sunnudagur 4. apríl 1965síða 29

hefðu allir flutt meðbræðrum sínum sama boðskap- inn um Guð. Allir hefðu þeir boðað undirgefni við Guðs vilja og krafizt heilbrigðs, friðsamlegs og rétt- láts þjóðfélags; þ. €. þeir hefðu boðað Islam. Se- metíska orðrótin (SLM), sem þetta orð er leitt af, geymir allar þessar merkingar. Muhammeds, trúnaðarvinir hans og ætt- ingjar, urðu fyrst til að trúa á hann. Síðan bættust fátækir og lítilmagnar við. Yfirstéttin í Mekka reyndi að bæla hreyfinguna niður með hørku. Mú- hammeð bauð þá fylgismønnum sínum að flýja til Abessyniu, sem var kristið land, en sjálfur leitaði hann hælis í bæ, sem hét Yahtrib eða Medína, en þar bjó margt Gyðinga. Flótti hans til Medina árið 622 gerðist á fyrsta ári tímatals Múhammeðsmanna. Í ár (1965) er árið 1384 eftir flóttann (Hegira) sam- kvæmt því tímatali. Í Medina gerðist Múhammeð veraldlegur leið- togi (Imam) bæjarins um leið og hann var andlegur kennari þar. Bæði Kóraninn og athafnir og dæmi Muhammeds, sem er kallað Sunna, voru løg borgar- innar og með þeim var daglegu lífi þar stýrt. Innan skamms hafði fylgismønnum Múhammeðs fjølgað, svo að hann gat snúið aftur til Mekka. Þótt hann réðist gegn skurðgoðadýrkun, lét hann hofið Al Ka'aba standa. en þar átti skurðgoðadýrkun sér stað: að þetta hof var talið stofnsett af Abraham, en hann var meðal þeirra manna, sem Múhammeð virti mest. Múhammeð fyrirskipaði að eins, að goðmyndirnar í hofinu væru eyðilagðar. Múhammeð taldi hafa verið Moslim, af því að hann hefði verið einn þeirra, sem fluttu hinn sanna boðskap um Guð. Al Ka'aba er helgi- dómur allra Múhammeðsmanna enn þann dag í dag. Þegar Múhammeð dó. tók við af honum Khalifa (arabiska og þýðir eftirmaður) sem varð leiðtogi þjóðarinnar. Einn tók við af øðrum, en allir báru þeir sama titilinn. Þeir voru eftirmenn Múham- meðs sem þjóðarleiðtogar og gerðu ekki fremur en hann krøfu til að vera taldir guðlegir eða dýrlingar. Þeir voru dauðlegir menn, eins og hann hafði verið, og þeim gat skjátlast og orðið á mistøk, þótt þeir leituðust við að uppfylla þær háu krofur, sem hin helga bók gerði. Múhammeðsmenn trúðu því að boðskapurinn væri ætlaður = øllum mønnum, og því reyndu þeir að boða trúna um Á næstu øldum eftir andlát Múhammeðs breiddist Islam um alla Arabíu, um Nordur-Afriku, til Spánar. til Suðaustur-Evrópu og austur um Asíu allt til Filippseyja. Trúin bar með sér þann boðskap. sem Múhammeð hafði vitrazt Hirahæð og áður hafði verið opinberaður Jesú, Kona ástæðan var sú, Abraham allan heim. Á á Móse og Abraham: boðskapinn um að Guð væri að eins einn, að allir menn væru jafnir og þá fremd, mønnum að hafa øðlazt vitneskju sem það væri um þetta, Hvernig rækja Muhammedsmenn tru sima? Trúarskyldurnar, trúaðir Múhammeðsmenn skyldu rækja, eru fimm. Sú fyrsta er að hafa yfir sem HRR SUNNUDAGSEBLAÐ — FÅ) trúarjátninguna, að enginn sé guð nema Guð og Múhammeð sé sendiboði hans. Onnur er Salah, sem má þýða bænagerð. Þriðja er Zakab; þ. e. að gefa um 2!206 eigna sinna á einu ári og hafa lokið því fyrir Ramadan-mánuð. Þessir peningar eru lagðir í sameiginlegan sjóð, sem er varið til styrkt- ar fátækum, nauðstøddum og sjúkum, og féð má einnig nota til að byggja skóla, sjúkrahús eða til að grafa brunna. Dagløng fasta allan Ramadan- mánuð er fjórða boðorðið, og hið síðasta er að fara pilagrimsfor til Mekka og hofs Abrahams einu sinni á æfinni, ef þess er nokkur kostur. | Hvernig biðjast Múhammeðsmenn fyrir? Þegar bænatíminn er kominn snúa allir sér í átt að Mekka, hvar sem þeir eru staddir, og biðjast fyrir. Þetta sameinar þær milljónir manna, sem bera fram bænir sínar samtímis í øllum heims ijutum. Hinir trúuðu flytja Al Fatiha eða Upp- hafsbænina (kunn sem kjarni kóransins) og flytja aðra kafla úr kóraninum. Þeir krjúpa og snerta jørðina með enninu, og bænagerðinni lýkur með formfastri = bæn, þar sem menn biðja Guð að blessa sig og þjóð sína „eins og Þú blessaðir Abra- ham og þjóð hans." Múhammeðsmenn biðjast fyrir einir eða í hóp- um. nema á føstudøgum, en þá á að biðja hádegis- bænirnar í opnum samkomustað, sem er kallaður Masjid á arabisku. (Orðið meska cr dregið af því orði). Føstudagsbænagerðinni er stýrt af imam. Hver sem er getur orðið kjørinn til bænaforystu vegna yfirburða lærdóms eða vegna %ss að hann er clztur viðstaddra. Prestar eru engir til í Islam. I borg um þar sem mannlífið er fjølbreyttara, eru oft menn fastráðnir til að stýra bænagerðunum, en það legg- ur þeim engar sérstakar trúarskyldur á herðar eða gerir þá hærra setta en aðra. Så. sem kallar hina trúuðu til bæna, kallast Muazhzhin, en það starf veitir heldur ekki neina sérstøðu. Så, sem er raddmestur, er yfirleitt valinn til þess. Kallið til bæna hefst með orðunum Allah Akbar (Guð er mikill), orð, sem heyrast í øllum løndum Múhammeðsmanna skømmu áður en ein- iver af fimm bænastundum dagsins hefst. Vegna þess hve eingyðistrú Múhammeðsmanna er afdráttarlaus, eru ekki leyfðar neinar myndir eða málverk í moskum. Og vegna þess að Islam boðar jafnrétti eru þar engin kórsæti eða pallar. Moskan verður að vera øllum opin. Einkamoskur geta ekki verið til í sama skilningi og cinkakapellur. Samskot fara aldrei fram í moskum. Konur geta beðizt fyrir heima eða í Ikkert hindrar þær í að biðjast fyrir innan um karla, on yfirleitt gera þær bæn sína á sérstøkum støðum, moskum. sem eru þeim einum ætlaðir. Á føstudøgum er yfirleitt flutt ræða í moskunum um almenn mál. Ræðumaður stendur venjulega uppi á palli eða Minbar, sem nú er hafður til skrauts í flestum moskum. Kibla inni í øllum moskum bend-