mánadagur 23. desember 1963síða 1

NR. 95 MÁNADAGIN 23. DESEMBER 1963 Millum jóla og | nýggjár kemur | einki blað. | FRÆLSI JAVNAÐUR BRØDRALAG SENSE 36. ÁRG. | GLEÐILIG JÓL HÓL Iey eru sum deyðin jólin“, Tey koma altíð áður vit vara av ti, og tess eldri ein verður, tess skjóðkiri tykjast tey at koma á hverjum ári. Tey bera stríð og strev við sær hjá teim flestu So nógv strid og strev, at nógv eru deyða lúgvaði, tá ið jólini eru av Jélastjørnan | tók at lýsa | Eg síggi hann, tó ikki nú, Tey eru dýr. Kosth so nógv. at sjálvt tey múgvandi gremja seg um peninga trot, og hvat skhl små. 9 Tey hva so nógv j 1. maðurin siga tå eg hómi hann tó ikki í g nánd, Stjórna rennur upp av Jákupi, veldisproti an ósið og so nógv ølevnad vid sær, sum kanski einki annað há- tíðarhald á árinum, og tó verða tey rísur av Ísrael hildin til minnis um, at Guð læt seg fødk sum menniskja. Løgid og tó, kanska ikki so logið, tá ið Mannaættin gekk i myrkri saman um kemur Syndarinnar kolsvartz nátt hevdi Søgnin sigur, at tå ið tøð var lagt seg yvir hana, Og ongastaðni ein verunleiki, at Guð var vorðin fann hon nakra ljósglæmu í ollum, | á tri menniskja fyri at bjlrga tsimum hvar hon enn vendi sær, Hvussu i he ; frá syndini hann vil einki hava mógv hon enn royndi at eta av kunnskaparinnar = tæi, so kundi hetta hvørki metta ella kasta min- stu ljósglæmu inn í tað myrkur) hon válaði í. Tað svik, sum orm- urin gjørdi ímóti fyrstu foreldrum okkara, kom til allar tíðir at verða. hesin myrki dapri skuggi, ið fylg- ir tí einstaka menniskjanum og! tognar skuggin meir og meir sum lívsdagur tess styttist, Tó hevði Guð, innan hann rak Adam og Evu út úr Edens hava, | givið teimum vónina um ljósari! dagar; men syndin tók til á jørd- | ini og menniskjan gloymdi heilt! hin senna livandi Guð og harvið eisini lyfti um hann, ið koma | skuldi at morla høvd: 4 orminum, Men so er tað, at Gud trågvur | ámóti lyfti sínum, tekur og útvelur sær eitt fólk út úr fólkahavinum. | Valgið fellur 4 Ísraels fólk og skal xil allar tíðir vónarinnar glæma | ana her Hetta fólk kom so at verða berarar av fyrijátting Guðs upp igjøgnum geldir, Ymist var, sum hetta ljós brann, men ongan- við tey »g6du« og »reinu« at gera, tað er okkum syndarum, sum hann | kom fyri at bjarga so var illi maður sjálvandi meira enn ill vid, Hann visti sum vera man, at nå 14 honum vátt undir feti. Nú kundi brátt fara at vet úti við valdi hans. Tessvegu setti hann | fund i helviti fyri at samráðast við devlirnar um, hvat nú var til ráða at taka. Leingi sótu teir óttafullir og ráðleysir. »Okkum er tp í hendi,< segði illimaður. Um menn- iskjuni í teirra stravna gemndis- degi gloyma Guð, so fam tey eina ferð um úrið, á jólum at minnast til, at Guð læt seg fóðh sum menn- iskja fyri at bjarga teimum rå helt ein devil fyri: Høvdu vit fing ið tey ct farið at hildið jólini á ein annan hátt, Fingið tey at havt so nógv um at vera við jólastáki, at tey gloymdu, hví tey hildu jól, so hevði verið væl vunnið. >Hetta eru hyggjurådini«, segði illimadur, og allir devlarnir tóku undir við honum. Teir fóru so at fáa menn- skjuni at hulda jól við so nógvum tíð slóknaði tað heilt Eitt barn er føtt í Betlehem, Ein ungmoy hår so rein og skar Fey løgdu hann 4 krubbustrá Ja tv komu st stand , sum tí gleðir seg Jerusalem! Guðs halga son í heim'n bar Guðs einglar sungu gleðir tå, hóasták“, at tey skulu gloyma, hví Z e) om på standa Ss . h in Eg siggi bann, í kki n Halleluja. halleluja! H/Ieluja. halleluja! Halleluja, halleluja! tey hildu jól, esin: >Ég síggi hann, tó ikki nú, ; ? ; Hyggur ein at øllum jólhstúk eg hómi hann, tó ikki í nånd« jinum í dag, at ósiðinum og áleyn- Men sum tíðin líður, so gerst — ; | aðinum, og minnist en til at henda vónin sterkari og sterkari, , 5 send Tr Í i 4 1; SKEIVØ stendur at pDeningåg;Tit er Guð hevdi í sínum ómetaliga kær-| ir at ea =v kunnskaparinnar træi, ÆDER AJ} JAN lll ff) AOUN0 |} {I LINA LEN {LIN {LOÐINN . ; Lt #2) WP i | | ifl | i | rótin til alt ilt. so kann ein freist- teika hildi oljuna viðlíka 4 vénan-|So kastar hetta ikk! «nnad enn ein = == ; í = | ast at haldh. at ráðini, sum devilin áínnar lampu, ja enntá skrúða log- enn longri og myrkan skugga inn t | k | V k bert í , gav vóru góð, og væl er gingið an hægri alt Sum monnaættin nær yvir IVSVeg N, lt unnu Der = Nye 4 14 vd 5 a Á . avV rugy IN Og onga Øl NINI = illamenni í hond. Tó. enn eru ikki að:ist tíðins fyllu hugsa um atomkre:turnår fS OS O 5 | , N ert Á : allar syftur syftar. Vit sum hoyra € » að 243 x £ er, Bert ein Stiørna VSIr í Øll- | 5 = . Og so er tað, at (XX óendaliga : ER | I " re johevangeliid i dag um frelsu og tør » . ] ; um hesum myrkri og tað er Jesus, Sl atli till ll ml pe stóra endir, af sa kemur í | kaldi | Ltd Eem e oo lee | frið. Vit kunnu gera sum hirðarnir { a u, Skaldi hevur ræti i : hj > < på! þ myrkrið og stjórnan tendmst, hon gjørdu. Vit kunnu fara at vita um ú allar ir al Einaferð:ina var íað ein kongur ð ið er, at skipið er stødgad sum tl allar tíðir skal koma at H N f | vd mme. 5" þ 0 pi | „lhesi tíðindi sum hend eru og sum ' 1 rka ÚSÍT Á Á . ' 4 | t ndiurir PR . standa sum hin einasta leidistjørna ar, ið ná er myrkast, sum ráddi fyri einum stórum ríki hóast vindurin blæsur og seelint Harrin hevur kunngiørt okkum på fakirhfis : + sum ein viti Jesus navn lanet burtur verðin -n ti stand full ; 7 | heim aftur til faðirhúsið við teim ; ing i Í VEr Henn átt Så So kann thO sama henda okkum, 1 S Visir hverjum vilstum får nógv herskin. Best dámdi honum sur ke R g um mongu båstødum, ER rd hd imdi hon Kongur kemur á dekk.d. hyggur sum hendi hirðarnar. at vit low og . . p irygg ; { € n 2 fr r í t { Á jólum fyri skiøtt 2000 árum ves en rejs TAN k vera á sjónum, Ti lá henn úti allastadni, Jú, nú sær hann, tað prísa Guði fyri elt tað sum vit VIX } ni 1 HI ng i tid « . » Få , r | » skioum sinum i langar dir, situr ein havfrúgv á einer. aldu'hoyrdu og séu Hendir hetta okk síðani hendi hitt stóra umsk:ftið Og tá sól til viða gongur. at meðan fólk fyrr hevði staði og bjartast Jesu navn er tå bæði summar og vetur, framman fyri skipið. Hann rópar um, tá fáa vit eini gleðilig jól sagi: >Ég siggi hann, tó ikki nú, har hin frelsti skerin syngur, Nú ein, ferðina, kongur kemur á havírúnna: »Hvat vil tú mær? eg hómi hann, tó ikki í nánd < so prísar honum himn hem yvir havid frá her'erð, Hon svarar: »Tu sleppur aldri mr kundi tey nú síggja honn har hann stødgar skipið hjá honum úti í hidan „ uttan tú lover mær tað Hann var fimtan ára gamal. Nú lá í krubbuni, ja sum tað hendi Teir hómaðu vit síggja. vilini síógv. Djúmi er og einki fyrsta liv tú hittir, á :ð tú kem- gekk hann og stundaði eftir, at við Simeon í templinum, taka Av hjari vnsk eg tær lesara land at síggja so skipsmenninir. p til tína heimastrond.a påpin skuldi koma heim, Og tá ið hann i favn og siga: eini som kristin jól, og tað far tú fata ikki, hvat ið bagir. Teir fara Konginum líker hetta einki.| henn ein dagin sær skipið koma so til kongin og s'ga, hvussu vorð Men hann veir sær e'ngi ráð. utt-| Undan havsbrúnn:, er hann íkki »Harri. nú letur tå tænara tín bert við í trúnni at siggia Jesus, an at geva hetta lyfti, Tað ger Seinur til strandar, | ! hann so. Og beinan vegin fer skip- Men tá ið kongurin stígur á tómar rodan av ti æviga degi hanc ' ; : . að 8 ið avur at sigla, Tað ver væl av land og sær sonin koma rennandi fara í friði eftir orði tínum; ti at sum frelseramann frá synd tíni og eygu mini hava sæð frelsu tína... sum tann ið er tær Í nánd nú tú Jú, jólestjórnan tók at lýsa fer inn i eitt nvit ár, At síggja Og hon lýsir ongantíð klárari hann og ganga seman við honum n deyða og grev vindi, hann lå råmkn, so tað leið ímóti sær, er hann illa við, Tí enn nettupp i dag, Tí i øllum tí gevur frið og gleði og kastar hetta Gleðilig jól og gott nýttar í Jes- væl eftir hjá teimum, Skjóti sóu hann minnist lyftið hann hevur nógva, sum menniskjan hevst ct í ljósa, Jlanga ljósglæmu inn yvir "9" navn, teir land, | givið = havfrúnni, Hann skundar dag, og hvussu nógv hon enn royn-| vegin, iv so langa og ljósa at tú Henry Andreasen, | Kongurin átti ein einasta son sær at festa eyguni við ein galt,