardinum.« Og tað var beinan vegin, at skipið helt avstad, stødgadi ikki fyrr enn beint undir kongsgarðinum. Á Kongsborgini høvdu oll sætt Litlan koma siglandi gjøgn- um luftina. Tey undradust og lupu avstad, at síggja hetta skip. Men meðan tey runnu oman, heyði Lítlin koyrt skip sítt aftur í lumman, so tey sóu bara ein smádrong í vesæsligum klæðum standa har. Kongurin spurdi dreingin, hvaðan hann var frá. Men hann visti ikki, hvaðan hann var frá, og hvussu hann var komin higar. Og hann bað og bønadj um, at fáa tænastu á kongsgarðinum, kundi ganga køksgentuni til handa um ikki annað. Jú, tað slapp hann. » Tá ið Lítlin kemur nidan í kongsgardin, sær hann, at har er alt tjaldað við svørtum bæði úti og inni. Hví tað var? spurdi hann. Ju, hann fær at vita, at tað er landasorg, ti kongadótt- irin er lovað burtur til triggjar risar, og nú hósdagin skuldi av teimum koma eftir henni. Riddarin Reyði, hevði sagt ein seg føran fyri, at verja hana fyri risunum; men eingin leit å tað. Tað var ti ikki logið, at her var gremjan og stúran. Hóskveldið fylgir nú Riddarin Reyði kongsdótrini oman at strondini. Hagar skuldi risin koma at heinta hana. Men so skjótt. prinsessan hevdi sett seg niður, kom ræðsla á riddaran; hann vardi hana ikki, men kreyp upp í eitt træ og fjaldi seg í leyvinum. Gentan græt og illa læt, bað so sáran verja seg. Men riddarin legði einki í tað. Hann helt fyri: »Tad er betri, at titt doyr, enn tvey.« Og so fjaldi hann seg so væl, hann kundi. ímeðan hetta hendir. er Lítlin í kongskøkinum biður sleppa sær til strandar eina løtu. Men gentan vil einki til tað, heldur. hann hevur einki at gera har. Ju, hann skuldi stuttleika og sær saman við hinum børnunum, segði hann og bað so vakurt fyri sær. Køksgentan gav eftir — men segði hon: »siggj nú til, tú verður aftur, áðrenn nátturðagrýturnar steikirnar setast á teinin. Tak so eitt kneppi av við til eldin skulu uppyvir og aftur við tær eisini. Hetta lovaði Litlin og leyp oman at strondini. Hann var ikki meir enn oman komin, nú hoyrist buldur og brak. Tað er risa- skipið. ið kemur siglandi. Risin stígur út og veður í land, so blámin stendur so høgt á loft. Hann var grimur at síggja. stór- ur sum ein drangur, og fimm høvd heyði hann. »Eldur og ólív!k rópar risin. »Eldur og ólív afturl« svarar Litlin. »Ert tú førur at stridast?« rópar risin. Nú reiggjaði risin jarnstongina. Men drongurin brá sær und- an. Hon kom í jørðina, so moldrokið stóð upp. yllla reiggjad,« sigur Litlin, ynú skal tú síggja høgg.« Og so reiggjadi hann svorðið, hann hevði fingið frå tí gomlu kon- uni, og kvetti oll fimm høvdini av risanum. Tá ið kongadóttirin sá, at hon var sloppin undan, var hon so glad, at hon visti ikki, hvussu hon skuldi vera. Hon bæði dansaði og sang, takkaði Lítlanum við nýtum orðum, segdi við hann: »Legg teg nú eina løtu at sova við høvdinum á fangi JR 00