mánadagur 23. desember 1963síða 2

Nr, 95 Havfrúgvin og kongabørnini... sum gekk har og rótaði og síðani við eina gás. Dapur í huga beyð hann monnum sínum at kasta galtin í havið Síðani fer hann leiðandi sonin heim á borgina, meðan alt fólkið frøist við at hava fingið kongin heilan heim aftur, Dagin eftir verður stormur; brim ið stendur í grasið, og galturin verður skolaður deyður upp á aft- ur land, Kongur býður nú, at gásin skal kastast í havið, Aftur kemur storm- ur og brimódn, so gásin breyt eis- ini deyð urp á aftur land, Nú skilti kongur, at havfrúgvin| vildi einki annað lív hava uttan son hansara, Og Lann vildi kongur ikki lata, tí sonurin var tað besta, hann átti, Kongur ger g tað, sum hann aldri hevur gjørt áður, hann brýtur sítt lyfti til havfrånna og roynir at gloyma, at hann nakran-| tíð hevur hitt hana, | Ája, hetta gongur eina tíð. Men| má sanna, at eingin kann sníkja frá lagnu síni, Best sum er, og kongasonurin gong | við strondina saman við| so kongur ur niðri ødrum ungdómi, nú kemur ein fon | hvít hond upp úr sjónum, tað glitr- | ar gull og dýrir steinar á hverjum | fingri, Hondin grípur kongasonin og dregur hann oman av landi.| Hann verður nú førdur langar leiðir gjøgnum havið og stødgar ikki á fyrr enn á slottinum, har havfrågvin býr, Ti havfrúgvin hev-| ur eitt stórt stásisligt slott | havbotninum, har alt er prýtt silvuri og gulli, við perlum og dyr- um steinum, og á við Kongasonurin livdi leingi í hesum slotti, Her hitti kongabørn, ið lika sum hann vóru tikin oman av landi og ford higar, nu hann fleiri moyggjunum, havfrúgvin Ein av hevði um seg, var kongadóttirin Singorra, Hon hevði verið har sjey So fram- ár og vist: mangt at siga frå, líðandi lig í var hon eisini: vorðin gend:, Kongasonurin fær til verður skjótt yndi hesa vøkru geniu, Singorra eisini burtur í honum. og tey geva hverjum øØdr- um lyfti um trú og æru so leingi, tey eru á lívi, Ein dagin kallar havfrúgvin kongasonin til sín og sigur við hann: »Eg veit, tå er góður við Singorru, Nú leggi eg tær tríggjar treytir v.ð, Lúkar i tær, gevi eg tær gentuna og loyvi at fara heim aftur við henn., Låker tú tær ikki, skal tú vera her og tæna mær allar tínar dogar,« Havfrågvin leiddi hann nú til eina stóra ong, ið stóð ållodin av sævargrasi og sigur við hann: >Hetia ver: tín fyrsta treyt, at tú sker hesa ongina og setur hvort strá aftur á rótina, so alt verður sum áður, Og hett: skal vera gjørt, áðrenn sólin setir í kveld < Síðani gevur havfrúgvin honum ein akur- kniv í hondina og fer frá honum, | Kongasonurin setir nú 4 zt skera Men tað er beinan vegin, hann missir mótið; tí hann sær, at hvussu hann kýtir seg, fær hann íkki skorið hálvliðugt til dagsetur, | Og so hetta, æt seta hvert strá á aftur rótina, tað stóð jú ikki til, Hann leggur knívin frá sær og set- ir seg á vøllin, | har kemur | Meðan kongasonurin situr ráðvillur og dapur í huga, tann vakra Singorr gangandi frám vid og spyr, hví hann situr har so niðurfyri komin á at líta, Konga- sonurin sigur nú, hvat havfrúgvin | hevur álagi honum sog av ti eg fá; ikki gjørt tað, hon krevur, miss; eg bæði teg og allan min kivshug,« | Tá sigur Singorra: »Løvar tú aldri at svíkja meg, sk2l eg hjálpa tær, < Kongasonurin svarer, at aldri so leingi hann Jivir, skal hann svíkja ta lyfti, hann hevur givið henni um trúskap, Singorra tekur nå akurknivin og nemur við grasið, Tað er elt í ein-| um, nú er alt grasið sligið, Hon vendir knívinum, nemur við grasið við bakkanum, og beinan vegin stendur alt 4 aftur rótini, fór hon sín veg. Men kongasonurin skundaði sær glaður í huga heim 4 borgina, at siga havfrúnni frå, at hann hevði lúka fyrstu treytina, Dagin eftir kallaði sonin aftur til hann, at nú skuld: hon geva honum aðra treytina: y>Í rosshúsi mínum standa hundrað ross, Hzr hevur ikki verið sópað í eitt mannaminni hon konga- | Få nú alt burtur, har liggur, áðr- enn sólin setir í kveld, Ger tú tað, skal eg halda lyftið, eg hava givið tær. Men tá ið kongasonurin kemur í rosshúsið, sær hann, at tað nyttar einki zt fara undir arbeiðið; hetta var ikki einsmansføri, at sóma áðr- enn dagsetur, Hsnn setur seg bara niður, = mótleysur sum ongantíð áður, Hann hevði kemur tann vakra Singorra til hans ara og spyr, hví hann er so tungur ikki sitið leingi, nú í huga, Kongasonurin sigur henni nú frá hvat havfrågvin hevur álagi honum »Tad eri eg ikki maður fyri at gera, og missi eg bæði teg og allan mín livshug, Tí eri eg so syrgin.« nú við hann: at svíkja Singorra sigur »Lovar tú, aldri skel eg hjálpa tær. Kongasonurin svarar, at aldri so leingi hann livir, skal hann svíkja tað lyftið. hann hevur givið henni. TA fór Singorra at stalldurunum, tók stallgólvið. meg, ein puit har stóð og sló í Alt i var reint, at ikki it síggja, Kongadóttirin fór einum so gullreint, tað var eitt smusk sín veg. Men hann fór glaður heim 4 borgina, at siga havfrúnni, at hann hevði lúkað aðru treytina, hann kall- Hav- »Hetta ein svínastall Har er ikki sópað í hundrað ár. Ger tú tað, kvold, og fróur Triðja dagin verður adur upp aftur á borgina. hann: Eg svinum, frúgvin sigur tå vid veri tin tridja treyt: eigi við túsund áðrenn sólin setir í Síðani | sín og segði við! SOSTALURIN | skal eg halda lyftid, eg gav tær, | Ger tå tað ikki, skalt tå vera her hjá mær allar tinar lividagar.« | Tá ið prinsurin kemur í svína- stallin, er har so vorðið, at hann "roynir ikki at fara undir arbeiðið, Í tí tað var meira enn so, ct nakað | menniskja kundi fáa tað liðugt, ' áðrenn dagur setti, Hann setir seg beri niður og leggur hendurnar í fangið, og er so syrgin, at tað er eingin endi å, | Hann hevur íkki sitið leingi, nú | kemur tann vakra Singorra aftjur | til hann og spyr, hví henn situr so | stúrin, |- Hann sigur nú frá, hvat hav- | frúgvin hevur álagt honum, >Tað ler einki menniskja ført fyri at gera til dagsetur, tí missi eg bæði teg og hugin ct liva longur, < Kongadóttirin sigur: >Lovar aldri at svíkja meg, skal eg hjálpa tær.“ Hann svarar: tú, »Aldr: min dag skal eg svíkja lyftið, eg havi givið tær, so leingi eg eri á lívi Singorra fer nú fram æt svína- | húsdurunum og sigur, i ti hon hev hondina loft: Og alt í einum var reint!< zlt sånid burt- ur og gólvið so reint, at tú sá ikki fon, Síðan fór kongadóttirin ur á >Veri eitt sín veg.“ Men hann borgina at siga havfrånni lúkað treytina, ill, tað, við sær, at enn einaferð á at skundaði sær upp frå, hann hevði triðju hugsaði varð hon men duldi skuldi hon royna at vinna 4 konga soninum, eftir kallar Morgunin havfrúgv- ÚTGERÐARFELAG HERMETIKKÍDNAÐUR alt vanligt skipsarbeiði i I in hann upp aftur til sin og sigur: | fara til »Nu skal tú systur mína eftir brúðarstásinum til unnustu tina.« Hon gevur honum eina eskju at hava hetta í Tá órar kongasonurin ilt, Hann sær á eygnabránum, at havfrúgvin vil honum ann, Hon ætlar. hann skal meta feigini hesi ferð, Nå ið kongasonurin skal til ferð- til hann og sigur: >Ég hav: hoyrt, tú ar, kemur tann vakm Singorra skal til systur havfrúnna, Tá kem- ur íú valla heilur heim, fylgir tú ikki tú tveir knívar, tvær oksir, tvær húgv- Hetta skalt tú taka við tær og geva burtur á leid- mínum ráðum, Her hevur ur og breyð, tvey ini, sum tú heldur best vera, Og tå ið varin, hvar tú setir teg. Í tú kemur vegin fram, ver tá høllini, stólar, søkkur upp reyda, kemur eru fimm tú tú Setur inn í, teg í tann hvíta, jørðina kemur aldri Setir tú 1 og meir, tú teg i tann Betlahemssijørnan „Lag: Der står ei slot í vesterled, Teir lyftist yvir sóu tær gyllastu fjallatind, borgir, ið prýddu heimsins føgru mynd, ein trå til lend utan sorgir Tá var tað vísmenn kyndu bál — lýsa tað skuldi for øldum — ið vísi teimum lívsins mál bjart strála í himneskum tjøldum. Í stjórnuboga lýsti Gud — vísmenn tað fullvæl nomu og himnndýrd teim fall i lut. Sí stjørnuna ta somu. Hon strálar bjart, o, fati oll: lív er í hennara ljórna, Nú småttu frå til kongsins hell lov ljóðið henni til sóma. PÆTUR. —————————————— A —£———————— I ——nnn1ø— kemur eldur í teg, sum aldri sløkn- ar, Setir tú teg í tann bláa, fær tú ólívssótt og doyr, Setir tú teg á tú svinnsótt, og Men tí óskalaður. silki- ið fram tann gula fær kemur teg aldri aftur á > . svarta stólinum situr íú Her gevi eg tær eisini ein ormin, Og ti, tær verdur kodda, hann undir skríður á salsgókvinum, um alt ikki boðið, tí so er úti við tær, og eg et av siggi teg aldri meir,< takkar síni fyri hesi góðu ráð, sigur henni Kongasonurin unnustu farvæl og fer avstad, Einki fyrr enn kongasonurin um ferdina, til tveir menn, sum fåast vid træskurð, er mær sagt kemur Teir eru illa útgjórdir, hava bara ein knív, eitt morlijarn, sum einki nyttar, Kongasonurin kemur nú í hug, tað Singorra segði við hann, og knívarnar báðar. gevur træskurdarmonnunum Tå kemur Hann fer nú hadani, ið hann nakað, hann til tveir vidahøggarar, Men arbeið- ið bara hevur gingið gongur vánaliga, tí teir hava eina træøksi, Kongasonurin | tekur nú báðar sínar øksir og gev- lur hvør | Hann fer nú longur fram á vegin vidahøggarunum sina, | og kemur til tveir kvarnkallar, | (sum stóðu har | | Í | inum og teir vóru hattleysir, so | teir vóru ills komnir av kulda.| | Kongasoninum rennir í hug tað, sum unnastan segði við hann, og |gevur hverjum av kvarnkallunum | hver sína húgvu, Aftur gongur | kongasonurin og kemur til ta stóra | slottið, sum systur havfrúnna búði i, Men fyri borgsrliðanum ein bjørn og ein úlvur koma stunand! | hann ógvaðist við. Men kongason- urin var ikki rúðleysur, hann tek- ur annað breyðið, blakar villdyr- unum hver sína helvt av tí, Tey leggjast nú at eta, og hann sleppur | snikkasleysur inn um grindina, Hann fer nú inn 4 slottið og trínur fram fyri havdrotningina, ber heilsu frá systrin:, havfrúnni, sigur síni ørindi Hann verður há- við breytina og| mólu korn, Tað var kalt í vedr. | ímóti honum, og tey leikaðu i, so; | fyri, 23. desember [963 PARTAFELAGIÐ J. F. Kjølbro Teleorammadr : „Kjolbro“ - Telf. 5489 (6 lin jur) - Telex 20 HANDILSVIRKIR Allar vanligar verur í heil- og småsølu. ÍSVIRKIR og KULDAGOYMSLUR FISKAMJØLS- og SILDAMJØLSVIRKI KLAKSVIKAR SLEIPISTØD (mekaniskur verkstadur) ger og nybyggingar. ULLVIRKI (við nýmótans spunaløgum). KLAKSVÍKAR BKIKKSMIÐJA Sanitetsvorur, rer. Ger alt vanligt blikksmiðjuarbeiði og rerleggingararbeiði. Setur upp midstøduhitaverk. INNFLUTNINGUR: Matvørur, klædnaverur, salt, kol, olja, timbur og bygnings- tilfar. Allar verur til skipaútgerð. ÚTFLUTNINGUR: Fiskafløk, ísfiskur, saltfiskur, klippfiskur, hermetikk. bærsliga móttikin, og havdrotning- in lovar at fáa brúðarstásið til vega, Hon tekur tann hvíta stólin og býður honum sess, Kann vera neyðugt at hvíla seg eftir so langa Men minnist tað, Singorra segði við og Tá ber fram stólin, men ferð.“ kongasonumin hann hon kongason- setir seg ikki, tann reyða urin sigur, at hann virðir einki at standa, Nú ber hon fram tann bláa stólin, Kongasonurin vil held- ur ikki seta seg í hann, Síðani tekur hon tann gula, Tað er í sama navn, hann setti seg ikki, Tá tók stólin, tann svarta Jú, nú tók kongasonurin av og helt havdrotningin fyri: >Tað kundi verið ein hvíld at bukkað beinini eina løtu, Havdrotningin = varncðist nú, at kongasonurin var varin. Tað dámdi henni lítið, Hon tekur nú eitt lítið ílat við mati og býður: >Tað er neyðugt at eta aftan á so langa ferð,< Kongasonurin bar seg und- an og segði, hann var ikki svang- ur, Men tað bætti eingin umbering, eta mátti hann, um hann vildi ella ei, Havdrotningin fer nú at fáa brúðarstásið saman, Áðrenn hon fer, sigur hon við ormin, sum skríður á gólvinum: »Ormur mín ansa eftir honum!« Tá ið kongasonurin nú sær orm. in skríða, fer hann og leggur silki- koddan, hann fekk frá unnustu síni, undir hevdið á honum, Hetta dámdi honum væl, og hann legði seg við frið at sova, Kongasonurin fer nú og setir matílatið í ein krók, leggur ein kveistur útyvir, setir seg so aftur á tann svarta stólin, Tá ið havdrotningin kom aftur, spurdi hon, um hann hevði etið. — Jú, hann hevði, takkaði Nú sígur havdrotningin: >Matílat mítt! hvar er tú nú? Ílátið svarar: »Undir kveistrinum her, undir kveistriinum her,« Havdrotningin varð firtin, tók matílatið og setti í fangið á konga- (Pramhald á 3. síðu)