leygardagur 22. desember 1962síða 6

Nr. 86 (Framhald frá 5. síðu.) og hålvt ríkið. Men kann tú eisini fáa mær hina aftur, skal fáa hana vid og alt ríkið.“ »Fg má royna,< sígur Litlin, »men so må eg fáa eina jarn- ketu, sum er limhundrad alin long, fimm hundrað menn til hjálpar og mat til teirra fyri fimtan vikur, ti eg skal langt til havs,« sigur hann. Ja, útgerðina skuldi hann fáa, segði kongur; men helt seg at tað kundi taka alt hetta. canki so stórt skip eiga, „Skip havi eg sjálvur,“ sigur Litlin og tekur skipið hann hevur #ngið frå ti gomlu konuni, upp úr lummanum. Kongur læði at og helt, tað var skemt. Men Litlin bað bara geva sær, tað, hann hevði bíðið um, so skuldi hann fáa at síggja. Menn komu nú við ollum, hann heyði bidid um. Litlin bað Beggja sær kistuna í skipið. Men tað bar einki til; hon var tung, og skipið var so lítið, at bert fáir menn sluppu framat. Tá tók Litlin sjálvur og legði nakrar buktir inn. Beinan vegin fór skip- 1 at endin var tann, at bæði ketan, menninir, og ferðamaturin, alt fekk rúm og meira enn so. veksa, og ikki skipið. yvir dalar og fjøll og stødga Lítlin við so tað hvein um oyruni. leingi. Men »Ja, nú eru vit komnir Sigl nú yvir vatn og hav, fyrr enn har, ið kongadótturin er,« sigur Beinan vegin reyk tað avstað, so alt í einum stødgar higar; Teir langt og skipið. langt úti í stórhavinum. men eitt annað er, hvussu vit koma her So tekur hann endan á ketuni og bindur seg í. >Nú mugu tit o »men tå ið eg rykki sigla bæði frá aftur.“ kta meg niður á havbotnin,« sigur hann, hardliga í ketuna, dragið tå upp av grimd. Fáa tit meg ikki skjótt upp, er einkj at hugsa um lív, hvorki fyri tykkum ella meg.“ So fór hann niður, djúpari og djupari, til hann var á botninum. Hann loysir seg ur og hyggur seg um. skamt frá eitt fjall og í fjallinum einar dyr. Har Innanfyri situr kongadótturin og seymar. Tá ið hon sær Lítlan hon hendurnar »Ikki Tå sær hann fer hann inn. koma slær saman og er findarglað: havi eg sætt kristið menniskja, síðani eg kom higar.« >Ja vid,« sigur Lítlin. »Nei, tað nyttar tær einki at hugsa um, - hann lívið av tær,« sigur kongadótturin. tú nevnir. Vís mær hann. at risin er úti og leitar eftir men nú eri komin eftir tær, at fáa teg heim aftur > ts ti sær risin teg, tek- »Hvar er risin, Tá sigur kongadóttirin honum, onkrum, sum kann bryggja túsund tunnur av øli í einum bryggi. Her skuldi verða veitsla, og tá munti ikki minni. >Tað kann eg gera.“ sigur Litlin. bara risin nú var ikki so bráður til sinnið, at fekk Eg ræðist fyri, at hann ger av við teg beint, »Ja, eg sagt honum frå ti. hann kemur. Men eg má royna at finna uppá ráð. Tak tú nú og krógva teg í hesum kovanum.« So skjótt, her rýkur av kristnamanna liggja. blóði.“ Litlin fer inn i kovan. hann er komin at kemur risin. »Huff, huff, sigur hann. »Ja, ein fuglur kom framvid og hevði eitt mannabein í nevi- mum. Hann misti tað niður gjøgnum skorstein. Eg sópaði tað út: men tað man vera tað. ið rýkur enn,“ sigur hon. »Tad man so vera,“ svarar risin. >Nú spyr hon risan, um hann hevur funnið nakran bryggj- ara. Nei, hann hevði ongan funnið, sum helt seg føran fyri hetta. sum leit sær til at gera ta0,« sigur »I áðni var ein inni her. kongsdóttirin. »Tu er altíð so klók,k sigur risin, »hvi læt tú hann so fara, tá ið tú eg leitaði tir einum sovorðnum bryggjara?« visti, »Hann er ikki so langt burtur,« svarar kongsdóttirin, »men eg veit, at tå er so bråsintur, so eg koyrdi hann út i skógin og bað hann bíða har um tå ongan hevdi funnið. »Lat hann koma higar,« sigur risin. Tá ið Litlin um hann er førur at bryggja túsund tunnur av øli í einum bryggi. Jú, Litlin. eg hitti teg sigur risin,« men far nú bein- fær tú tað ikki nóg sterkt, so skal kemur, spyr risin, tað heldur »Tå var tað fyri neydini, an vegin undir arbeiðið, og skki gott vera av.« Tað, helt Lítlin, mundi ikki fara at bila. Men hann bað lata seg fáa nakrar risar at ganga sær til handa, bera løg og sovorðið. Jú, tað fekk hann, nógvar, at tað tusti av teimum, og beiðið var skjótt frá hondini. So nú skulu risarnir royna ølid; fyrst hann, sum bryggið átti, og so allir hinir. Men Láítlin hevði bryggjað so sterkt, at teir doyðu allir. Einki var eftir av øllum harkaliðinum uttan ein gomul kelling, sum sat samankrøkt aftanfyri ovnin. Látlin so ar- tekur nú upp í eitt sati og ber henni. So doyði hon eisini. SOSI. AL U RIN Nu tekur til ketuna, Litlin eina stóra kistu, fyllir hana vid gulli og ber bindir alt á, rykkir harð- nú alt upp á skipið í øllum góðum. Litlin Í heintar so kongadóttrina, liga í. Teir draga sigur nú við skipið: »Sigl yvir vatn og hav, yvir dalar og fjøll, og stødga ikki, fyrr | enn tú kemur til kongsgardin.« Beinan vegin helt skipið avstað, so skjålt sum fuglurin flýgur. Tá ið eru tey ikki sein at koma rennandi ímóti tí við fagnaðarrópum, tey á kongsgarðinum síggja skipið koma fljúgvandi, sangi og harpuspæli. Glaðast var kongurin sjálvur, sum nú hevði fingið báðar døtur sínar aftur. Tann, Lítlin. Ti báðar døturnar vildu hava hann, men sjálvur vildi hann bert hava ta yngru, sum hann áður hevði bjargað. Hetta hugsaði hann mang- sum var minst glaður, var konga- an um, tí hann vildi hvorgari ímóti, og vildi ikki sleppa henni, hann var góður við. So ein dagin, hann gongur og grund- ar yvir hetta, Hevdi nú Larvas drúgvast kunnað hjálpt, tí hann var at eingin kendi teir at um hann nú tók ta eldru kongadóttrina og hálvt ríkið, so var alt í lagi. Hann fer nú út fyri dyr og rópar eina ferð á beiggjan. gera rennur honum bróðirin í hug: kongur verið her, so heyði hann honum so líkur, Eingin Hann rópar aðru ferð harðari. Eingin kemur. So rópar Tá er beiggin har beinan vegin. kemur. hann triðju ferð av øllum alvi. »Eg segði við teg, tú skuldi ikki kalla á meg, uttan tú var í | ýtarsta vanda. Og her er ikki ein fluga, sum nervar teg,< sigur Larvas kongur og gevur bróðurinum ein lerara, so hann fer stiklandi eftir túninum. Tá verður Lítlin firtin og sigur við beiggjan. >Hetta er illa | at sláa meg. Beint nú havi gjørt, eg. eg vunnid tvær kongadøtur og eitt heilt ríkið. So kalli eg á teg, og skal geva tær aðra konga dóttrina og hålvt ríkið. Nú slær tú meg aftur fyri. Nei, tá bað Larvas kongur so stadiliga um fyrigeving. Brød- urnir koma nú til sátt og semju, eru fegnir við, at lagnan hev- ur verið teimum góð. So sigur Lítlin við bróðurin: >Vit eru so líkir báðir, at eing- in kennir okkum at. Tak tú nú klæðir míni og far inn í búðina, har kongadøturnar eru. Tær halda tað so vera meg. Tann fyrra, ið so kemur og kyssir teg, skal verða kona tin.« Litlin visti, at tað fór at verða tann eldra, tí hon var stórri og sterkari. Larvas kongur fer nú inn í búðina. Báðar kongadøturnar koma beinan vegin rennandi ímóti honum. Tað gongur, sum Lítlin spáddi, tann eldra er stórri og sterkari, hon skotrar systr- ina tilviks, tekur um hálsin á Larvasi og kyssir hann. Hann fekk so hana, og Låtlin fekk ta yngru. Og nú kunnu tit ætla, tað varð hildi brúdleyp við lít. Har varð slátrað, har varð bakað og bryggjað, og boðið varð um øll ríkir og lond. Brødurnir við konum sínum livdu bæði væl og leingi, umhildnir kongar báðir tveir. Og eru teir ikki deyð- ir, liva teir væl enn. Heðin Brú týddi. Gleðilig jól » gott nýggjár Feroya Bjór ynskir me Skipafelagið Føroyar TELEFON 1225 Tórshavn FÆRØSK MARGARINE | Vila NO VITAMINISERET | FÆRØSKT PRODUKT FINT PRODUKT | | | | | | | | tækradømi, | sæd. | búgva i | sosiala | tað 22 desember 1962 frá 4. (Framhuld sidu) Vit koyra soleiðis, tað hevði tanr skotið ein var storgt. skuldu og svarið var, at spurdu so, hví vit verið ein uppreistur morgunin, og at teir høvdu plitigeneral, og ti Katakomburnar vóru skýli fylgilsunum. av teimum Tað er júst ikki nakar hugni at koma niður, og endiliga ikki, komu inn í eitt rúm við tveim- sarkofagum jú eitt fyri tey kristnu undir for- og her liggja fleiri grivin, her tå ið vit um vid glasloki å og menniskjans verðsligu leivd- (um undir. Við síðuna av Kata- kombun har teir undir skotnir um liggur eitt gravstað, italienarar hvíla, sum 1939—45 vórðu staðnum krignum her å sum gislar. VANALIG SOSIAL SKIFTI VIDUR- Viterbo, ein útnyrð- Ein dag vonu vit í sum liggur 80 km ing frá Rom. Viterbo er ein av teimum bestu vardu býum frá miðgldini. Nógv små hús, trongar smodur gomul og smalar gøtur; s her "æst eitt got; dømi midøldina. varð krígnum, (um Byurin nógv herjaður undir so her eru nýmót: í staðin. ns hús komin Tað er ikki so logið. um ein verður ovfarin av teim- um stóru býunum, ein sær, rå kann ein betur skilja, at tað hevur verið torført at tikið ein bý tå í tidini, so úti í Tivoli, býur, sum liggur ein- ar 40 km uttan fyr; Rom. Hesin byur er gitin fyri sínar villair, har tann mest kerda er Villa d'Fske, Furopas vakr- Vit vóru eisini tað er eir ein av „astu — renesancu bygningum, |bygd av Perro Ligario 1550. | Springvøtnini í garðinum eru víða gitin. Her møttu vit ti størsta få- nakrantid havi Tað vóru heilt ómenniskja lig kor, tey tað vóru kor, sum eingin her í Norð anlordum hevði latið sær bjóða. Vit kunnu vera glad fyri, at vit >o cs livdu undir, einum landi, hvar hin me bygd sum i Førcyum; ti tað. vit at tad vorðið við teirri sosialu Veðrið har niðri var forsorgin er so væl sum súu her, visti, var illa forsorgini. rú ikki | vera so, sum tað plagar at tíðina, ti] dømis regndagar; rýttu at vitja hesa vit 3 |hesar dagar | søvn. um | nøvdu men vit komu vit men tá ið Á heimvegnum gjøgrm Eysturríki: var myrkt, burtur úr her. Vit fingu væl burtur úr túr- inum, vit skylda okkara ferðaleiðara størstu tøkk fyri |tårin, tí uttan hansara hjálp høvd vit ikki fingið nógv burt- ur úr. fingu vit einki wo 8