sunnudagur 21. februar 1965síða 13

T. S. ELIOT: Sweenay á me A 1 Cl - . På armana siga let, og fnio svo zebra-geiruð grana-rót gíraffa-mynztri á kjammann sló. Rosabaugar um mánans mynd mjakast til Plata í vesturátt; Sweenay gætir hins hyrnda hliðs; Hrafninn og Dauðinn fljúga lágt. Óríon følan hylur húm, hljóður er þorrinn sær við strønd; kvendið í spanska serknum sezt á Sweenays hné við borðsins rønd, hrasar og dregur dúk í køs, dettur, og bolla í gólfið slær, frá grunni að nýju gjørvøll rís, geispar, og hysjar sokk á lær. Við gluggann þøgull góndi sá gulklæddi sláni og teygður sat; þjónn kom með fíkjur, vínber væn úr vermireit, og eplafat. dal næturgala Hið þøgla hryggdýr hniprar sig í hnút, rís upp og skundar fram; 1 Rachel borin Rabinovitch á berin leggur fólskan hramm. Hún og sú spanska hafa víst hrundið einhverju bralli á stjá: sá øðlingur sem Ýsur dró úrvinda gýtur syfju-skjá og gengur út; nú er hann rétt utanvið gluggann, hallast inn og lætur skína í gulltennt glott í gegnum lauf sem vefst um kinn. Vertinum einhver óþekkt stærð á eintal vék við húsabak; náttgalar hefja í hæðir søng við Helgrar Náðar klaustur-bak og sungu um dreyra drifinn skóg er dundi Agamemnons vein, og létu drjúpa úr lofti flekk á líksins klæði miður hrein. Helgi Hálfdanarson þýddi.