leygardagur 22. desember 1962síða 5

A ——— (0 22. desember 1962 VALDEMAR LØTZEN Hvar hevur sína framtíð at gleða seg til - at stúra fyri - at tryggja“ Snúgvið tygum til ein HAFNIAMANN Tryggingarsambandié FØROYAR Tórshavn, Tif. 1090. Umsjónarmaður: JOHN SIVERTSEN f Kristnastovu, Tlf. 1721 lig FØROYINGIN Fl og ama ren , FOROYSK BOK SOSIALURIN (Framhald frá 2. síðu) letur hon hann í ein gullbúnað. mínum. »Medan hann svevur, Men nú er Riddarin Reyði vorðin mótaður aftur, hann kem- ur niður úr trænum og trúgar kongsdóttrina til at siga, tað var hann, ið drap risan. Gjørdi hon tað íkki. skuldi hon lata liv. So tekur hann og sker upp í ein neva av skeggi burtur av ris- anum og hevur heim við at vísa, aftur til kongin. ikki eiti á, leiðir so kongsdóttrina heim Tað var hvussu nógv ið nú varð gjørt burtur úr Riddaranum Reyða; kongur visti ikki hvussu hann skuldi heið- ra henda megnarmann, sum hevði ført honum dóttrina snikkas- leysa heim aftur og dripið risan. Litlin fór fyrst út á risaskipid, tók har bæði gul! og silvu! so nógv hann kundi bera, skundaði sær so heim uftur í kong garðin. Tá ið køksgentan fekk at síggja alt, hann h í vidføri var hon undarliga við og spurdi so tråliga, hvaðan hann hev fingið hetta: ti hon helt, hann hevdi tikið tað. M n segði fyri henni, at hann hevdi verið heima, og har heyði hann til ið hetta vid til hennara. Tá ið køksgentan hoyrdi, at hon skuld eiga hetta, spurdi hon ikki meira Næsta hoskvøld, skuldi annar risin koma eftir rndóttrir Aftur var alt sorg og gremjing. Men Riddarin Reyði segði, at hevdi hann verið maður at basa einum rísa. knábusaði har drúgvast ti næsta við. So førdi hann kongsdóttrina oman til strandar. Men hann mundi valla gera hesum risanum nakað heldur, ti hann endaði aftur í trænum og fjaldi seg har. Tað nyttaði einki, hvussu hon bað og búnaði um at verja seg. Hann svaraði hetta sama: >Tað er betri, at bert eitt verður dripid, enn tvey.« Eisini hesa ferð bað Lítlin um at sleppa oman til strondina eina lotu. »Hvat skal tú gera har?« spyr køksgentam.« „Væl veri tær, slepp mær avstað. Eg skal spæla vid hinar smádreingirnar eina løtu,« sigur lítlin og bað so bønliga fyri sær. Jú. hann skuldi sleppa. Men aftur mátti hann verða, tá 10 steikirnar skuldu vendast, og hava eitt kneppi av viði vid sær til nátturðaeldin. Litlin var ikki meir enn komin oman á strondina, tå kom risaskipið siglandi. Risin steig fyri borð og vóð í land, so blámin stóð til skýggja. Hesin risin var dupu!t so stórur, sum hin fyrri og hevði tiggju høvd. „Eldur og ólív!k rópar risin. „Eldur og ólív aftur!< svarar Lítlin. „Ert tú førur at stridast?« spyr risin. »Eri eg tað ikki, kann eg læra tad,« svarar Lítlin. Nú reiggjar risin jarnstongina. Men drongurin brá sær und- an. Stongin fór djúpt í jørðina, og moldrokið stóð frå. yllla reiggjad.« rópar Lítlin. >Nú skal tú síggja hogg.< og so hjó hann oll tíggju høvdini av risanum, so tey spjaddust út um strondina. Tá var frøi á kongadóttrini. Hon takkaði aftur dronginum í nýtum orðum og bað hann leggja seg at sova eina løtu, við høvdinum í fangi hennara. Meðan hann svevur, letur hon hann í ein silvurbúnað. Tá 15 Riddarin Reyði sær, at eingin vandi er meir, krýpur hann niður úr aftur trænum, trúgar kongadóttrina at siga, tað er hann, ið hevur dripið henda risan við. Ger hon tað ikki, skal hon lata lív. So sker hann aftur ein neva av skeggi av Tit hesa kunnu erð risahøvdinum at vísa og leiðir kongadóttrina heim ætla, at har verður tá ið Riddarin aftur førir dóttrina óskalaða aftur og hevur dripið eisini henda risan. eit ikki alt tað góða, hann skal gera i henda Oføra frøi, Reydi Kongur v mann. tók upp í kneppið av Lítlin fór aftur umborð í risaskipid og gulli og silvuri, bar heim í kongsgarðin og gav køksgentuni. Aftur hesa ferð segði hann fyri henni, at hann hevði verið heima og fingið hetta. Triðja hóskvoldið gekk alt. sum hinar báðar ferðirnar. Fólk- ið syrgdi og kæraði sína neyð, kongsgarðurin var tjaldaður við svørtum. Men riddarin Reyði segði, hann helt, tað var ikki so nógv at vera ræddur fyri, ti hevði hann verið maður at drepa teir tveir risarnar, var hann væl maður at drepa tann triðja við. Hann leiddi kongadóttrina oman aftur til strandar. Men tá ið risin skuldi koma, kleiv hann upp aftur í træið og fjaldi seg har. Kongadótturin bað og bønadi at verja seg. Men hon fekk sama svarið frá honum: Betri, at annað missir liv, enn bæði.“ Aftur hesa ferð bað Lítlin sleppa sær oman til strondina. Svarið var tað sama: >Hvat skal tú gera har niðri í kvøld?« Men hann bað og bønadi so leingi, at køksgentan gav seg. Nr. 86 »Men a/tur må tú vera til nátturðasteikirnar skulu vendast,« segði hon vid hann. Hann var ikki meir enn komin oman, tå var risaskipid aftu har. Risin steig út og vóð í land, so brimið stóð í grasið. Hann var nógv Stórt ørimari, enn hinir bådir tilsaman ;g heyði fimtan høvd »Eldur og óli rópar I »Fldur og Ólív afturt« svaraði Litlin yr tú jørut stridast?2« Spyr risil »Fri eg ikki førur, kann eg læra varar Litlin r ' ! J y Mar i } r TO 14 S 1 Ma: { | li Men dr { rir neva sær indan r hl eig so diunt 1 tann h tt : | K | y } 1 1 síggja høeg.« ror LA og hø y ) ' í ruku < i ) il] IO Lt hl I 1 I Í » 1 ) t ” t en h 1 skru i 8 } 4 ta tu I 1 væl ca er.« SVA r | 1 KI : 1 Ke y ið ig en kor it y 1 h in h h H brud sd n ri 1 | lø DK ja irnar fyri tykkum, sig tá, tå vil hava tann lítla drongin, ið gong Á Va (dll tik TFOHMITT, | SVR“ ramman fyri honum, men ikk mman fyri t Tå ver har , MM, . 1 ba N , hann illur og slær meg. r tríggjar ferðir Friðju a, hann slær. ska É nm fåj tú, slær tå unn- asta min, hann, sum drap risarnar og bjargaði mær? Hann vil eg hava til mann.“ Síðani skundadi Lítlin sær heim aftur kongsgarðin. Mer fyrst stakk hann umborð á risaskipid og tók upp í kneppið av dyrgripunum, sum hann hevði heim við og legði í fane køksgentuni. ; Nú, tá ið eingin vandi var longur. kleiv Riddarin Revdi nið- ur altur úr aftur trænum, trúgaði aftur gentuna at siga, tað nn, ið drap triðja risan eisini. Gjørdi hon tað ikki. skuldi hon lata lív. Hann leiðir hana nú heim. Tá bar av við gleðini í kongsgarðinum; tí hetta var síðsti risin, sum nú var dripin. Kongur hugsaði ikki um annað enn hvussu hann skuldi lena Riddaranum Reyða fyri bragdið, hann hevði gjørt. Sjálvandi skuldi hann nú beinan vegin fáa kongsdóttrina og hálvt ríkið afturat. Men brúdleypsdagin bað kongadótturin um at fáa tann lítla drongin, sum gekk tilhanda i køkinum at skonkja í skálirnar å brúðarborðinum. ÞÁ, hvat skal tað til, at hava tað skitna kloddavættið her nn?< spyr Riddarin Reyði ovursin! Men brúðurin svaraði. at hann vildi hon hava og ongan annan. Litlin kom so at skeinkja. og alt gekk eftir ti, tey bæði høvdu avtalað. Hann stoytti niður frammanfyri riddaranum, me R mman fyri brúðrini. Og hvorja ferð kom ilt i riddar so hann sló Lítlan Fyrstu ferð. hann sló, datt kloddabúnin. Litlin i i køkinum burtur av honum, aðru ferð fó: messingabúnin. og triðiu ferð av honum Få sigur brúðuri Skamm íái ter. s nasta mín Tad var hann. ið dr g bjarga: he vil eg hava til mann. Tá legði Riddarin Reyði so dýran við. hann, sum hevði bjargað kongadóttrin Nú sigur Kongui Fann. i hevur bjargað n dóttrin:, må hava okkurt at prógva tað við. Jú. Riddarin Rey leyp beinan vegin út eftir skegginum, hann hevði tikið av risahøvdunum og legði framman fyri kongi. Men Litlin leyp eistni út og kon aftur við ollum dyreripunum, hann hevði tikið úr risaskipinum, og bar inn fyri kong. Tá ann sum hevði so nógv dýr ting at vísa fram, sigur kongur. at mátti hava dripið risarnar, ti sovorðið var onga aðrastaðni at fáa. Riddarin Reyði varð nú blakaður í ormagardin, og Lítlin skuldi fáa kongadóttrina og hálvt ríkið Ein dagin eru kongur og Litlin úti og ganga. Nú spyr Litlin, um kongur hevur ikki havt fleiri børn, Jú sigur hann, eina dótt- ur afturat, men hana hava risarnir tíkið longu fyrr; ti tå var eingin, sum kundi bjarga henni. >Men tú skal fáa hesa dóttrina (Framhald á 6. síðu.)