mánadagur 23. desember 1963síða 3

23. desember 1963 SOSIALURIN Utgevari; Føroya javnaðarflokkur Prent: Blaðstjóri : Preutsmíðjan a Heygsbreyt Villi Sørensen Havfrúgvin og kongabernini... (Framhald frá 2 síðu.) | su, hver tað var, ið kom, lupu| soninum og segði, at hann skuldi teir ikki á, men søgdu: eta upp, áðrenn hon kom aftur, | »Hann gav okkum kniv, | sigur hon við ormin — í tí hon vit gera honum einki ilt,« fer út: Kongasonurin gongur nú ótálm- »Ormur mín |aður sína leið, lika til hann kemur | ansa eftir honum!« | heim, Tá fer hann inn fyri Hav-| Meðan havdrotningin er at: frúnna við brådarståsinum, hugsar kongasonurin seg um, hvar) Tá varð havfrúgvin so erg, at| hann skal fjala metílatið, Jú, hánn hon beit á kampi; men segði einki ger ikki vandari, stappar ílátið Tað sást á øllum brøgdum, at hon upp undir troyggjuna, Havdrotn- | hevdi ilt í huga, ingin kemur aftur og spyr konga-| Um kveldið, tá ið fólk skal til sonin, um hann hevur etið. — Jú, Songar, kemur tann rakra Sangorra | hann hevur, takkar fyri matin | til kongasonin og sigur: >Væl aftur Havdrotnigin sigur: | komin, vinur mín! Men nú er hav- | frúgvin ill; so hava vit lív okkara frú 11 h t | kk Matilåt mitt! | 3 Hvar er tú ni? |kært, mugu vit sleppu okkum til álágt ýmingar á nátt < Matílátið svarar: (15 … gar Í mtt.e , »Her i barminum | Tað man vera lættari sagt her í barminum & | gjørt, at rýma hidani,« sigur konga | 5 »uttan | enn | sonurin, havfrågvin | TA er havdrotningin fornoydd KK - | Å sleppur o avsta og sigur: eppur < um avstað,< pr, í . Sangorra biður kongasonin vera »Er tå í barminum, Om £ i mn | | vid gott mót, »Bar tú lovar at endar tú drúgvast i tarmunum,< | verða trúfastur móti mær, so skal Kongasonurin fær nú eskjuna fi i ; Á Lr : , | eg finna upp á råd,« vid brúðarstásinum, sigur farvæl, HE pp á ráð, | ; | ann vissar nan í at takkar fyri seg og fer avstað, Hann - LL: i : 4 + 2 |hann aldri sitt liv skal ynda aðra er ikki meir enn komin út í tún, ! 2 ) | fentu enn hana nú fer at skotrast uppi undir g TA & S | F ut Á ek | á sigur Sangorra: >Far oman i troyggjuni, Tá er tað mafilatid, | i g ! g Li Mi R : . | Stalin og legg gullsaðili a tann sum er vordid livandi, hevur um- h BE 8 1 n Di : +, » | SVartg estin, og silvursaðilin á skapt seg til ein dreka, sum breið- Á R ' : . | ta svørtu ryssuna,< ir út veingirnar og fer á flog. Hann sær hamin ikk: aftur. Tåj Sjálv fer hon í moynnarsalin og ógvaðisti kongasonurin við og bjórar triggjar dukkur saman, Eina skundaði sær, alt henn orkaði, setir hon við songina, aðra á midj- | um gólvinum og triðju 4 gåttuni, á | Síðani sker hon seg uri t- kemur til borgar- |" i sker hon seg i fingurin, let jur ein bléddropa drepa á hvørja| | dukkuna og sigur við tær: | | Svarið tit nú fyri meg, tá ið eg burtur haðani, få ið hann lidan rópar havdrotningin: »Bjørn mín, Riv hann sundur!« Beinan vegin leyp bjørnin fram | Sr farin,« | Ja ; og skuldi jardleggja hann, Men | Um midnåttarleitid fóru bæð: kongasonurin tók hitt breyðið og | Fongabørnin; oman i rossastallin, gav henni helvtina, | stigu á bak og riðu út av borgin:, |Tað hvorki goyði ella gól eftir Tá segði bjørnin: >Gorhungrað var eg, Nú fekk eg mettuna,« Kongasonurin skundaði sær av- stað, Men nú kom hann til vargin, TA rópti havdrotningin: »Ulvur mín, riv hann sundur!« teimum, og tey ridu i frid og nåd- jum ella nåttina, Eingin varnadist um, at tey voru farin avstað, Men tá ið hanarnir fóru at gala út mót; morgni, vaknaði havfrúgv- in í hegalofti og rópti: Singorra mín, | tú enn?« við songina svarar: svevur Úlvinum var ikki at eggja; hann leyp fram við gapandi kjafti, Men Dukkan >Nei, mín frú, kongasonurin tók hina helvtina av eg veki nú. | breyðinum og gav honum, Tá bant Eina løtu seinni rópar hav- úlvurin frið og segði: frúgvin aftur: »Gorhungradur var eg, »Singorra min, Nú fekk eg mettuna,« hvat ger tú nå?« | Kongasonurin gongur longri og Dukkan á miðjum gólvinum kemur til teir báðar kvarnkallarnar sum standa og mala við getuna, Tá rópar havdrotningin: »Kvarnkaller två, svarar: Hoyr, mín frú, eg kyki nú,< Aftur gongur ein leta, Havfrúgv- | in rópar triðju ferð: Men ið kvarnkallarnir sóu, | »Singorra mín, hvor ið kom, lupu teir ikki á, lótu | er kvkna8 nú? frið og om Dukkan á gåttini sverar: | leypið nú ål« tá kongasonin farm í og søgdu: »Ja, min frúa, | nú ornar grúva,< | | »Hann gav okkum húgvu vit gera honum eink? ilt.« Men tá ið leið út á morgunin.) f Kongasonurin skundar sær nú kom havfrúgvin sjálv inn i moynna | longur fram á vegin og kemur til salin at síggja, hvussu vorðið er, | hav- Tá sær hon, kongadótturin er burt- | jur; bara tær triggjar dukkurnar | standa har og glans, Hon grunar, | leypið nå ål« | hvat åfstt er, og skundar sær oman | Men tå ið vidshøggararnir sóu, Í rossastallin, Tá eru tey svertu hvor ið kom, lupu teir ikki å, | rossini bæði horvin, So var gitin | | gáta: Kongabørnin: vóru rýmd á »Hann gav okkum øks, hestbaki, Havfrúgvin verður ovur- | vit gera honum einki ilt« sint og lovar hevnd, Hetta skal Aftur gongur kongasonurin sína vera minniligt, at tey hava vunnið le'ð og kemur til træskunðarmenn- henni hesa ne's. Hon rónar 4 ein nar, Havdrotningin rópar: |av dreingjum sínum og sigur: >Træskurðarmenn tvá, |»Skunda tær, saðla tann havurin, | leypið nú ål« | sum tekur hundrað mil í einum | tå ið træskurðarmenninir | lopi, | vidahøggararnar, Tá rópar drotningin aftur: »Vidahøggarar två, men søgdu: Men | sum er úti og gantast, SOSTALURIN ríð avstað og smátt!< Drongurin var ikki seinur, leyp | á bak og so avstað sum eitt fok, Tá ið Singorra hoyrdi vandi á ferð. kongasonin: »Hoyrir Hatta er hevurin hiá havfrúnni, um vera verin,< tak bæði stórt og! dunini | børnini aftan fyri tey, skilti hon, at nú var! hon kemur vegin fram, Hon sigur tå vid komin um mark, inn í eitt annað tú gangin? ríki, sum hon hevði einki vald á, »Rætt tey skuldi tú tikið, Segði eg ikki, tú skuldi taka bæði stóri og smátt?< So helt havfrúgvin sjálv avstað Hann Nú skuldi konga- Men gakk! Tá ið tey á havri sínum, týnasi. eru Hon mátti so heim eftur við sitt Nú ræður gráin skinn, Kongabørnini ferðast nú víðari Hon skanti seg nú um til eina og koma upp úr sjóum nærindis rottu og kongasonin til tvær roit- kongsgarðinum ur, sum gingu og spældu sær á Hetta ikki meir gjørt, tå kemur havurin stunandi, gøtuni, ver sum hvirluvindur eldglrevin stóð eftir honum, hann kom, Tá ið nú drongurin sær tær tríggjar rotturn:r, sum spæla við gøtuna, hugsar hann vid sær; Vildi so fegin fara, hesar meina- benaði unnustu sína um at sleppa | Tað men ikki vera | leysu skapningarnar, = havfrúgvin |ætlaði, eg skuldi taka, Hann nú vegin | fann, Måtti so venda heim við sín eråin tøkk, Tá ið hann kemur til garðs stendur = havfrúgvin uttanfyri og | bidar, >Nú fekk tú tev?« spyr hon, »Nei,« sigur drongurin, veg så bara tríggjar rottur, ið spældu á gøiuni,« Tá segði havfrúgvin og var ogvu- liga ill: »Tær skuld: tú tikid, | Far avstað aftur og tak bæði stórt og smátt, ,< Drongurin steig aftur á bak og helt stað, sum eitt skoti, Men tå ið Singorra hovrir dunini av sigur hon við kongasonin: >Hoyrir tú gangin? Nú mugu vit vera varin ti ru er havurin hiå havfrúnni úti og um til tveir smáfuglar, ið flagsa í gantast< Hon skapar tey bæði luft'ni, Í tí sama kemur havurin stunan- di, tað er íkki eiti á ferð, hann hevur, Tá id droðgurin nú sær hesar báðar fuglarnar, hugsar hann vð sér; Í asar meina'e“su fuglarnar kann tað ikki vera, hav- frúgvin hevur ætlað, eg skuldi taka Hann ríður nú vegin fram, finnur einki og við sín gråin tøkk, SI vendir heim aftur Tá ið hann kemur aftur til garðs stendur havfrúgvin fyri honum og bíðar: >Nú, så tú tey?« spyr hon, »Nei,« svaraði drongurn, veg sá einki uttan tveir smáfuglar, sum flagsaðu á luftini,< Havfrúgvin sigur illa við: yTað var teir, tú skuldi tikid, Far avstað aftur og tak bæði stórt og smátt < Aftur helt drongurin avstað við | havrinum, Hann fór so skjótt, sum hugin, Tá ið Singorm hoyrir dunini aftan fyri tey, sigur hon við konga sonin: »Hoyrir tú gangin? Nú mugu vit var okkum, Havurin hjá havfrúnni er úti og gantast,« Nú skapar hon seg og unnasta sin standa við um til tvey tré, sum vegin, Tað var alt í einum, drongurin var har á havrinum Hann fór sum eitt hvin gjøgnum luftina, T4 ið hann nú sær tey bæði trø- ini standa við getuna, hugsar hann við sær: >Hasi neyðars treini, har standa, kann tað ikki vera, hav- frúgvin vildi hava meg at taka, Hann reið nú vegin Íram, men fann einki og reið heim aftur við sín gråin tøkk, Tá ið hann kemur til garðs, stendur havfrúgvin fyri honum og bíðar: >Nú, fann tú tey?« spyr hon >Nei,< svarar drongurin, veg sá bara tvey tré, sum stóðu við gøt. una,« Tå huga: sigur havfrågvin grim í fram, men einki hann ur, Hon skuldi seta seg aftur eftir honum, Og so sígur hon við | } { | | | Iá ið kongason- sin urin sær enn leingist hann eftir et frætta hvussu ein vorðið er, um faðir og móðir eru lívi enn, Singorra setir seg ímóti hann skal fara inn í slottið. var ikki ålvilig fyri, hvat id at Hon sær tå fór at henda, Men kongasonurin Hann bað og avstað, Jú so læt hon sær siga, reið Men hann skuldi vera skjótur aft- at bíða hann: »Eitt má tú lova mær: Sig einki við nakran, tá tú kemur í faðirs- garð, Ver målleysur til vii hittast aftur; tí annars gloymir tu meg og tað lyfti, tú hevur givið mær játtaði sum Grimmarkongur, skuldi ikki fella orð, fyrr enn hann hevði Kongssonurin at hann hitt hana aftur. So fer hann av- stað, Singorra verður sitandi eftir, Hon grætur, tí tað berst henni fyri, at nú fór hann frá henni med alla, Ája, kongurin ríður nú heim, Og faðirs garð aftur,| Nr, 95 tit kunna ætla, at frøin vær stór, Men hann var føgin, hildu øll á borgini, tí henn segði ikki eitt orð tigandi foreldrum sínum og gjørdi seg so til at fara heilsaði avstað aftur, Øl hildu, tað var nógv fyri, hann skuldi fara so skjótt, Men teð bar ikki til at forða honum, Tå ið kongurin nú kemur út aft- hund- ur um borgarliðan. kemur urin so glaður smågoyggjandi imot: honum, Tá gloymir hann sitt lyfti og fer at pjátra fyri hund- inum, Í somu letu var hann ein heilt annar maður og gloymdi unn- ustu sína, Alt, sum hent var, tókt. ist honum, var ein ringur dreymur, Hann vendi nú inn aftur og var sum hini, Feðir og móðir tóku glað og fró ímóti honum, og alt var gott. Alt ríkið sleddist. ti kongur nú hevði fingið sin son, sum so leingi hevði verið burtur, heilan heim Meðan alt hetta hendir, situr Singorra og bíðar, Hon bíðar og bidar, men eingin kongasonur spyrst aftur. Tá skilir hon, at alt, hon ræddist fyri, er hent: hon hev ur mist unnasta sin, Tað var henni ein tung sorg at bera, Hon sleppir sær burtur úr fólkaeygum og setir seg við eina lítla keldu at gráta. Tá ið náttin kom, før hon upp i ett træ, sum stóð og lútaði út wvir kelduna, og setti seg at sova Tidlig um morgunin, tá ið sól n kom upp, kemur ein ung genta til kelduna eftir vatni, Tá ið hon (Framhald 4 5. síðu) Her er hon: FØROYA BANKI 39000 Og so kunnu tygum åseta prisin sjålvur! LICITATION Forsvarets Bygningstjeneste Nordsjællandske Bygningsdistrikt udbyder herved i offentlig licitation, i forbindelse med opførelse af en nybygning for Marinestationen i Tórshavn, følgende arbej- der i samlet entreprise. Indvendige afløb, vand- og sanitetsinstalationer, isoleringsarbejder, ventilafionsanlæg og varmeanlæg, Udbudsmaterialet er fremlagt til gennemsyn på distriktets kon. tor på Marinestationen i Tórshavn og vil mod et depositum på $0 kr, kunne udlånes til tilbudsafgivning. Licitationen afholdes på distriktets kontor på Marinestationen i Tórshavn torsdag den 23, januar 1964 kl, 15.00, på hvilket tids- punkt de indkomne tilbud åbnes i som måtte være tilstede, overværelse af de bydende