leygardagur 5. januar 1963síða 2

Nr. 1 Skattur og ålikning Nú stundar aftur móti teirri fyri pensiónina vinna sær nak- tid, tá farið verður undir at) gera upp og skattauppgávan | skal gerast. Tað ræður um fø fåa hesa uppgåvu væl år hond- um greidda, ansast má eftir, at øll inntøka kemur við. Í mongum føri er skattaupp- | gåvan so illa uppsett, at ilt er at finna greiðu á teimum tólum, uppsett hjá likningarnevndini eru. Hetta førur mangan ti] mis nøgd yvir tann álíknaða skatt- in, sjålvt um orsøkin til mis- nøgdina staver frá einari Ógreið ikki sum at tað er likningarnevndin, sum er or- til ari sjálvuppgávu, og mangan verður lagt út, søkin tann órættvísa skatt, sum í summunt førum verður álíknaður. Tað er øllum greitt, at teim- um 10 hava fasta inntøku er tað eingin sak at kanna og finna greiðu á, um tølini eru sam- svarandi uppgivin tøl frá ar- beiðsgevara Hjá fiskimonnum er tað eitt fløkt, tøl meira ikki ol sindur koma VIð, verður prísviðbót gloymd, løn- jvning hjá útróðramonnum er sama brek, og eitt sum mangan er útigloymt, er ein seðil, hvussu studningurin er býttur millum útróðramenninar. — Øll| skjól koma til líkningarnevnd-| umsókn. hjåløgd viðmæli ella aa frá lønjavningargrunni, og eru tøj útgloymd. hevur líkning | arnevndin rætt og plikt at leggja tey til sjálvuppgávuna. | Hetta verður gjørt: skatturin verður álíknaður av tí samlaðu mntøkuni, | Hjá arbeiðanum eru inntok- | urnar uppgivnar frá longjald- stovum, so her verða fáar mis- | skiljingar. Keypmenn og onnur bokhaldsskyldug skulu lata upp gávuna februar Adrenn farið verður undir at skriva ælt til at lesa leiðbeiningarnar mjølla og á tann hátt umgarga | wnasskiljingar. | inn í seinasta lagi 1.| sjálvuppgávuna, verður g din | skattur, limagjald til vinnufeløg | mjóklæðir, arbeidsklædir, trygg- ingar, renta og ikki at gloyma Frádráttur sosum umsiting um hon fer upp | um 500 kr. skulu vidleggjast skjól. | Mælt verður ollum ti} at seta tæpgåvuna so greiða sum gjør- ligt. Hjá mongum pensionistum er sakin tann, at tey ikki eru meilt klár yvir. hvat tey hava fngid í farna ári; hetta kunnu tey fåa at vita hjá sóknarstýr- Amm. og sparir tað nógv ar- beidi, um eisini hesar uppgáv- ur vónu væl úr hondum greidd- ar Allir pensionistar í Frodbiar Ílesa lýsing Tórshavnar likning- | 9, januar kl. 7 í losjuni. Sama | arveldis, sum stóð i síðsta blad dagsskrá sum til ársaðalfundin. | av Sosialinum (og sum eisini er |í hesum. Blaðstj.). |1. februar. mangan mangan | |seg frá teimum, sum hovdu ikki hetta umdomið. ækn- verða hknaðir í einum hægri skaia, men um tey uttan SOSIALURIN og Navigatør- verður hesin felag að av peningi, líknaður fult út. At enda verður mælt til at | heldur eykaaðalfund mikudagin | Nevndin Skattauppgávan fyri tey ikki | | bókhaldsskyldu skal vera líkn-| Genta sækist ingarvaldinum í hendi í sein- asta lagi 15. jan. Ein røsk genta fær pláss Hjá teimum bókhaldsskyldu | beinanvegin. Nógvir hentleikar skal hon vera nevrdini í hendi | í húsinum, og góð løn. Prentsm. vísir á. Lat okkum oll eftir forimuni at fáa eina so rættvísa royna Føroya Skipara- skattaålikning sum gjørligt i 1963. Í — . Við tøkk fyri afturvalið til likningarnevndina verða oll heilsað og ynskt gott nýttár Tvøroyri, 2. januar 1963 Fin álítandi genta, sum Sverre Midjord- | —". | V ið lað sama. Havnar Keypssamtøka. Havnar Ekspediirisa er , von við at flyggja út, fær pláss 5. januar 1968 | SOSIALURIN | Bladstjøri: | Villi Sorensen Prent: Utgevari; Preutsmidjan å Heygsbreyt Foroya Javnaðarflokkur FÆRØSK MARGARINE Vita No I VITAMINISERET FINT PRODUKT FÆRØSKT PRODUKT Á Vegna Stýrið Klakksvíkar vatnleiðningsarbeiði (jørd- og rørleggjaraarbeidi) við sjúkrahús fyri sjúkahúsum verður eitt ini boðið út alment. Útboðstilfarið fæst hjá undirritada móti kr januar 1963. 50,00 í veð- haldi frá månadegnum 7. Lisitationsfreistin endar tarn 21. í sama mánað kl. 18.00. KJARTAN BÆRENTSEN, verkfrødingu Landavegur 56 Tórshavn tlf. 2133 Í | Heldur tú ikki SOSIALÍIN? | So bilegg hann hjá postverknum! Sjúkrakassi | - A | Lýsing viðvíkjandi Ungur maður, ið fyllt hevur y g J 18 år, kønur i føroyskum og S P R I TT K O R i U M dugur at skriva å maskinu, ter|| | i . ; nr 2 frá fA1l pláss á kontórinum frá lIsta | Skamtanarkort fyri spritt fyri 1963 verða í Havn útflýggjað frá fólkayvir- ass gá Í í Std | .. . r februar 1963 || litinum í Rektarsgotu. . | oe a ebruar 1963. | Spritt fyri hesi kort verður útflýggjað tá antin húsbóndin ella matmóðirin Sjálvskrivað (hondskrivað) hevur undirritað kortið, og bert tá. | Í ss. Spritt fyri loyvi frá Landsstýrinum verður útflýggjað, tá loyviseigarin hevur prótokuváttan, må vera komin || undirritað kortið. Í IK a L | í kontórið í seinasta lagi 12.| Spritt til skúlar, feløg o. a. bert tå Landsstýrið hevur merkt við, hver rætti | ; C OTT( seinasta agi FÅR L . 7 …… : . ! 1 avvarðandi er, og hesin hevur undirritað loyvið. januar 1963. rr Havnar Sjúkrakassi: Havn, 20. »SYRAN« desember 1962. POUL ISAKSEN Formaðurin. ————iwiwiwwiwiwww — Heðin Brú: LEIKUM FAGURT … 122 | markatalið áttu, ið høvdu orðið. Hini tagdu. Á báti var tað for- maðurin og teir gomlu, ið søgdu tað, sum sagt varð. Soleiðis var tað jú í ollum fori. Og tey, sum róptu seg góðsmannaborn, hildu »Nu er alt ødrvisi. Vit eru meira lík øll i dag. Og hvert menniskja kann koma til fundar av ymissum slag, og hava orðið. Hvort menniskja kann taka ein penn og skriva brøv, blaðgreinir og hvort av sínum. Nei, eg hugsi ikki tað er hent annað enn tað, at tey nógvu eru | komin sær upp ájavnt við tey fáu, sum áður gingu og brettusær á.< Nú vildi hon fáa at vita, hvat hetta var. hon hevði sætt í bloð- unum um Tormann, um enn hann var komin til ilnar við lærarar- nar á skúlanum ella hvat? >Tað hevur tú ikki lært inni her. at svara illa aftur, ella ova tær ímóti teimum, sum fyri skulu | standa. Men eg fekk ikki skil á hesum, tí hvort blaðið hevði sína søgu, og Tormaður fánar eitt sindur, tekur hondina upp í hárið og dreg- | ur á. Tá er Elspa har! »Hvar hatta var? spyrja tygums Jú, illgitan, tvætl. Hesi blødini keglast um politikk bæði seint og tíðliga. Og sakleys menniskju liggja ímillum. Tormaður heyði, sum annar ungdómur, verið til eina skrúðgongu, tey rópa, hevdi borið tað foroyska flaggið fyri teir. Punthavn var so beinan vegin uppi sum ein boði, pentaði søgur um hetta, sum hann var maðurin til. Og so Albert Buch á oðrum træi. Aftur at penta í sínum lagi. So- leiðis er tað altíð. Fer fyrst annað blaðið upp at skúma, so leggur hitt framat beinan vegir og sigur beint tvortur ímóti. Nei, hatta skulu tygum einki leggja i.« Mamman segði so ikki meira um hetta, sat tigandi og hugdi hugsandi fram fyri seg eina lotu. Tá heldur hon við Elspu, at hon hevdi kanska havt hug at sætt húsini. Tær fara so báðar at ganga runt í ollum slátrinum. Rúmini eru nøgv, innbúgvið nógv og stásiligt. Alt er væl hildið, reint og ruddiligt; men so mann- tómt, so tigandi og stødgad. Gamla vísti henni myndir av manni og bornum. sum vóru borin út: >Hetta vóru tey, sum skuldu vaksa upp her. vera her. Einaferð vóru vit nógv. Her var lív og stákan. Men nú liggja tey í kirkjugarðinum, og eg horvi skjótt tann vegin eisini. Men eg klagi ikki. Hetta var tað, lagnan hevdi til mín. Og takk fái Gud, eg eigi teir báðar eftir, so tað er kanska hansara vilji, at her skal koma fólk aftur. So leingi eg eri á fótum, skal eg royna at halda alt, so einki fer í órekt fyri teimum.< Hon vísir henni eisini handilshúsini, ta stóru krambúðina og goymslu- rúmini. »Her var eina ferð rættiliga stórur handil,“ sigur hon. ynógvur fiskur kom upp á land, og vit turkaðu- á helluni. Nógv arbeiðsfólk. Alt treivst og mentist. Men so fall alt, tí maður mín varð borin á kirkjugarðin.< Elspa gongur tigandi og hyggur at ollum, dugir einki at siga. Hon sær fyri sær ta tíðina, tá ið alt hetta er í brúki. Í dag er alt deytt og tómt. illgrasið veksur inn í dyr, bert slitin gólv, niður- holaðar trappur og máaðar gáttir minna um tað, sum var. Nú stóð bert ein einsamøll ung genta í tí stóru krambúðini og vigaði smáting til eina gamla, loftskotna konu, sum var komin at avreiða nøkur egg. Jú. Andras undir Reyni hevdi havt rættiliga stóran handil eina ferð. Nú gekk einkjan eftir hann einsamell og húglaði um alt, droymdi um, at tað skuldi reisast aftur, tá ið sonurin kom full- lærdur úr Keypmannahavn. Men her var meira hent, skiltu tey ungu. Tað var ikki bert hetta, at Andras doyði, men tað var hent eitt tíðarskifti, so tað var ikki at vænta, at her nakrantíð kom fiskur upp á land meir. Nú er tað ikki báturin, sum verður tikin av lunni, ið veidur fiskin, men dekksførini, ið liggja í tryggum havnaløgum, sum føra fiskin heim av fjarum høvum. Og her kemur aldri havn, her er opin havssíða, og tí hevur bygdin her onga framtíð — út yvir tað, at nakrir bondur kunnu vera her. Tá ið tær fara at hyggja at húsunum, fer Tormaður út í bygdina. spåkar spakuliga gjøgnum túnini, hyggur at øllum, varnast um